ช่างมนตราผ่าโลกเวทมนต์

       หลังจากความฮือฮาจากการขายกระต่ายแสนกลถึง 50 เหรียญทองได้ผ่านพ้นไป บรรยากาศก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้งเมื่อของชิ้นใหญ่ถูกนำขึ้นมา

       ​ชายร่างกำยำสองคนเดินแบกแผ่นหนังสีดำมันวาวขนาดใหญ่ขึ้นมาอย่างทุลักทุเล มันมีขนาดประมาณสองคูณสองเมตร พื้นผิวของมันเล่นแสงไฟเป็นประกายวูบวาบ พร้อมลวดลายสีเหลืองจางๆ ที่วิ่งผ่านเหมือนสายฟ้าฟาด

​แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องกลืนน้ำลาย คือรอยแหว่งเว้าขนาดใหญ่บริเวณด้านข้าง ที่ดูเหมือนถูก “คว้าน” หายไปในคำเดียวด้วยกรามขนาดมหึมา

​ชีตาห์ที่นั่งเท้าคางด้วยความเบื่อหน่ายเพราะของที่ตนจ้องตายังไม่มาสักที จู่ๆ ก็เด้งตัวหลังตรงขึ้นมาทันที ดวงตาภายใต้หน้ากากกะโหลกเป็นประกาย

​

       “นี่มัน...”

​

       “นี่คือหนังของ ‘กระเบนราหูอสุนี’...” หยาดพิรุนประกาศเสียงก้อง สร้างเสียงฮือฮาแก่ฝูงชน “มันคือหนึ่งในสัตว์วิเศษระดับ 4 ที่สามารถพบได้เฉพาะในทะเลดำเท่านั้น ผิวหนังของมันขึ้นชื่อเรื่องความเหนียว ทนทานต่อเวทมนตร์ธาตุน้ำและสายฟ้า กระเบนราหูอสุนีมีความสามารถในการปล่อยเวทมนตร์สายฟ้าระดับสูงได้ ทำให้เหมาะจะนำไปสร้างอุปกรณ์หรือสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ระดับสูงขึ้นไปได้... เราได้มันมาหลังจากที่ล่องเรือในทะเลดำแล้วหลายสัปดาห์ และพบมันพ่ายแพ้ในการดวลกับ ‘ฉลามคว้านสมุทร’ สัตว์อสูรระดับ 5 เจ้าแห่งทะเลดำชั้นเขตนอก”

       ​“น่าเสียดายที่มันยังไม่โตเต็มวัย และการโจมตีนั้นได้พรากเอาส่วนหัวและแก่นมนตราของมันไปด้วย... แต่หนังผืนนี้ยังคงเปี่ยมด้วยพลังสายฟ้าระดับสูง!”

       ​“เราจะเริ่มต้นการประมูลที่... 10 เหรียญทอง!”

​

       “15 เหรียญทอง!”

​

       “18!”

       ​ราคาพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้จะมีตำหนิ แต่วัตถุดิบระดับ 4 ที่มีความเฉพาะตัวนี้ก็คือของหายากยิ่ง มันมีความสามารถทนทานต่อเวทมนตร์น้ำที่เป็นธาตุของผู้วิเศษส่วนใหญ่ ยังไม่นับรวมการทนทานต่อสายฟ้าอีกด้วย

​

       “พี่ชีตาห์สนใจเหรอครับ?” ภัทรถามเมื่อเห็นท่าทีของรุ่นพี่

       ​“ใช่ ฉันเพิ่งเรียนวิชาใหม่มา เลยต้องการอุปกรณ์ที่ทำจากสัตว์วิเศษประเภทสายฟ้าระดับสามขึ้นไป และโป๊ะเชะ! มันอยู่ในรายชื่อพอดี” ชีตาห์หยิบป้ายหมายเลข 33 ขึ้นมา

       ​“25 เหรียญทอง”

​

       เสียงสูดลมหายใจและความไม่พอใจของผู้ประมูลก่อนหน้ารีบชูป้ายแล้วแข่งต่อ

​

      “28 เหรียญทอง”

​

      “30 เหรียญทอง” ชีตาห์พูดอย่างเบื่อๆ

      ​“32 เหรียญทอง”

​

      “35 เหรียญทอง!” ชีตาห์เริ่มมีโทสะขึ้นมาเล็กน้อย

       ​“แม่งเอ๊ย...” เสียงสบถจากคู่แข่งดังขึ้น ก่อนจะวางป้ายลงยอมแพ้

       ​“35 เหรียญทองนับ 1… 2… 3… หมายเลข 33 ได้ไปครับ!”

       ​“สำเร็จ!” ชีตาห์กำหมัดแน่น ร้องออกมาเบาๆ อย่างดีใจ “ถ้าหมอนั่นเพิ่มอีกแค่ 3 เหรียญ ฉันคงหมดทางสู้แล้ว... เอาน่าภัทร ถ้าเกิดฉันตัดชุดแล้วมีเศษหนังเหลือ ฉันจะเอามาให้นายนะ”

       ​“ขอบคุณครับพี่” ภัทรยิ้มรับด้วยความยินดี แค่เศษหนังระดับ 4 ก็ถือว่าเป็นของล้ำค่าสำหรับเขาแล้ว

​รายการต่อมาเป็น ‘แก่นเต่ามะเฟืองศิลา’ ระดับ 3 ซึ่งเป็นที่นิยมในการนำไปทำแกนพลังงานหลักหรือหลอมเป็นอาวุธประเภทโล่ ราคาของมันจึงพุ่งไปจบที่ 22 เหรียญทอง

​หลังจากนั้นก็มีสินค้าประปรายอีกสองสามอย่าง ซึ่งการแข่งขันไม่ได้ดุเดือดมากนัก จนกระทั่งมาถึง... ชิ้นสุดท้ายของหมวดสัตว์วิเศษ

​

       หญิงสาวคนหนึ่งเข็นตู้กระจกที่คลุมด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสดออกมา ​หยาดพิรุนเดินเข้าไปกระตุกผ้านั้นออก พรึ่บ!

​เผยให้เห็นวัตถุสีขาวสะอาดทรงสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ ยาวประมาณ 12 นิ้ว วางตระหง่านอยู่กลางตู้กระจก แม้จะมีรอยบิ่นเล็กน้อยตรงปลายแหลม แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงไม่ใช่ขนาดของมัน...

​แต่เป็น ‘อักขระ’ หน้าตาประหลาดที่สลักลึกอยู่บนผิวฟัน มันส่องแสงสีฟ้าจางๆ กะพริบไหวราวกับชีพจรของสิ่งมีชีวิต

       ​ภัทรจ้องมองมันตาค้าง เขาไม่เคยเห็นตัวอักษรแบบนี้มาก่อน มันดูขลังและทรงพลังจนขนลุก

       ​เขาสังเกตเห็นว่าชีตาห์ทำหน้าตาบิดเบี้ยวเหมือนกินยาขม

​

       “เป็นอะไรไปครับพี่ชีตาห์?”

       ​“ก็ไอ้นั่นไงภัทร... ไอ้นั่นแหละ...” ชีตาห์ชี้มือสั่นๆ “ฟันของไอ้ตัวที่กัดหนังกระเบนของฉันจนแหว่ง!”

​หยาดพิรุนสูดลมหายใจลึก ก่อนประกาศด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน

       ​“ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ... นี่คือชิ้นส่วนของสัตว์วิเศษที่ระดับสูงที่สุดในงานประมูลค่ำคืนนี้!”

       ​“เชิญพบกับ... เขี้ยวของฉลามคว้านสมุทร!”

​เสียงเฮดังสนั่นฮอลล์ เพราะนานหลายเดือนแล้วที่จะมีชิ้นส่วนสัตว์อสูรระดับ 5 หลุดเข้ามา

      ​หยาดพิรุณรีบอธิบายต่อ “ฟันซี่นี้ไม่ใช่ฟันธรรมดา แต่เป็นฟันซี่เอกที่ได้สัมผัสและซึมซับ ‘รูนธรรมชาติ’ แห่งสายน้ำและวายุมาก่อน! แม้จะน่าเสียดายที่มันสูญเสียพลังส่วนใหญ่ไปจากการปะทะกับกระเบนราหูอสุนี ทำให้ไม่สามารถใช้เรียนรู้วิถีแห่งรูนได้สมบูรณ์... แต่ผู้ที่ครอบครองมัน อาจจะยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของรูนแห่งธรรมชาติเพื่อยกระดับพลังของตนได้!”

​“เราจะเริ่มต้นราคาที่... 20 เหรียญทอง!”

​

       ภัทรขมวดคิ้วสงสัย “พี่ชีตาห์ครับ... แล้ว ‘รูน’ คืออะไรเหรอครับ?”

      ​ชีตาห์ละสายตาจากเวทีมาอธิบาย “รูนคือพลังงานพื้นฐานของทุกอย่างบนโลก... เหมือนกับหลักการ ‘เต๋า’ ของ 'สาธารณรัฐผู้วิเศษเทียนหลง' นั่นแหละ ทุกสิ่งมีรูนประทับอยู่ ไม่ว่าจะเป็น ดิน น้ำ ไฟ ไม้ โลหะ การจะเข้าถึงมันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้านายขึ้นไปถึงระดับ 2 วิทยาลัยจะพาพวกนายไปประเมิน ‘เต๋าต้นกำเนิด’ นายอาจจะได้ความสามารถเจ๋งๆ ก็ได้... อย่างเจ๊ริศเองก็มี 'จิตวารี’ ซึ่งเป็นคุณสมบัติพิเศษจากรูน แต่เจ๊แกหวง ไม่ยอมโชว์ให้ใครดูหรอก” ชีต้าห์ยักไหล่

​บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงขานราคาที่เริ่มดุเดือด

​

       “25!”

       ​“30!”

       ​ราคาไหลไปเรื่อยๆ จนเริ่มชะลอตัวที่ 60 เหรียญทอง เพราะหลายคนเริ่มลังเลกับรอยบิ่นที่ปลายฟัน

​

      “70 เหรียญทอง!” เสียงชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำทางฝั่งขวาดังขึ้น

      ​“75!”

      ​“80!” ชายหนุ่มคนเดิมกัดฟันสู้ต่อ

      ​“85!”

      ​“90!”

​

      ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำกำหมัดแน่น ก่อนจะตัดสินใจตะโกนก้อง

      ​“สหายทุกท่าน! ผมคือ ‘นายน้อยแห่งตระกูลวารีรักษ์’! ขอให้สหายเห็นแก่หน้าตระกูลของกระผม ยอมถอยให้ด้วยเถิด!”

       ​เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ ไม่บ่อยนักที่จะมีคนกล้าเอ่ยชื่อตระกูลข่มกันกลางงานประมูลแบบนี้ ซึ่งถือเป็นการเสียมารยาทและอาจสร้างความขัดแย้งกับผู้จัดงานได้

​แต่ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังสวนขึ้นมาจากมุมมืด

      ​“95 เหรียญทอง... ไอ้หนู นี่มันงานประมูล ใครดีใครได้... แต่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าแก่ ถ้าเจ้ากล้าจ่ายเพิ่มให้ถึงร้อย ข้าจะไม่สู้ต่อ... ถือว่าทำบุญให้ตระกูลตกอับก็แล้วกัน”

​

       นายน้อยตระกูลวารีรักษ์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอาย แต่เขาไม่มีทางเลือก

       ​“ข...ขอบคุณ! ขอบคุณมาก! ...100 เหรียญทอง!”

​

       หยาดพิรุนมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยที่งานถูกแทรกแซง แต่เมื่อได้ราคาที่น่าพอใจ เขาจึงเริ่มนับ

​

       “นับหนึ่ง... สอง... สาม... ขายให้หมายเลข 6 ครับ!”

​เมื่อการประมูลจบลง ภัทรกระซิบถามชีตาห์เสียงเบา

       ​“พี่ชีตาห์ครับ... นามสกุล ‘วารีรักษ์’ นี่มัน...”

​

       “ใช่...” ชีตาห์ตอบเสียงเย็น ดวงตาภายใต้หน้ากากหรี่ลงด้วยความรังเกียจ

       ​“นามสกุลเดิมของเจ๊ริศไง... ความจริงเจ๊เป็นคนตระกูลใหญ่ หนึ่งในสามตระกูลดังเทียบเท่ากับ ‘โลหกุญชร’ และ ‘ธำรงอัคคี’...”

       ​“แต่หลังจากปู่กับแม่ของเจ๊ตายไป... น้องชายของแม่เจ๊ หรือก็คือน้าแท้ๆ ที่เป็นระดับสูงที่สุดตอนนั้น ก็รวมหัวกับพรรคพวกยึดอำนาจ ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล แล้วไล่พี่น้องสามคนของเจ๊ริศออกมาตัวเปล่า เพราะกลัวว่าจะกลับไปทวงตำแหน่งคืน...พวกเธอเลยเปลี่ยนมาใช้นามสกุลฝั่งยายเป็น ‘วรวารินทร์’ แทนเพื่อตัดขาดอย่างสิ้นเชิง”

​ชีตาห์แค่นหัวเราะ

       ​“พวกมันไม่ได้มีความสามารถอะไรเลย ดีแต่เลียแข้งเลียขาคนนู้นทีคนนี้ที ถ้าไม่ใช่เพราะปู่ของเจ๊ริศทำคุณงามความดีไว้ พวกมันคงบ้านแตกไปแล้ว... นั่นแหละคือเหตุผลที่เจ๊ริศเกลียดไอ้พวก ‘วารีรักษ์’ เข้าไส้เลยล่ะ”

​

       ภัทรฟังอย่างนั้นก็อดรู้สึกโกรธแทนริศไม่ได้ เขาเกร็งกำมือแน่น ถึงเขาจะเพิ่งมาโลกผู้วิเศษนี้ได้ไม่นาน แต่ริศก็เป็นคนแรกๆ ที่ใส่ใจเขาทั้งที่ไม่ได้มีสายเลือดอะไรเชื่อมโยงกันเลย เขามักเห็นริศแอบไปยืนมองเคียวของแม่ของเธอที่กลับรูปร่างเป็นพลั่วยุทธวิธีในช่วงเวลาที่เธอทุกข์ใจกับเรื่องต่างๆ อยู่บ่อยครั้ง หญิงสาวที่ใจดีและอ่อนโยนขนาดนั้น ช่วงเวลาหลายปีมานี้เธอต้องทนแบกรับอะไรมาบ้างนะ

​

       เขามองไปที่นั่งของบ้านวารีรักษ์ แล้วพยายามจดจำเรื่องนี้เอาไว้ในใจ 'ถ้าวันนึงเขามีพลังมากพอ... เขาจะต้องทวงสิทธิ์อันชอบธรรมกลับมาให้ริศและรินให้ได้'