ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 33 นินพิมดวลดาบ

หลังจากได้ข้อมูลเรื่องเจียงซือแล้วว่ามีความร้ายกาจเพียงใดท่านเจ้าคุณจึงเข้าวังหลวงทันทีเพื่อกราบทูลเรื่องนี้แล้วให้ขุนหลวงตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป ในเมืองหลวงยังมีอีกข่าวหนึ่งน่าสนใจนั่นคือหมื่นเทพได้กำหนดตัวคู่หมั้นแล้วนั่นคือแม่หญิงจากเมืองสองแควชื่อว่า เกดมณี หรือที่คนเรียกกันว่าแม้หญิงเกดที่แปลว่าเรียบง่าย เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่หญิงดาริน ทว่าทั้งสองก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นแม้เป็นญาติกันอาจเพราะนิสัยต่างกันมากก็ได้ แม่หญิงเกดเป็นคนค่อนข้างเงียบดูเรียบร้อยทว่าก็จริงจังในเรื่องงานเรือนจึงถูกใจคุณหญิงแม่ของหมื่นเทพ อันที่จริงแม่หมื่นเทพได้ทาบทามแม่หญิงดารินทว่านางปฏิเสธไปไม่ใช่ว่านางไม่ชอบหมื่นเทพทว่าข่าวลือของแม่พิมที่เสียหายนั้นส่วนมากมาจากหมื่นเทพเป็นส่วนใหญ่ แล้วนางก็เป็นสหายของพิมดังนั้นนางจึงตัดใจในเรื่องนี้ ทั้งสองจะมีงานหมั้นหมายในต้นเดือนหน้าแล้วแต่งทันที ดังนั้นคณะเดินทางจากเมืองสองแควก็เริ่มเดินทางมากันแล้ว ย้อนไปเล็กน้อยในวันที่ท่านเจ้าคุณไปที่สามโคกหมื่นเทพก็มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จากที่นอนป่วยอยู่ก็กลับมาตั้งใจทำงานราวกับว่าไม่เคยเสียใจเรื่องพิมอีกเลยทว่าในตาของเขากลับมาความเย็นชาขึ้นไปหลายส่วนแม้ว่าเขาจะดูยิ้มแย้มก็ตามเรื่องนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก หมื่นเทพกลับมาตั้งใจทำงานทำให้ทุกคนที่กระทรวงโล่งใจเพราะราชทูตจีนใกล้จะเดินทางมาถึงแล้ว ได้ยินว่าชาวยุโรปก็จะเดินทางมาในเวลาใกล้เคียงกันพวกเขาจะนำสินค้าแบบใหม่เข้ามาด้วย และช่วงนี้เป็นช่วงที่เมืองหลวงคึกคักมากเนื่องจากขบวนเรือสินค้าใกล้ถึงกำหนดมาถึงไทยแล้ว

อธิบายเรื่องระบบการค้าของจีนก่อนว่าแม้จะอยู่ในช่วงสงครามรามประเทศทว่าสงครามไม่ได้จบในสองหรือสามเดือนแต่ใช้เวลานับสิบๆ ปีบางทีอาจเป็นร้อยปีดังนั้นจำเป็นต้องมีเงินและเสบียงในการทำสงครามด้วยจึงมีการจัดตั้งกลุ่มสมาคมการค้าขึ้น โดยสมาคมนี้จะมีเป็นของกลางแต่ละแคว้นต้องจ้างนานหน้าส่งสินค้าไปยังต่างแดนเพื่อขายหรือซื้อสินค้าที่สามารถสนับสนุนสงครามได้โดยมีกฎอยู่ว่าหามโจมตีกลุ่มสมาคมการค้านี้เด็ดขาดเพราะหากไม่สามารถทำการค้าได้ไม่ใช่ทหารจะลำบากแต่ประชาชนเองก็จะได้รับผลกระทบไปด้วยดังนั้นกลุ่มพ่อค้าจึงมีความสำคัญมากท่านป้าตงถึงสามารถหนีข้ามมาไทยได้เพราะพวกศัตรูไม่กล้ามีเรืองกับสมาคมการค้านั่นเอง กลับไปที่เมืองศรีวิชัยพระยาดำรงณ์ได้ลงเรียกหมื่นคณาและหลวงพิทักษ์มาตำหนิอย่างรุนแรง หลังที่เขาสอบสวนคนร้ายเรียบร้อยแล้ว

“พวกแกนี่มันน่าสั่งโบยนักไม่รู้หรือว่าคดีนี้หลวงให้ความสำคัญมากแถมพวกแกยังไปขัดขวางกรมผู้การสืบคดีอีกพวกแกไม่รู้หรือเราเขาอยู่ภายใต้กรมนั้นอีกทีหนึ่งแม้หน้าที่ความรับผิอดชอบจะแยกกันก็ตาม” พิทักษ์กล่าวอย่างไม่ยอมแพ้

หลวงพิทักษ์ “แต่มันข้ามหน้าของเราโดยเฉพาะไอ้แสนนั่น” ปัง!!! พระดำรงณ์ตบโต๊ะเสียงดัง

“ไอ้โง่แล้วทำไมไม่คิดว่าทำไมพวกเขาต้องข้ามหน้าพวกแกเพราะเรื่องนี้มันสำคัญไง” เขาหยิบของบนโต๊ะปาใส่ทั้งสองคนอย่างโมโห

“พวกแกออกไปแล้วรีบให้กองกำลังทั้งหมดของพวกแกออกตามหาคนร้ายที่หลบหนีไปให้ได้ไม่อย่างนั้นข้าจะลงโทษพวกแกอย่างหนัก” ทั้งสองคนรีบตอบรับ

“ขอรับ” ทั้งสองออกมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

คณา “จะต้องเป็นไอ้แสนแน่ที่รายงานเรื่องนี้” หลวงพิทักษ์พยักหน้า

“บัดซบใครจะไปคิดว่ามันแจ้งหลวงไปแล้วไม่อย่างนั้นข้าคงไม่มากดดันมันหรอก” คณาใช้ความคิด

คณา” คดีนี้ทางหลวงให้ความสนใจมากนะขอรับพระยาทั้งสี่ถึงมาเองแบบนี้น่าเสียดายที่เราแทบจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไม่ได้เลย “หลวงพิทักษ์ขมวดคิ้ว

” ไม่หรอกยังพอมีหวังหากเราจับคนร้ายได้ก่อนพวกเขา “ทั้งสองเริ่มวางแผนพระยาดำรงณ์เดินออกมาก็โมโห

“เวรยังไม่ไปอีก” ทั้งสองจึงรีบไปทำงาน พระยาดำรงณ์ต้องเฝ้าที่กรมเพื่อประสานงานเขาไม่อาจไว้ใจได้สองคนนี้ได้แล้ว หลวงพิทักษ์ระดมกองกำลังที่เหลือในเมืองเพื่อออกตามหาซาไบ ทางด้านซาไบอาการบาดเจ็บของมันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเพียงผ่านมาไม่กี่วันเนื่องจากมันมียาที่ทำจากหมอเวทย์แม้จะไม่หายในทันทีทว่าการฟื้นตัวเร็วมากยังดีที่มันเอากลองสมบัติติดตัวมันตลอดเวลาไม่อย่างนั้นชีวิตในป่ามันคงลำบากมากกว่านี้มีกล่องนี่อยู่มันทำได้หลายอย่างเพื่อหนีการตามล่าของตำรวจ ในกลุ่มคนพวกนี้มันรู้ว่ามีคนหนึ่งที่แกะรอยเก่งมากมันจึงระวังตัวถึงขีดสุดโดยเฉพาะพันหม่อง พันหม่องนับว่ามีความสามารถมากทีเดียวเขาสามารถตามแกะรอยมันถึงสถานที่ที่ซาไบใช้พักในคือนแรกได้แล้วมันเป็นโพรงต้นไม้ขนาดใหญ่ทว่ามันได้ลงอาคมเอาไว้

” ถอยเร็ว” บูมมมม เถาวัลย์สีเลือดพุ่งออกมาจากต้นไม้แล้วโจมตีไปที่ตำรวจที่ตามมาทันทีมันฟาดลงมาราวกับแส้ ปังๆๆๆ ร่างตำรวจที่ป้องกันไม่ทันขาดสองทอนทันทีเลือดสาดกระจายไปทั่ว

พันหม่อง “บัดซบ” เขาชักดาบออกไปแล้วหลบเถาวัลย์ก่อนที่จะฟันเถาวัลย์พวกนั้น ฉัวะๆๆๆ คนที่มีฝีมือหน่อยก็สามารถหลบแล้วช่วยกันโจมตี เคร้งๆๆๆ ร่างตำรวจหลายนายถุกมันจับเหวี่ยงฟาดกับต้นไม้ร่างแหลกทันที ปังๆๆๆ ตำรวจใหม่คิดที่จะหนีแต่พันหม่องรีบห้าม

“อย่าหันหลังให้มันเด็ดขาด” ทุกคนจึงหยุดแล้วหันหน้าสู้ไม่นานอาคมมันก็หมดลงไม่ใช่เพราะซาไบใจดีแต่พลังของในตอนนี้มีจำกัดอย่างไรก็ตามมันก็สามารถลดจำนวนคนของพันหม่องได้หลายคนเมื่อทุกอย่างสงบพันหม่องก็รีบตรวจอาการบาดเจ็บของทุกคนพบว่ามีตำรวจตายไปถึงห้าคนบาดเจ็บกว่าสิบนาย

พันหม่อง” ไอ้สารเลวเอ๊ยข้าจะลากแกเข้ากรงให้ได้ “เขาสั่งคนให้ทำแผลแล้วนำศพคนมาเรียงกันไว้แล้วให้กองกำลังส่วนหนึ่งรวมถึงคนที่บาดเจ็บเฝ้าไว้เพื่อไม่ให้สัตว์มากินศพ คนจากกรมอื่นๆ ก็เจอเช่นกันซาไบวางกับดักไว้หลายจุดหมาหริ่งมีหน้าที่นำทางพวกมันไม่เจอกับดักพวกนั้นอย่างแม่นยำ

มายมัง” คิดว่าพวกแกพบร่องเลยเองงั้นสินะทุกอย่างข้าเตรียมไว้ให้พวกแกโว้ย “ระหว่างที่พวกกลุ่มคนที่ค้นหาวุ่นวายกันอยู่นั้นซาไบก็มุ่งหน้าเพื่อจะออกจากป่าแล้ว

ที่เมืองหลวงศพทั้งหมดที่เก็บมาจากป่าก็มีควันค่อยๆ ลอยออกมาจากศพเป็นเวลาเดียวกับที่ท่านเจ้าคุณเรืองมาตรวจสอบพอดีหลังจากเข้าเฝ้าขุนหลวงแล้วแน่นอนว่าได้รับไฟเขียวให้สืบสวนเต็มที่ทหารจึงทำความเคารพ

” ศพทั้งหมดอยู่ที่นี่ใช้หรือไม่ “ทหารพยักหน้า

“นำกลับมาทั้งหมดแล้วขอรับ” ท่านเจ้าคุณพยักหน้า จากนั้นเขาก็เดินดูทุกศพและพบความผิดปกติทันที ท่านเจ้าคุณตกใจ

” ควันพวกนี้มาจากไหน “ควันพวกนี้เป็นควันจางๆ ถ้าไม่สังเกตมองมองไม่เห็นและมันจะไม่ลอยขึ้นที่สูงลักษณะคล้ายไอเย็นมากกว่าทหารสามนายเข้ามาดูก็ผงะไป

” เรื่องนี่คือก่อนหน้านี้ไม่มีนะขอรับ “พวกเขาเองก็ไม่ทันสังเกตเช่นกันใครจะเปิดโลงศพออกมาตรวจทุกวันกันล่าท่านเจ้าคุณขมวดคิ้วแล้วรีบสั่ง

” พวกเอ็งไปเอาตรวนมาใส่พวกมันทุกคนแล้วผูกกับหลักที่แน่นหนาไว้ “ทุกคนสับสน

” เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ “ท่านเจ้าคุณส่ายหน้า

” ข้าเองก็ไม่แน่ใจแต่ว่านี่สำคัญมากต้องล่ามพวกมันเอาไว้ทุกคน “ทหารนายหนึ่งกล่าว

” แต่ว่าตรวนของเรามีไม่พอมากสุดก็แค่ร้อยกว่าอันเท่านั้นขอรับ “ในเมืองจะมีตรวนว่างขนาดนั้นได้อย่างไรท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“ถ้างั้นเอาโซ่หรือหาอะไรก็ได้พันธนาการร่างพวกมันเอาไว้ให้หมด” ทุกคนสับสนกับคำสั่ง

” ไปที่ร้านช่างเหล็กในเมืองซื้อโซ่และสั่งทำตรวนให้ได้มากที่สุด “ทุกคนสับสนท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

” ไปสิ “ทุกคนพยักหน้ารีบวิ่งออกไป จากนั้นท่านเจ้าคุณก็เดินออกมาแล้วบ่น

“ศพพวกนี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ ไอ้พวกนี้ก็หัวช้าเหลือเกิน” เขากลับไปที่กรมผู้ตรวจการแล้วเอาข่าวที่รวบรวมมาได้ดูก็พบว่าเกิดเรื่องขึ้นที่ภูกาม ขบวนสินค้าหายไปทั้งขบวนมีตำรวจไปตรวจสอบพบร่องรอยประหลาดเหมือนกับว่าคนจำนวนมากวิ่งไล่ล่าบางอย่างอยู่มีล่องลอยการต่อสู้และรอยเลือดทว่าไม่พบร่างมนุษย์

แสน “ทางใต้ก็มีขอรับมีชาวบ้านพบศพแช่แข็งจำนวนมากแต่พอตามคนมาดูพบว่าพวกมันหายไปแล้วเจ้าหน้าที่คิดว่าชาวบ้านคนนี้โกหกจึงทำโทษเขาไปขอรับ” ท่านเจ้าคุณพยังหน้า

“แล้วภาคอีสานไม่มีอะไรหรือ” ทองกล่าวว่า

“มีเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดไหมขอรับ” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“มีอะไรหรือ” ทองกล่าว

“เรื่องขุนโจรบุญคำขอครับ” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่ว่าไอ้แผนมันทำคดีนี้หรือไหนว่าจับตัวมันได้แล้วไงตอนนี้มันกำลังกลับมาคาดว่าอาจจะได้เลื่อนเป็นขุนไม่ใช่หรือ “ท่านเจ้าคุณกล่าวออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นักเพราะเขาเกลียดตระกูลนี้มากมันทำพี่ชายเข้าตาย

ทอง” มันมีเรื่องน่าสงสัยอยู่ขอรับ “ท่านเจ้าคุณเผยยิ้มออกมานี่อาจให้เขาขัดขวางการเลื่นยศของหมื่นแผนได้

“ว่ามา “ทองเล่า

” ตอนที่ฆ่าบุญคำตายไปพบว่าทรัพย์สินของมันถูกเอาไปซ่อนทั้งหมดรวมไปถึงผู้หญิงที่จับไปด้วยทางเจ้าหน้าที่สอบสวนแต่ไม่พบอะไรทว่าหลังจากนั้นสามวันหมื่นแผนสืบเจอหมู่บ้านหนึ่งหลังหมื่นแผนตรวจสอบก็พบพวกผู้หญิงที่บุญคำจับตัวมาเลยเช้าช่วยเหลือออกมาได้ทว่าหลังจากที่สอบสวนพบว่าทั้งหมู่บ้านนั้นคือลูกหลานและภรรยาของพวกโจรบุญคำพวกเขาสอบกันทั้งคืนที่หมู่บ้านเพราะเดินทางกลับไม่ทันระยะทางห่างกันถึงหนึ่งวันเต็มๆและจำนวนคนที่มากหากเดินทางทันทีก็คงต้องนอนในป่าแล้ว ” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“แล้วมีปัญหาตรงไหน” ทองกระซิบ

“ในตอนเช้าพบว่าทุกคนที่อยู่หมู่บ้านแห่งนั้นตายกันหมดขอรับและพบรอยเท้าคนจำนวนมากขอรับ” ท่านเจ้าคุณตกใจ

“นี่มัน” นี่แสดงว่ามีปัญหาอย่างแน่นอนไม่ใช่หรือ

” ส่งคนไปตรวจสอบหรือยัง “ทองพยักหน้า

” ทางนั้นได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้วขอรับทว่าไม่พบอะไรเลยมีแค่รอยเท้าและรอยเลือดเท่านั้นราวกับว่าอยู่ๆ พวกมันก็หายไป “ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

” เป็นไปได้อย่างไรถ้ามีรอยเท้าขนาดนั้นพวกมันจะซ่อนตัวได้อย่างไร “ตอนนี้ท่านเจ้าคุณสับสนมากเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน

” แล้วพวกไอ้แผนมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ “ทองกล่าวออกมา

ทอง” ไม่ขอรับเพราะหลังจากที่มันช่วยตัวประกันได้พวกมันก็รีบกลับไปในเมืองทิ้งให้หน่วยสืบสวนทำงานต่อได้ยืนว่าพลพวกมันมาถึงเมืองตอนดึกด้วยม้าเร็วแล้วไปเที่ยวหอโคมเขียวเพื่อฉลองทำงานสำเร็จในตอนเข้าก็เดินทางกลับเลยขอรับโดยอ้างว่าเพื่อรายงานภารกิจ “ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้วมีพิรุธสุดๆ เลยไม่ใช่หรือ

การที่แผนรีบกลับทันทีนั่นมันก็แปลกอยู่เหมือนกันเหตุใดต้องรีบขนาดนั้นเขาจึงหยิบรายงานขึ้นมาอ่านหลายรอบก็ขมวดคิ้วหนัก

” ทำไมมันถึงรีบกลับเพียงนั้นส่งนกพิราบมาก็ได้ถ้ารีบขนาดนั้นถึงเร็วกว่าอีก” ทองกล่าวออกมา

ทอง “เหมือนว่ามีจดหมายด่วนมาหามันตอนเช้าทำให้มันต้องรีบกลับขอรับ” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“จากใคร” ทองยิ้มแห้งๆ

“เรื่องนี้กระผมเองก็ไม่ทราบขอรับ” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“ใครกันที่สามารถทำให้คนแบบมันกลับมาได้” แสนแอบกระซิบ

“ใครส่งนั้นกระผมไม่รู้แต่ว่าคงเป็นข่าวเรื่องคุณพิมจะหมั้นนั่นแหละขอรับท่านก็รู้ว่าหมื่นแผนเองก็หลงคุณพิมราวกับต้องมนต์เสียอย่างนั้นทั้งที่บ้านทั้งสองมิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้แล้ว” ท่านเจ้าคุณแค่นเสียง

“บัดซบไอ้แผนคิดหรือว่าข้ารู้ไม่ทัน…พวกมันก็แค่กลัวข้าหากว่ามันสามารถแต่งกับลูกข้าได้มันคิดว่าข้าคงไม่กล้าทำอะไรพวกมันน่ะสิ” แสนและทองไม่กล่าวอะไรเรื่องนี้เขาออกความเห็นได้ที่ไหน

“เอาล่ะพวกเอ็งเตรียมตัวกลับไปยังหมู่บ้านข้าคงกลับไปไม่ได้แล้วล่ะ” ทั้งสองพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป ด้านนินหลังจากที่เขาบ่มเพาะพลังมาได้สามวันแล้วก็เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายเขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อของเขาไม่เหมือนกล้ามเนื้อของคนออกกำลังกายแต่มันเป็นกล้ามเนื้อที่สอดคล้องกับเส้นลมปราณกล่าวคือลายกล้ามจะไม่มากเกินพูดง่ายๆ มันเหมือนกล้ามเนื้อของพวกนักแสดงคือดูสวยงามนั่นเองแถมร่างกายยังยื่นหยุ่นอีกด้วย

นิน “แค่สามสี่วันยังเจ๋งขนาดนี้เลยเสียดายที่ไม่มีวิชากระบี่” นินนำกระบี่ออกมาแล้วใช้วิชากระบี่ที่เขาฝึกที่สมัยไปอยู่จีนลองดู อย่างไรก็ตามวิชากระบี่พวกนี้มีแค่กระบวนท่าเขาไม่รู้วิธีเคลื่อนลมปราณของวิชากระบี่นี้จึงทำได้แค่ลองไปมั่วๆ นินกำหนดลมปราณไปที่ตัวกระบี่ ครืนนนน อย่างไรก็ตามกระบี่เกิดรอยร้าวและแตกทันที ปังงง ทุกคนตกใจหันไปมองที่ลานฝึก

นิน “บ้าจริงยังควบคุมพลังไม่ได้” นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนต้องมีอาจารย์นั่นเองหากไม่มีคำชี่แนะพวกเขาก็ต้องงมเองและมันจะใช้เวลานานมากๆ กว่าจะควบคุมพลังได้

นิน “ยากกว่าที่คิดเฮ้อ…” เป้าหมายของนินคือคณะทูตที่จะมาไทยพวกนั้นจะต้องมีจอมยุทธ์มาด้วยแน่นอนเขาจะไปตีสนิทแล้วขอคำชี้แนะจากพวกเขา พิมเดินมาดูเพราะได้ยินเสียงก็ถามขึ้น

พิม” เกิดอะไรขึ้น “นินยิ้มแห้งๆ

นิน” ไม่มีอะไรหรอกกระบี่มันแตกน่ะ “พิมเดินไปดูก็ขมวดคิ้ว

พิม” นายคงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ ใช่หรือไม่ “นินผายมือ

นิน” เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย” พิมเกินไปหยิบดาบ

พิม “มาข้าเป็นคู่ซ้อมให้” นินประหลาดใจ

นิน “คุณใช้ดาบเป็นหรือ” พิมพยักหน้า

พิม “แน่นอนสิข้าลูกเจ้าพระยาเรืองนะ” นินยิ้มออกมานี่ได้ทีแก้แค้นแล้วไม่ใช่หรือ

นิน” ในเมืองคุณมีน้ำใจงั้นผมก็ไม่ขัดล่ะนะ” จากนั้นคนอื่นๆ ก็เดินมาตามเสียงเช่นกันก็เห็นว่าทั้งสองกำลังจะประลองกัน

แก้ว” โอ้จะสู้กันแล้วมาดูเร็วพี่พิมจะประลองกับพี่นิน “ทุกคนจึงวิ่งมาดู

นิน” ว่าแต่ชุดคุณไม่เป็นไรหรือ “พิมยิ้มออกมาแบบร้ายๆ

พิม “ศัตรูไม่รอให้เปลี่ยนชุดแล้วค่อยมาสู้หรอกจริงไหม” นินพยักหน้า

นิน “งั้นผมจะใช้ดาบไม้แล้วกัน” พิมพยักหน้า

พิม “อย่ามาเสียใจล่ะ” นินหัวเราะ

นิน “แน่นอนอย่างคุณน่ะผมรับมือสบาย” พิมยิ้มออกมาจากนั้นพิมก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงดาบแทงเข้ามาที่ลำคอของนินทันที

นิน “เชี่ยจะฆ่ากันเลยหรือไง” นินปัดดาบของนางออกไป เคร้งงง นินเบี่ยงตัวไปด้านข้างแล้วออกดาบข้าลำตัวของพิม ควับบบบ พิมบิดตัวออกหลบดาบช่างเป็นการบิดตัวที่งดงามจริงๆ

นิน “บ้าจริงเผลอจนได้” ดาบของพิมแทงสวนออกไป ควับบ นินหลบดาบของนางแล้วพลิกตัวไปด้านข้างแล้วหมุนตัวไปด้านหลังของนางด้วยความเร็วแล้วสวมกอดเอวนางจากด้านหล้ง หมับบ เขายื่นริมฝีปากมาข้างหูของนางกลิ่นหอมเฉพาะตัวของนางที่สามารถทำให้ผู้ขายหลงใหลโชยเข้าจมูกของเขา

นิน “ตัวคุณนี่หอมเสียจริง” พิมหน้าใช้ศอกกระทุ้งทองของนิน ปังงง นินใช้มือกันเอาไว้

นิน “คุณที่มันใจคอโหดร้ายจริงๆ จะอัดที่ท้องผมอย่างเดียวเลยนะ” พิมกลอกตา

พิม” นายมันลามกก่อนไม่ใช่หรือไง “นินยิ้ม

นิน” ผมกลัวคุณจะล้มต่างหาก “คำพูดเขาหลอกเด็กยังไม่ได้เลย ทั้งสองสู้กันดุเดือดมากนินต้องยอมรับว่าพิมเก่งมากจริงๆ หลายครั้งเขาเกือบจะเสียเปรียบแน่นอนเขาย่อมอ่อนให้นางนินหน่อย

นิน “ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรไม่เป็นบ้างเนี่ยอันตรายจริงๆ” พิมควงดาบแล้วพุ่งเข้าไปพิมฟันหลอกนินไปครั้งหนึ่งทำให้เขาเสียจังหวะ

นิน “เชี่ยแล้วแผนสูงจริงนะ” เขารีบพลิกตัวหลบดาบแต่เท้าดันลื่นมือคว้าตัวพิมอย่างลืมตัวแต่มือเขาดันไม่รักดีไปดึกผ้าของพิมเสียนี่ผ้ากำลังจะหลุดพิมรีบเอามือมาปิดแล้วบิดตัวล้มทับตัวนินหลังของพิมนอนไปบนแผ่นอกของนินมือข้างหนึ่งของเขาจับที่หน้าอกของนางไว้นินสัมผัสได้ถึงความนุ่มและเขารับรู้ได้เลยว่าหน้าอกของพิมไม่ต่ำกว่าคัพ D แน่นอนบางทีอาจจะถึง E เลยท่าทางของทั้งสองเหมือนคนกำลังนอนกอดกันโดนนินกอดนางจากด้านหลังในท่านอน

นิน “ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวมากมีทุกอย่างที่ผู้หญิงทุกคนอยากจะมีเลยปีศาจนางเป็นปีศาจแน่ๆ “พิมโกรธมาก

พิม” จะจับอีกนานไหม “นินรีบปล่อยทันที

แก้ว” นี่เขาสู้กันหรือจีบกันเนี่ย “ภารีบเอามือปิดหน้าน้องชาย

ภา” เลิกดูกันได้แล้วนี่เป็นช่วงเวลาของคู่รัก “ลินหัวเราะคิกคักแล้วช่วยไล่คนอื่นออกจากสนามฝึก

ไหมแก้ว “แบบนี้อีกไม่นานรักกันแน่ๆ” นินรีบปล่อยมือแล้วช่วยให้พิมลุกขึ้นมาเขากำลังจะขอโทษก็ ตุบบบบ พิมต่อยท้องเขาอีกแล้ว

พิม “ไอ้คนลามก” พูดจบก็รีบเดินหนีไปแน่นอนว่าเขาจุกมาก

นิน “เดี๋ยวยายบ้านี่ฉันตั้งใจหรือไง” เสียงพิมตะโกนกลับมา

พิม “รีบไปเช็ดเลือดเสียไอ้คนลามก” นินตกใจเขาเลือดออกที่ไหนกันทว่าเห็นเด็กๆ ชี้มาที่หน้าเขานินก็เอามาจับไปที่จมูกก็เข้าใจ

นิน “หมัดกันภาพพจน์ฉัน” พวกเด็กๆ หัวเรากันใหญ่ที่เขาเลือดกำเดาไหล

“ท่านเขยโดนคุณพิมต่อยเลือดออกเลย “เสียงภาดังขึ้นมาทำเอาพวกเด็กก็รีบวิ่งออกไป

ภา “ใครยังไม่ออกมาพี่จะไม่ให้กินไอติมแล้วนะ” นินมองมือตัวเองก็ยิ้มลามกออกมา

นิน “ใหญ่เป็นบ้า” เพี๊ยะ!!! เขาตีมือตัวเอง

นิน “คิดบ้าอะไรเนี่ยฉันเป็นสุภาพบุรุษนะ” …