เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากเหตุการณ์หน้าลิฟต์สุดระทึกขวัญหยางเฉินพบว่าตัวเขาไม่ได้เจอกับมรสุม พายุหิมะถล่ม แต่อย่างใด เหตุผลง่ายๆ คือช่วงนี้อวี้เหล่ยกำลังอยู่ในระหว่างเตรียมตัวสำหรับงานเปิดตัวแฟชั่นฤดูใบไม้ร่วงที่จะถึงนี้ดังนั้นแล้ว

        หลินรั่วซีจึงไม่มีเวลาที่จะมาใส่ใจกับหยางเฉินในเวลานี้!

        ทั่วทั้งศูนย์ประชุมและนิทรรศการนานาชาติเต็มไปด้วยโฆษณาแฟชั่นที่โดดเด่น ภาพของใบหน้าหญิงสาวในเครื่องแต่งกายหรูหรา ทำให้เหล่าสาวๆ ต่างอิจฉากันถ้วนหน้า

        หยางเฉินอยู่ในแผนกประชาสัมพันธ์งานส่วนใหญ่ของเขาจึงเป็นการให้คำแนะนำ หญิงสาวที่มาเยี่ยมชมงานและนอกจากนั้นเขาก็จะว่างเป็นส่วนใหญ่

        หลินรั่วซีในตอนนี้รับตำแหน่งประธานนิทรรศการ เธอดูโดดเด่นด้วยชุดกระโปรงสีดำเสื้อเชิ้ตสีขาว มีลายปักรูปดอกไม้สีชมพูอยู่ตรงหน้าอกทันทีที่หลินรั่วซีขึ้นมาอยู่บนเวทีก็เรียกเสียงปรบมือของผู้ชมได้อย่างล้นหลาม

        ในความเป็นจริงแม้หลินรั่วซีจะเป็นประธานกรรมการบริษัทแฟชั่นแต่เนื่องจากบุคลิกที่ค่อนข้างเย็นชา ทำให้ชื่อของประธานบริษัทแฟชั่นคนนี้ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักแพร่หลายนัก แม้ที่ผ่านมาจะมีสำนักข่าวบันเทิงรายงานเรื่องราวชีวิตส่วนตัวของหลินรั่วซีไปบางส่วน และทรัพย์สินมูลค่ากว่าหมื่นล้านที่เธอมี แต่นั่นก็ทำให้หลายคนต่างพากันไม่เชื่อและยังบอกอีกว่าบริษัทสื่อที่มาทำข่าวร่วมมือกับอวี้เหล่ยเผยแพร่ข่าวลวงออกไปเพื่อโปรโมทบริษัท

        หลังจากนั้นสำนักข่าวต่างๆก็ไม่กล้าเผยแพร่ข่าวของหลินรั่วซีอีก แน่นอนว่าขนาดสำนักข่าวเล็กๆ ไม่กล้าทำข่าวใดๆ เกี่ยวกับหลินรั่วซีส่วนด้านสำนักข่าวใหญ่ๆ ก็ยิ่งไม่กล้าทำข่าวนักธุรกิจสาวที่ไม่มีที่มาชัดเจนเช่นกัน

        ดังนั้นคนส่วนใหญ่ที่มางานจึงเห็นหลินรั่วซีปรากฏตัวต่อที่สาธารณะเป็นครั้งแรก

        หลินรั่วซีในตอนนี้ไม่มีท่าทีของความเย็นชาเลยแม้แต่น้อยเพราะว่าแขกที่มาในวันนี้มีทั้งลูกค้าและนักลงทุนต่างๆ

        "วันนี้เป็นครั้งแรกที่ดิฉันจะกล่าวเปิดงานในฐานะประธานคณะกรรมการของบริษัทอวี้เหล่ย..."

        ทั่วทั้งฮอลล์เงียบกริบแขกที่มาชมงานต่างตั้งใจฟังหลินรั่วซีอย่างตั้งใจ

        "ดิฉันไม่ใช่คนพูดเก่งนักแต่ก็ไม่ชอบอ่านสคริปต์ที่คนอื่นเขียนไว้ให้ ดังนั้นจึงจะขอพูดสั้นๆ ก็แล้วกันนะคะ"

        "บริษัทอวี้เหล่ย ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการร่วมมือทางธุรกิจมากมายแต่ด้วยนิสัยส่วนตัวของดิฉันอาจทำให้ทุกคนคิดว่าดิฉันฉันมีทัศนคติที่ไม่ดีและไม่เคารพผู้อื่น ในวันนี้ดิฉันจึงถือโอกาสอธิบายเรื่องเข้าใจผิดนี้โดยเฉพาะที่ดิฉันไม่เข้าร่วมในกิจกรรมหรือการประชุมเหล่านั้นเป็นเพราะนิสัยที่ไม่ชอบเข้าสังคม และพูดไม่เก่งของดิฉันเองแต่แน่นอนว่าดิฉันไม่ได้ละเลยต่อเป้าหมายของพวกเราดิฉันยังคงมุ่งมั่นที่จะทำทุกวิถีทางให้พวกเราได้รับประโยชน์สูงสุดอย่างต่อเนื่องฉันอยากให้ทุกคนเข้าใจในจุดนี้

        ถ้าทุกท่านไม่อาจเข้าใจในเรื่องนี้ได้ก็สามารถยกเลิกสัญญาความร่วมมือได้ทุกเมื่อแต่ถ้าเป็นเพราะเหตุผลส่วนตัวของดิฉันบริษัทอาจเป็นอันตรายต่อผลประโยชน์ของคนส่วนใหญ่ดิฉันคิดว่าตัดสินใจด้วยเหตุผลเช่นนี้ไม่สอดคล้องกับผลประโยชน์ของทุกท่านอย่างแน่นอน

        ตอนนี้ฉันขอประกาศว่า นิทรรศการนี้รวมถึงโครงการความร่วมมือของพวกเรายังเป็นปกติดีโดยบริษัทอวี้เหล่ยของเราจะรับผิดชอบในด้านของการตลาด และรองประธานคณะกรรมการของเราคุณโม่เชี่ยนนีจะรับหน้าที่ในส่วนนี้ต่อ ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้ด้วยค่ะ”

        หลินรั่วซีกล่าวจบก็เดินหายลับออกไปด้านหลังไปในทันที

        คำพูดสั้นๆ ของหลินรั่วซีทำให้ทุกคนตกอยู่อาการเหม่อลอยอีกทั้งยังไม่มีโอกาสได้ปรบมือเสียด้วยซ้ำ

        จนกระทั่งโม่เชี่ยนนีก้าวขึ้นมาบนเวทีทุกคนจึงได้รู้ว่าหลินรั่วซีนั้นพูดจบไปเรียบร้อยแล้ว!

        หยางเฉินมองดู สาวๆ ในแผนกประชาสัมพันธ์ข้างๆที่อยู่ในอาการลุ่มหลงมัวเมา

        และเมื่อมองไปยังผู้ร่วมงานภายในฮอลล์ เขาก็สังเกตเห็นทุกคนต่างปรบมือสรรเสริญเยินยอกันยกใหญ่

        เขาสงสัยจนต้องหันไปถามจางไช่ว่า

        "อะแฮ่มคุณเข้าใจคำพูดของประธานหลินเหรอครับ พวกคุณชอบประธานที่อะไรกันแน่?"

        จางไช่ตอบทันควันว่า

        "นายไม่เข้าใจความสามารถพิเศษของบอสหลินงั้นเหรอซีอีโอของพวกเราสุดยอดที่สุด!"

        "ฉันเคยได้ยินมาว่าครั้งแรกที่ซีอีโอเข้ามารับตำแหน่งเธอถูกซุบซิบนินทากันใหญ่เลย"หญิงสาวคนอื่นเริ่มซุบซิบกันบ้าง

        "ฉันเคยได้ยินรุ่นพี่บอกว่า พวกคณะกรรมบริหารอาวุโสต่างไม่เชื่อมั่นว่าซีอีโอหลินของเรามีความสามารถมากแค่ไหนแต่หลังจากนั้น เธอก็ได้รับการยอมรับในที่ประชุมด้วยการกล่าวว่าประโยคที่ว่า 'อยากจะอยู่ก็อยู่แต่ถ้าจะไปก็ไม่ส่งนะ'" เหล่าหญิงสาวต่างจับกลุ่มนินทากันอย่างออกรส

        หยางเฉินรับรู้แล้วว่าแม้แต่วิธีการบริหารของหลินรั่วซีก็ไม่ธรรมดาจริงๆ

        ในขณะที่โม่เชี่ยนนีกำลังบรรยายถึงกลยุทธ์ทางการตลาดต่างๆพนักงานคนอื่นก็เริ่มไม่ว่างกันแล้ว

        หยางเฉินวางแผนที่จะแอบชิ่งออกไปกินอาหารกลางวันแต่ทันใดนั้นเองหลินรั่วซีก็ส่งข้อความบอกให้เขาไปหาที่โรงแรมใกล้ๆ

        นี่เป็นครั้งแรกที่หลินรั่วซีใช้วิธีส่งข้อความแทนการโทรนั่นทำให้หยางเฉินคำนวณได้ว่าหลินรั่วซียังคงโกรธเขาอยู่

        หลังจากที่ขับรถไปถึงโรงแรมแล้วหยางเฉินก็ตรงเข้าไปในโรงแรมทันที

        ภายในห้องโถงของที่นี่ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราหลังจากกวาดสายตาไปรอบๆ แล้วหยางเฉินก็พบหลินรั่วซีกำลังนั่งอยู่บนโซฟาที่มุมหนึ่งและกำลังลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเดินมาหาเขา

        "ซูจื้อหง ได้เชิญเราไปงานเลี้ยงดินเนอร์ส่วนตัวเพื่อเฉลิมฉลองที่สามารถจัดนิทรรศการนี้ขึ้นมาจนสำเร็จฉันไม่อาจปฏิเสธได้ จึงได้เรียกนายมาที่นี่" หลินรั่วซีกล่าว

        หยางเฉินเกือบจะลืมชื่อ ซูจื้อหงไปแล้ว ถ้าไม่เพราะผู้ชายคนนี้ส่งนักฆ่ามือดีมาจัดการเขาที่ฮ่องกงอีกทั้งยังชวนเขาไปทานอาหารด้วยกันอีก!

        หลังจากครุ่นคิดอยู่สักครู่หยางเฉินก็ยื่นแขนออกมาและหันไปมองหลินรั่วซีด้วยรอยยิ้ม

        หลินรั่วซีลังเลอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ยอมควงแขนหยางเฉินแต่โดยดี แต่ก็ยังก้มหน้าไม่ยอมหันมาสบตาหยางเฉิน

        ในขณะที่ทั้งสองเดินผ่านชั้นหนังสือที่ตกแต่งตามทางเดินหยางเฉินก็ถามขึ้นว่า

        "รั่วซีที่รักคุณรวยเป็นหมื่นล้านทำไมถึงไม่จ้างบอดี้การ์ดบ้างล่ะ คุณจะได้ไม่โดนลักพาตัวอีกไง"

        "ตราบใดที่ฉันยังไม่เป็นที่รู้จักก็ไม่เป็นไรคุณย่าของฉันไม่มีบอดี้การ์ด ฉันก็จะไม่ขอมีเหมือนกัน" หลินรั่วซีกล่าว

        หยางเฉินตบหน้าอก แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางขึงขังว่า

        "มั่นใจได้เลยหากคุณถูกลักพาตัว ผมคนนี้จะเป็นคนช่วยคุณออกมาเอง"

        หลินรั่วซีเหลือบมองหยางเฉินตัวสายตาเย็นชา

        "นายออกไปช่วยผู้หญิงหลายคนเลยใช่มั้ยล่ะ?"

        ได้ยินดังนั้นหยางเฉินถึงกับสะอึกไปในทันที!

        เขายิ้มด้วยท่าทางเอียงอายและกลับมาเป็นผู้ฟังที่ดีแทน

        เมื่อไปถึงห้องห้องหนึ่งพวกเขาเห็นเหมาฉิวที่มีผมหยิกหยอยเหมือนรังนกหนวดเครารุงรังสวมสูท กำลังยืนหัวเราะรอพวกเขาอยู่

        "คุณหลินและคุณหยางคุณชายของเรารอพวกคุณอยู่นานแล้วครับ" เหมาฉิวพูดพลางใช้สายตากวาดมองไปที่หยางเฉินด้วยความสนใจ

        หยางเฉินรู้ดีว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ฮ่องกงต้องไม่มีทางรอดหูตาของตระกูลซูไปได้ดังนั้นเหมาฉิวจะให้ความสนใจหยางเฉินก็เป็นเรื่องปกติ

        เมื่อหยางเฉินและหลินรั่วซีเดินเข้ามาในห้องเขาก็เห็นจอทีวีขนาดใหญ่ ที่กำลังฉายภาพของนิทรรศการ และซูจื้อหงอยู่ข้างๆ

        "รั่วซี คุณหยางยินดีต้อนรับครับ " ซูจื้อหงต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้มและไม่ได้รู้สึกตกใจกับการปรากฏตัวของหยางเฉินในครั้งนี้เลย

        หลินรั่วซีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนนั่งลงบนเก้าอี้จ้องมองภาพในจออย่างเงียบงัน เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างกังวลกับสถานการณ์ภายในงานอยู่บ้าง

        ซูจื้อหงไม่ได้รีบเร่งให้บริกรเสิร์ฟอาหารเขาและหลินรั่วซีพูดคุยหารือเกี่ยวกับการจัดนิทรรศการในครั้งนี้ซึ่งหยางเฉินไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เขาทำได้เพียงนั่งมองสถานการณ์ตรงหน้าแต่แล้วจู่ๆ หยางเฉินก็ยิ้มขึ้นตบโต๊ะกล่าวว่า

        "คุณซู ผมขอสั่งของกินเล่นซักเล็กน้อยได้หรือไม่ ให้มานั่งรอเฉยๆ เช่นนี้ ผมเริ่มจะเบื่อซะแล้ว"

        ซูจื้อหงหันไปมองหยางเฉินอย่างระมัดระวังพร้อมเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพว่า

        “ไม่ทราบว่าคุณหยางจะรับอะไรดีครับ?"

        "ขอไวน์แดงโฮมเมดกับไข่ปลาคาเวียร์เป็นของว่างก่อน หลังจากพวกคุณพูดคุยกันจบแล้วเราค่อยมาสั่งอาหารจานหลักอีกทีเป็นไงครับ?"

        ถ้าเป็นไวน์แดงธรรมดาราคาของมันย่อมไม่สูงนักแต่ถ้ามีไข่ปลาคาเวียร์รวมอยู่ด้วย มันถูกจัดให้เป็นของระดับไฮเอนด์เลยทีเดียว

        "ตามสบายเลยครับคุณหยาง" ซูจื้อหงยังคงใจกว้างอีกเช่นเคย

        หลินรั่วซีรู้สึกผิดหวังกับหยางเฉินเธออยากจะใช้การสนทนานี้ กระตุ้นหยางเฉินให้มีส่วนร่วม หรือตระหนักถึงความบกพร่องเพื่อที่จะเรียนรู้เรื่องธุรกิจในอนาคตแต่เธอไม่คิดว่าประสบการณ์ที่เธออยากให้หยางเฉินสัมผัสกลับแพ้ไวน์แดง และจานไข่ปลา...

        หยางเฉินนำขวดไวน์แดงและจานไข่ปลามาจากบริกร และนั่งลงเพลิดเพลินไปกับของว่างเหล่านี้

        ในระหว่างที่ซูจื้อหงกำลังพูดคุยกับหลินรั่วซีอยู่นั้นเขาก็หันหลังกลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจ และสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติไป...