ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เงินก้อนใหญ่กำลังจะมา

           ชิงเถากับน้องๆ ที่ตื่นไม่ทันคนอื่นๆเลยถูกปล่อยให้เฝ้าบ้านไปอย่างเปล่าเปื่อยนางและสองแฝดเดินออกมาตรวจสอบตู้สมบัติที่จะนำออกไปขาย

“พี่รองวันนี้เราจะเอาไปขายที่หลังกันขอรับ”หมิงลู่ที่กำลังนั่งโดยใช้ตู้พวกนี้ต่างเก้าอี้ ไม่ต่างกับหมิงเลี่ยนที่นั่งแกว่งขาเล่นไปมา

“เท่าที่รถม้าเราจะขนไปได้นั่นแหล่ะ”ชิงเถาหันไปตอบน้องๆ แล้วก็ไปนั่งเล่นด้วยเช่นกัน ไม่มีใครห้ามใครเลยว่านี่ของขายไม่ควรเอามานั่นแบบนี้

“ข้าหิวแล้วนะขอรับ”  “ข้าก็ด้วย” สองแฝดทำหน้ายู้บู่บี้แล้วก็เริ่มเอามือไปลูบๆท้องกัน สงสัยจะหิวกันจริงๆ

“แต่ที่ครัวไม่มีอะไรให้กินเลยนะพวกเจ้ารอไปก่อน อีกไม่เกินสามเค่อต้องได้กินแน่” ชิงเถาบอกน้องออกมา จริงๆก็เป็นการบอกตัวเองไปด้วยนั่นแหล่ะ

“นานจัง”  “เราจะรอไม่ไหวแล้วนะ”  สองแฝดร้องพลางจะดิ้นไปมาแล้ว นี่อาการคนหิวหรือว่าถูกยาพิษกันแน่เนี่ย

“อดทนไว้พี่ก็หิวเหมือนกัน” ชิงเถาต้องรีบบอกน้องให้ทนไว้ก่อน

           ปล่อยให้ทั้งสามหิวรอไม่นานจิ้นสิงก็นั่งรถม้ากลับมารับพวกนางใช่ จริงๆ แล้วพวกนางไม่ได้ถูกปล่อยให้เฝ้าบ้านหรอก แต่รอไปอีกรอบต่างหาก

“อ้าว ลูกๆเตรียมของขึ้นรถได้เลย”จิ้นสิงที่บังคับรถม้าให้มาจอดในจุดที่ใกล้กับที่เก็บตู้เก็บสมบัติให้มากที่สุดเพียงแค่ยกขึ้นได้เลยไม่ต้องเดินไกลให้เหนื่อย **ประตูจวนตามที่เราเห็นในซีรีย์จีนส่วนใหญ่จะเป็นแบบมีบันไดขั้นสองขั้นสามขั้นหรือว่ามีธรณีประตูต้องก้าวข้ามแต่ประตูบ้านชิงเถาขอให้เป็นแบบประตูไม้ด้านล่างเป็นพื้นเลยนะคะรถม้าจะได้เข้ามาได้**

“ท่านพ่อมาแล้วเย้” สองแฝดร้องออกมาอย่างดีใจ เนื่องจากเวลาที่เขาจะได้กินข้าวเช้าก็จะใกล้เข้ามาแล้ว

“เอาลูกมากินข้าวกันก่อนพวกลูกคงหิวแล้ว แม่เจ้าก็เอาข้าวไปหมดลืมเหลือไว้ให้พวกเจ้ากินที่บ้าน”จิ้นสิงลงจากรถม้าแล้วก็ยื่นข้าวให้พวกเขาคนละห่อ

“ขอบคุณขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสามลงมือกินข้าวทันที ส่วนจิ้นสิงก็เริ่มยกตู้เก็บสมบัติขึ้นรถรอเมื่อลูกๆ ทานเสร็จเขาก็คงจะขนแล้วเสร็จพอดี

“ท่านพ่อไม่กินข้าวก่อนหรือเจ้าคะค่อยไปขนต่อก็ได้ พวกข้าจะได้ช่วยด้วย” ชิงเถาที่เห็นบิดาทำงานอยู่คนเดียวจึงเอ่ยออกมา

“พ่อกินมาระหว่างทางแล้วลูกพวกลูกกินไปเถอะ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่อยๆ กิน”จิ้นสิงบอกออกไปแล้วรีบยกของขึ้นรถต่อ แต่จริงๆ แล้วเขานั้นก็ยังไม่ได้กินข้าวแต่อย่างไรพอไปส่งภรรยากับบุตรคนโตแล้วรู้ว่าข้าวเช้าพวกขาอยู่ที่นั้นหมดเขาก็รีบกลับเอาข้าวมาให้ลูกที่บ้านเลยเพราะเขารู้ดีว่าพวกเขาต้องหิวกันแน่ๆ

“ท่านพ่อก็ไม่ต้องรีบเหมือนกันนะเจ้าคะ”ชิงเถาบอกบิดากลับไปแล้วรีบกินข้าวให้หมดจะได้ไปช่วยงานต่อ

           เมื่อพวกชิงเถากินข้าวเสร็จก็มาช่วยบิดายกตู้เก็บสมบัติขึ้นซึ่งได้ยกแค่รอบสองรอบก็เสร็จแล้วพอดีจากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทางกันไปที่ร้านค้าเจี้ยนเฉิงทันทีเพราะไม่รู้ป่านนี้มารดากับพี่สาวจะรับมือกับลูกค้าไหวกันหรือไม่

“มาแล้วเจ้าค่ะ”ชิงเถาเมื่อลงจากรถม้าแล้วร้องทักทั้งมารดา พี่สาวแล้วยังเผื่อไปถึงลูกค้าที่เริ่มมายืนเข้าแถวรอซื้อตู้เก็บสมบัติกันแล้ว

“อ้าวมากันแล้วลูกค้ามารอกันแล้วเจ้าค่ะท่านพี่” นางลี่จูบอกออกมา ทั้งเดินเข้ามาใกล้ยังรถม้าเพื่อที่จะได้ช่วยกันยกตู้เก็บสมบัติพวกนี้ลงจากรถเตรียมขายได้   ทุกคนช่วยกันยกลงมาตั้งไว้ด้านข้างกับที่ตั้งแผงจนแล้วเสร็จจิ้นสิงก็นำรถม้าออกไปไว้ที่ร้านรับฝากก่อน ค่อยจะกลับมาช่วยงานที่ร้านอีกที

“ข้าเอาตู้ไม้ขนาดกลาง3หลังแบบเพิ่มแร่กรีดร้อง” เมื่อพวกนางเตรียมของเสร็จลูกข้าที่ต้องการมาซื้อตู้รายแรกก็บอกสิ่งที่เขาต้องการออกมาทันที

“70ตำลึงเจ้าค่ะ” ชิงเถาบอกออกมา ก่อนที่จะช่วยยกของให้กับลูกค้าส่วนเงินนั้นให้มารดาเป็นคนเก็บเช่นเดิม

“ท่านพี่กลับมาแล้วทานข้าวก่อนค่อยมาช่วยก็ได้เจ้าค่ะ พวกเรารับมือไหว”นางลี่จูที่เห็นสามีกลับมาจากเอารถม้าไปฝากแล้วบอกออกไป

“ไม่เป็นไรพี่ยังไม่หิว” จิ้นสิงบอกภรรยาก่อนจะเข้ามาช่วยงานพวกเขา

“ไหนท่านพ่อบอกว่าทานแล้วเจ้าค่ะ”ชิงเถาถามออกไปเมื่อได้ยินมารดากับบิดาคุยกัน

“ก็พ่อ”จิ้นสิงยังไม่ทันพูดจบดี ก็โดนชิงเถากันออกไปด้านหลังให้พักกินข้าวก่อน

“พวกข้าทำไหวท่านพ่อไปทานข้าวก่อนเถอะเจ้าค่ะ”ชิงเถาบอกบิดาออกไปพร้อมยื่นข้าวที่มารดาเตรียมไว้ใส่มือบิดาก่อนจะกลับมารับหน้าลูกค้าต่อ

           ร้านเจี้ยนเฉิงขายของกันอยู่อย่างนี้เป็นครึ่งวันได้นั่งพักบ้างเพียงไม่นานลูกค้าก็เข้ามาแล้ว ของจึงหมดก่อนเที่ยง เมื่อของหมดแล้วทุกคนก็เตรียมตัวเก็บข้าวของรอจิ้นสิงไปเอารถม้ามารับพวกเขาอยู่ที่หน้าร้านแล้ว

“พวกท่านนายท่านข้าให้มาบอกว่าตู้ของพวกข้านั้นหามาพร้อมแล้วตอนนี้รออยู่ที่หน้าหมู่บ้านพวกท่าน เราแจ้งทางเวรยามด้านหน้าให้เข้าไปบอกแก่พวกท่านที่จวนแล้วแต่พวกเขาพวกว่าไม่มีใครตอบรับ นายท่านของข้าเลยให้ข้ามาแจ้งท่านที่ตลาดนี้”ชายวัยกลางคนที่ชิงเถาเคยเห็นเมื่อวานตอนไปคุยงานกับพ่อค้าที่อยากจะได้ตู้พวกเขาไปขายต่อยังต่างเมือง

“รวดเร็วปานนั้นพวกข้าก็กำลังจะกลับบ้านกันพอดี ท่านก็ไปพร้อมกันเลยก็ได้เจ้าค่ะ”ชิงเถาบอกชายผู้นั้นไปพ่อค้าผู้นั้นบ้ามากเขาไปหากว้านซื้อตู้มาจากร้านทั่วเมืองหลวงเลยหรือไงจึงได้จำนวนที่เขาพอใจแล้วข้าว่าไม่ใช่ซื้อหรอก เขาต้องไปขโมยตู้มาจากทุกบ้านแน่ๆถึงได้รวดเร็วทันใจเขาขนาดนี้

“ขอรับ”ชายผู้นั้นตอบรับก่อนจะเดินไปขึ้นรถม้า รอออกไปพร้อมพวกเขาทันที

           เมื่อจิ้นสิงมารับแล้วทุกคนก็นั่งรถม้ากลับจวนกันทันที ตามด้วยรถมาของผู้ช่วยพ่อค้าคนนั้นและตัวของพ่อค้านั้นก็น่าจะอยู่บนรถม้าเช่นกัน

           ด้านหน้าทางเข้าหมู่บ้านของชิงเถามีรถม้ารถอยู่เป็นสิบกว่าคันทุกคันอัดแน่นไปด้วยตู้จนจะล้นออกมา ไม่ใช่สิยังมีรถม้าคันที่แตกต่างออกไปมีทั้งไม้ ทั้งอุปกรณ์งานช่างต่างๆซึ่งจิ้นสิงบอกว่าเป็นของร้านรับก่อสร้างที่พวกเขาจะมาเริ่มงานสร้างที่เก็บตู้เก็บสมบัติให้พวกเขาในช่วงบ่ายนี้นั่นเอง

           รถม้าของครอบครัวชิงเถาวิ่งจนหยุดอยู่ด้านหน้าสุดตรงปากทางเข้าหมู่บ้านจิ้นสิงลงไปพูดคุยกับเวรยามสักครู่ พวกเขาก็เข้าใจจึงได้ปล่อยให้รถม้าสิบกว่าคันนี้ตามเขาเข้าไปด้านในได้

           เมื่อลงจากรถม้าพวกเขาก็เชิญพ่อค้าที่สั่งของกับพวกเขามานั่งจิบชาพูดคุยกันก่อนส่วนลูกน้องเขาก็ให้ยกของลงไปพลาง