ร่างสองร่างปรากฏขึ้นที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ด
“นักศึกษาจากจิงเหอสินะ คงมาดูการท้าทายหอคอย เข้าไปได้เลย...”
ยามหน้าประตูมหาวิทยาลัยลงทะเบียนข้อมูลบัตรนักศึกษาให้ทั้งสองคน แล้วโบกมือให้เข้าไป
ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีคนแบบนี้เยอะมาก
ทั้งนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้จากมหาวิทยาลัยอื่นในเขตตะวันออก และนักสู้ทั่วไป
เนื่องจากเหมียวเหรินสยง ผู้ติดอันดับหกในทำเนียบเจ็ดมหาศักดิ์สิทธิ์ของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่สี่ ซึ่งมาท้าทายหอคอยที่เจ็ด ทำให้เกิดกระแสฮือฮาไม่น้อยในเขตตะวันออก
หลายคนได้ยินข่าวก็รีบมาดู
ทั้งสองคนที่ลงทะเบียนเข้าไปในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ด ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเช่นนั้น
หนึ่งในสองคนที่ลงทะเบียนเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดมีรูปร่างผอมเพรียว ใบหน้าขาวผ่องสวยงาม ผมหางม้าด้านหลังผูกด้วยโบผูกผมสีม่วง เวลาเดินจะกระโดดโลดเต้นเหมือนภูต
ส่วนอีกคนเป็นชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน หน้าตาหล่อเหลาเล็กน้อย
ชายหนุ่มเดินอยู่ข้างหญิงสาว พูดไม่หยุดปาก
“น้องหยางยวน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดใช่ไหม เรื่องแบบนี้ให้พี่มาด้วยก็ถูกแล้ว พี่อยู่ที่เมืองมหาวิทยาลัยเขตตะวันออกมานานมาก ไม่คุ้นเคยที่ไหนบ้าง แม้แต่ในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ด ก็ยังมีเพื่อนสนิทหลายคน...”
บนใบหน้าของชายหนุ่มมีความภาคภูมิใจเล็กน้อย ในน้ำเสียงมีการโอ้อวดเจืออยู่
หยางยวนมีสีหน้าเย็นชา ดูเหมือนไม่ได้ฟังสิ่งที่ชายหนุ่มพูดเลย
แต่กลับก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือเป็นระยะ
ทุกครั้งที่ดูด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แต่ก็เก็บสายตากลับไปด้วยความผิดหวัง
ชายหนุ่มเห็นฉากนี้อยู่ในสายตา รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “น้องหยางยวน เพื่อนมัธยมปลายของเธอที่มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ด ยังไม่ตอบข้อความเธอเหรอ?”
หยางยวนพูดเพียงแค่ “อืม” และไม่ได้พูดอะไรอีก
ชายหนุ่มกลับหัวเราะเยาะออกมา “พี่ว่านะ ในเมื่อเขาไม่อยากตอบเธอ ก็อย่ารอเลย
พี่เห็นคนแบบนี้มาเยอะแล้ว คิดว่าเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ได้ ก็เป็นคนเหนือคน ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนในอดีตอะไรนั่น ตัดขาดจนหมดสิ้น...”
หยางยวนขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เขาไม่ใช่คนแบบนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่ต้องหาเขาแล้ว”
ชายหนุ่มยิ้ม “เขายังเห็นเธอเป็นเพื่อน ถึงไม่อยากตอบข้อความเธอ นี่แสดงว่าอะไร?
นี่แสดงว่าเขาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดได้อย่างเลวร้ายมาก
ไม่อยากให้เธอเห็นสภาพที่น่าสมเพชของเขาในตอนนี้ ผู้ชายน่ะ ยังไงก็ต้องมีหน้ามีตา
พูดตามตรง ในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์มีคนแบบนี้เยอะมาก
หลายคนเมื่อก่อนอยู่ในเมืองหรือมณฑล ก็เป็นอัจฉริยะที่ได้รับการยกย่องเชิดชู ใจสูงยิ่งกว่าฟ้า
จู่ๆ ก็มาอยู่ในสภาพแวดล้อมอย่างมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยปีศาจและสัตว์ประหลาด ดึงใครออกมาก็เก่งกว่าตัวเอง ตำแหน่งหัวแถวในอดีตกลายเป็นที่โหล่ในทันที
จากบนสวรรค์ตกลงสู่ก้นเหว หลายคนทนรับแรงกดดันทางจิตใจไม่ไหว ก็ปิดตัวเอง พังทลายไปเลย
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ คนที่ลาออกจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ด้วยเหตุผลนี้ ก็ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองคนแล้ว...”
หยางยวนเหลือบมองชายหนุ่ม ไม่อยากเสียเวลาพูดกับเขา
เธอรู้จักว่าลู่เซิ่งเป็นคนแบบไหน
ด้วยพรสวรรค์และความสามารถของลู่เซิ่ง แม้จะอยู่ในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะ ก็จะต้องโดดเด่นได้อย่างแน่นอน
ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ลู่เซิ่งไม่ได้ตอบข้อความเธอ คาดว่าน่าจะมีเรื่องยุ่งของตัวเอง
ลู่ชิงเหอก็บอกแล้ว
ปกติแล้วลู่เซิ่งแทบจะไม่ดูข้อความของคนอื่น นอกจากข้อความของคนในครอบครัว และยิ่งน้อยที่จะตอบกลับ
บางครั้งอาจจะนึกขึ้นได้แล้วตอบกลับหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์หรือหนึ่งเดือนก็เป็นเรื่องปกติ
“ช่างเถอะ น้องหยางยวนอย่าไปสนใจเพื่อนเก่าของเธอเลย อุตส่าห์มามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดทั้งที แถมยังเจออัจฉริยะจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่สี่อีกด้วย ทำไมเราไม่ไปดูความสนุกกันดีกว่า...”
ชายหนุ่มเสนอ
หยางยวนกลับส่ายหน้า “ถ้ารุ่นพี่อยากดู ก็ไปเองเถอะ ฉันจะหาเพื่อนของฉันต่อ ถ้าหาไม่เจอก็จะกลับเลย”
หยางยวนรำคาญชายหนุ่มคนนี้มาก
ชายหนุ่มเป็นรุ่นพี่ปีสามจากฝ่ายกิจการนักศึกษามหาวิทยาลัยจิงเหอ ตอนเข้าเรียนเคยเจอเธอครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงสังสรรค์ แล้วก็เกาะติดเธอเหมือนตังเม
ครั้งนี้ที่หยางยวนมามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์เพื่อมาหาลู่เซิ่ง ไอ้หมอนี่ก็หน้าด้านตามมาด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนี่มีฝีมือพอตัว แอบช่วยเธอสกัดพวกแมลงวันไปไม่น้อย หยางยวนคงจะฉีกหน้ากับเขาไปนานแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ท่าทีของเธอก็ยังเย็นชาต่อเขามาโดยตลอด
เมื่อเห็นว่าหยางยวนจะแยกจากเขา ชายหนุ่มก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
ความคิดในหัวหมุนอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็เกิดประกายความคิดขึ้นมา จึงพูดออกมาว่า “น้องหยางยวน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ที่เหมียวเหรินสยงมาท้าทายหอหอย เกี่ยวข้องกับหน้าตาของนักศึกษาทั้งหมดของมหาวิทยาลัยมหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ด แม้แต่พวกเราคนนอกยังได้ยินข่าวแล้วรีบมาดู
เธอว่าคนของมหาวิทยาลัยมหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดจะไปดูไหม?”
หยางยวนชะงักไปเล็กน้อย หยุดฝีเท้า
“ที่รุ่นพี่หมายถึง....เพื่อนของฉัน อาจจะอยู่ที่หอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ด้วยเหมือนกัน?”
“แปดสิบเปอร์เซ็นต์...โอ้ ไม่สิ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย”
ชายหนุ่มตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีเวลาตอบข้อความเธอได้ยังไง พวกเราไปหากันเถอะ ต้องหาเขาเจอแน่นอน”
ดวงตาของหยางยวนเป็นประกาย ลังเลใจเล็กน้อย รู้สึกว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง จึงพยักหน้าช้าๆ
“ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูกัน”
“ดี”
ชายหนุ่มจึงค่อยคลายใจลง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม
“ถึงตอนนั้นหาคนเจอแล้ว เธอต้องช่วยแนะนำพี่ดีๆ หน่อยนะ นักศึกษาหัวกะทิของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดเลยนะนั่น”
ในใจกลับหัวเราะเยาะไม่หยุด
ให้ตายสิ เขาต้องดูให้เห็นกับตา
ว่ามันเป็นคนแบบไหน มีสามหัวหกแขน ถึงทำให้สาวสวยระดับนางฟ้าอย่างหยางยวนคิดถึงแต่เขาได้ขนาดนี้
ได้ยินว่าหยางยวนมาจิงเหอก็เพราะตามไอ้เด็กนั่นมา ทุกวันอยู่ในหอพักไม่ทำอะไรเลย เอาแต่กอดโทรศัพท์มือถือรออีกฝ่ายตอบข้อความ
เวรเอ๊ย ไม่สบอารมณ์เอามากๆ
“มาๆ น้องหยางยวน ตามพี่มา หอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์พี่เคยมาหลายครั้งแล้ว พี่คุ้นเคยกับที่นั่นดี!”
ชายหนุ่มนำทางหยางยวนไปข้างหน้าตลอดทาง
ในไม่ช้า ทั้งสองก็เดินไปถึงใต้หอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์
เมื่อเห็นผู้คนมากมายที่เบียดเสียดยัดเยียดกัน และร่างสี่ร่างที่พลังชีวิตเหมือนเตาหลอม พลังงานเหมือนควันหมาป่า
ชายหนุ่มมีสีหน้าตื้นตันใจ อดไม่ได้ที่จะอุทาน “ให้ตายสิ เรื่องครั้งนี้ก่อเรื่องใหญ่จริงๆ แม้แต่รองอธิการบดีระดับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ทั้งสี่ท่านของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดยังตื่นตระหนกกันหมด...เอ๊ะๆ น้องหยางยวน ทำไมไม่เดินต่อล่ะ?”
เมื่อชายหนุ่มหันกลับไปมอง ก็พบว่าหยางยวนหยุดฝีเท้า ไม่เดินต่อตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
หยางยวนยืนอยู่กับที่ สายตาจ้องมองชื่อที่โดดเด่นและเจิดจ้าบนหน้าจอขนาดใหญ่ในระยะไกล
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดออกมาอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่ภาคภูมิใจและซับซ้อนว่า “ฉันเจอเพื่อนแล้ว”
“ฮะ?”
ชายหนุ่มกะพริบตา มองตามสายตาของหยางยวนไปอย่างงุนงง
...
ชั้นที่ยี่สิบแปด!
นอกหอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ พวกนักศึกษาเงียบสนิท ต่างตกอยู่ในความตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง
ในเวลานี้ ไม่มีใครสนใจเกมท้าทายหอคอยและป้องกันหอคอยที่ว่านั่นอีกต่อไปแล้ว
เหมียวเหรินสยง?
มันเป็นตัวอะไร?
ถูกลืมไปนานแล้ว
แม้แต่นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่สี่ที่มากับเหมียวเหรินสยง ก็ยังยืนตะลึงมองหน้าจอขนาดใหญ่ด้วยสีหน้าสับสนและเหม่อลอย
รวมถึงรองอธิการบดีระดับปรมาจารย์ทั้งสี่คน สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่สองแห่งสลับกันไปมา
ที่หนึ่งคือหน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงผลการแข่งขัน
อีกที่หนึ่ง...
คือทิศทางของทางออกหอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์
พวกเขากำลังรอ
กำลังรอผลการแข่งขันสุดท้ายของลู่เซิ่งออกมา
และกำลังรอ
อัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดของพวกเขาออกจากหอคอย
เวลาถูกยืดออกไปอย่างไม่มีกำหนด และราวกับเป็นเพียงชั่วพริบตา
ในที่สุด ชื่อที่อยู่ลำดับแรกบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ กลายเป็นสีเทาและหม่นแสงลง
หยุดนิ่ง
หอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ชั้นที่ยี่สิบแปด
ตัวเลขที่ทำให้ผู้คนสั่นสะเทือนทั้งร่างกายและจิตใจ
สถิติใหม่ ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการในขณะนี้!
อารมณ์ของทุกคนเริ่มตื่นเต้น ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยมีมาก่อนเกิดขึ้นจากใจของพวกเขา
หลายคนตระหนักว่า
ในขณะนี้ พวกเขาได้กลายเป็นผู้เห็นเหตุการณ์และผู้มีส่วนร่วมในประวัติศาสตร์บางอย่างไปแล้ว
เมื่อชื่อของลู่เซิ่งถูกแขวนไว้บนยอดหอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ และถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ด
พวกเขาคือผู้โชคดีที่ได้เป็นสักขีพยานในการถือกำเนิดของฉากนี้
ก็จะถูกรวมไว้ในเครื่องหมายวรรคตอนที่รองรับมัน
ประสบการณ์แบบนี้ ทำให้พวกเขา...
รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!
ไม่มีใครสนใจหน้าจอขนาดใหญ่อีกต่อไป สายตาของทุกคนรวมกันอยู่ที่ตำแหน่งทางออกของหอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์
ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน ในที่สุด...
ก็มีคนออกมา
...
“แปะ...แปะ...”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากหอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ หยุดอยู่ที่ตำแหน่งหน้าประตูหอคอย
เขาหรี่ตาเล็กน้อย ปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงของแสงภายในและภายนอกหอคอย
เมื่อสังเกตเห็นว่าสายตานับร้อยนับพันคู่รวมอยู่ที่ตัวเอง เหมียวเหรินสยงก็ชะงักไปเล็กน้อย
จากนั้น...
บนใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้ม
คนพวกนี้...
คงจะตกตะลึงกับผลงานของฉันไปแล้วสินะ
เหมียวเหรินสยงมีความมั่นใจที่จะหยิ่งผยอง
แม้จะไม่รู้ว่าผลงานสุดท้ายของตัวเองเป็นอย่างไร แต่เขาสัมผัสได้ว่า มันดีกว่าผลงานของเขาในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่สี่อย่างแน่นอน
“มหาศักดิ์สิทธิ์ถานจงอวี้เป็นประเภทที่เติบโตช้าแต่ยิ่งใหญ่ หอคอยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์ของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดก่อตั้งขึ้นในเวลาที่สั้นที่สุด ภาพสะท้อนของเจตจำนงก็อ่อนแอกว่าเล็กน้อย...
ไม่น่าแปลกใจที่คนของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มหาศักดิ์สิทธิ์แห่งที่เจ็ดถึงได้ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ฮึฮึ...”
เหมียวเหรินสยงหัวเราะเยาะในใจ เงยหน้าขึ้นกวาดสายตาไปทั่ว
แต่ไม่นาน เหมียวเหรินสยงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
สายตาที่คนเหล่านี้มองเขา...
ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่เขาจินตนาการไว้เลย?
รู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่า...เหมือนกับว่า...
เหมือนกับกำลังยืนบังหน้าจอในโรงภาพยนตร์
ไม่ควรจะเป็น...
ก่อนที่เหมียวเหรินสยงจะคิดออก มือใหญ่ก็กดลงบนศีรษะของเขาแล้ว
ผลักร่างของเขาไปด้านข้างอย่างแรง
เสียงสงบดังขึ้นจากด้านหลังของเหมียวเหรินสยง
“โปรดหลีกทางด้วย นายขวางทางของฉันแล้ว”
4.85M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)