เทพสงครามมังกรเทวะ

เมื่อเฟยหรงกล่าวพร้อมกับเดินกลับไปใบหน้าของเหล่าผู้อาวุโสนิกายเปลวเพลิงไร้สิ้นสุดมืดครึ้มในทันทีแต่กลับทำอะไรไม่ได้ในเวลานี้เพราะกระบี่ลมปราณของเฟยหรงยังคงอยู่ที่คอของนายน้อยของมันอยู่ ดังนั้นเหล่าผู้อาวุโสของนิกายเปลวเพลิงไร้สิ้นสุดจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความอับอายพร้อมทั้งอย่างนั้นและพากันหายไป

เฟยหรงที่เห็นว่าเหล่าพวกผู้อาวุโสทั้งหลายของพวกมันไปแล้วชายหนุ่มจึงได้คลายปราณกระบี่ในทันทีก่อนจะทำสีหน้าเมินเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในเวลาเดียวกันนั้นเองประมุขหงถึงกับกำหมัดแน่นมองไปที่เฟยหรงด้วยความคับแค้นใจในทันที ปราณกระบี่แบบนี้เหมือนกับที่พวกมันเจอในตอนที่ไล่ล่าปิงเหยาไม่มีผิด เมื่อคิดมาถึงตรงนี้สีหน้าของมันก็มืดครึ้มขึ้นมาในทันใด ในใจเต็มไปด้วยแรงอาฆาตอย่างถึงที่สุด

"ผู้ชายคนนี้ ไม่กลัวตายเลยหรืออย่างไร"ปิงเหยากำหมัดแน่น พลังปราณของอีกฝ่ายเมื่อครู่แม้แต่นางยังขยับแทบไม่ทันแต่ชายหนุ่มกลับตอบโต้มันได้อย่างง่ายดายโดยใช้เพียงเล่ห์เหลี่ยมเท่านั้น นี่ทำให้นางประหลาดใจไม่น้อยเลยทีเดียว

ส่วนทางด้านภรรยาของเฟยหรงอย่างเสี่ยวเซียน จ้าวหลาน เซียนปิงเอ๋อ ฮั่วหลิงหลิง และหมิงเย่เมื่อเห็นการปะทะเมื่อครู่ใจของพวกนางบีบรัดอย่างช่วยไม่ได้ แน่นอนหากว่าสามีของพวกนางตายตกไปพวกหญิงสาวเหล่านี้พร้อมสู้ตายกับพวกมันอย่างแน่นอน โชคยังดีที่เฟยหรงตอบโต้พวกมันได้ในพริบตา นั่นทำให้ในเวลาต่อมาเหล่าหญิงสาวเหล่านี้ต่างพากันแย้มยิ้มอย่างอดไม่ได้ พวกนางลืมไปได้อย่างไรว่าเจ้าตัวร้ายคนนี้มากด้วยเล่ห์กลมากมายทั้งยังลึกลับเหนือคำบรรยาย จนไม่มีแม้แต่ภรรยาคนไหนที่เคยเห็นพลังที่แท้จริงของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

"ตาแก่เย่ ดูเหมือนศิษย์ของเจ้าจะเสียมารยาทกับแขกของข้า เรื่องนี้เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร"หงหยวนกล่าวออกมาด้วยความโกรธสีหน้าเต็มบิดเบี้ยวจนหน้าเกียจ เรื่องในครั้งนี้หากเหยาหมิงเป็นอะไรไปไม่เพียงแต่หอกระบี่ดาวตกเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบ นั่นรวมถึงหุบเขาเทพสุริยันของมันด้วย จะให้มันนิ่งเฉยได้อย่างไร

"รับผิดชอบ??ข้าไม่เห็นว่าต้องรับผิดชอบเรื่องใด หากแขกของเจ้าไม่แสดงสายตาที่น่ารังเกียจใส่ภรรยาของผู้อื่นคงไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ข้าไม่เอาเรื่องเจ้าก็ดีแค่ไหนแล้วที่เจ้าให้ใครก็ไม่รู้เข้ามาเป็นแขกให้การแข่งขันที่สำคัยเช่นนี้ อย่าพูดให้มากความเริ่มการแข่งขันได้แล้ว"เย่เฉินกล่าวขึ้นน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี นิกายใหญ่แห่งทวีปศักดิ์สิทธิ์แล้วอย่างไรตัวเขาเองก็มีนิกายใหญ่ที่ศิษย์เขาสร้างเอาไว้หนุนหลังเช่นกัน แน่นอนว่ามันก็ถือว่ายิ่งใหญ่มากในทวีปศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกัน

"ดี!! ดีมาก! ข้าจะจำคำพูดของเจ้าเอาไว้เย่เฉิน แล้วหลังจากการประลองจบลงเจ้าจะได้รู้ว่างูที่มันท้าทายมังกรจุดจบจะเป็นอย่างไร"หงหยวนสีหน้ามืดครึ้มขึ้นหลายเท่าแน่นอนว่าเขาจะลงมือเลยก็ย่อมได้ แต่ในที่นี่มีทั้งตระกูลใหญ่และนิกายใหญ่อีกสามนิกายที่อยู่ทั่วบริเวณ หากพวกมันลงมือไปเกรงว่าจะเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่ก็เป็นได้ ทั้งไม่ต้องพูดถึงหากการปะทะในครั้งนี้เหยาหมิงเกิดตายหรือพิการขึ้นมาจากเด็กประหลาดอย่างเฟยหรงแม้มันจะชนะศึกแต่ก็ไม่มีทางรองรับความโกรธเกรี้ยวของนิกายเปลวเพลิงสวรรค์ไม่สิ้นสุดได้อย่างแน่นอน ดังนั้นการจะลงมือจะต้องวางแผนให้ดี

"เช่นนั้นเทศกาลล่าสังหาร เริ่มได้!!"หงหยวนกล่าวขึ้นในทันใดเหล่าคนของทุกนิกายพากันพุ่งทยานเข้ามาไปในทันที เนื่องจากมีเวลาเพียงเจ็ดวันเท่านั้นในการล่าสัตว์อสูรพวกเขาจะเสียเวลาไม่ได้

"สามี แม้ข้าจะเป็นภรรยาเจ้าก็ใช่ว่าข้าจะอ่อนข้อให้เจ้านะ การแข่งขันในครั้งนี้ข้าต้องคว้าชัยชนะมาให้กับนิกายเช่นกัน"เสี่ยวเซียนกล่าวทิ้งทายก่อนที่ทางและจ้าวหลานจะพากันพุ่งออกไปเช่นกันนั่นทำให้เฟยหรงที่ได้ยินอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ก่อนที่ตัวเองจะนำรุ่นเยาว์ของหอกระบี่ดาวตกเข้าไปในป่าเช่นเดียวกัน

นับตั้งแต่วินาทีกล่าวเริ่มนั้นพิธีล่าสังหารจึงเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เฟยหรงนำกลุ่มรุ่นเยาว์ของหอกระบี่ดาวตกฉีกตัวไปทางทิศใต้ในทันทีเนื่องจากเหล่าคนของนิกายที่เหลือต่างพากันมุ่งตรงไปยังทิศทางของป่าทางทิศเหนือซึ่งเป็นแห่งรวมของสัตว์อสูรดุร้าย ก่อนที่ตัวเขาจะสั่งให้ทุกคนกระจายออกไปเป้นกลุ่มย่อมๆและเริ่มปูพรมไล่ล่าสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว

การที่เขาเลือกมายังทิศใต้เหตุผลนั้นช่างง่ายเพราะเฟยหรงไม่อยากที่จะไม่แย้งชิงสัตว์อสูรจากใครและแน่นอนแม้ทางทิศเหนือจะมีสัตว์อสูรที่มากกว่าแต่ในทางกลับกันทิศใต้กลับมีตัวที่มีระดับเยอะกว่านั่นหมายความว่าพวกเขาจะได้คะแนนต่อตัวของสัตว์อสูรที่มันเยอะกว่านั่นเอง

เฟยหรงยกยิ้มหลังจากที่แบ่งกลุ่มย่อยปูพรมล่าสัตว์อสูรแล้วในเวลานี้ชายหนุ่มและภรรยาสาวฮั่วหลิงหลิงอยู่ตรงกลางระหว่างรุ่นเยาว์ทุกคนพร้อมทั้งเป็นคนนำการล่าในครั้งนี้ ปราณกระบี่สิบเล่มรายล้อมชายหนุ่มประดุจเทพเซียนหากพบเจอสัตว์อสูรตนใดขวางทาง ปราณกระบี่เหล่านั้นพร้อมเคลื่อนไหวไปล่าสังหารให้สิ้นซาก และด้วยพลังปราณที่ชายหนุ่มใช้เป็นปราณของมังกรด้วยแล้วหากไม่ใช่มังกรระดับสูงหรือสัตว์อสูรที่มีระดับสูงกว่าเขาจนเกินไป กระบี่เหล่านั้นพร้อมที่จะเจาะทะลวงมันอย่างง่ายดายประดุจไม่มีอะไรที่จะขวางกันได้ ดังนั้นการล่าสังหารของกลุ่มเฟยหรงจึงมีความเร็วสูงอย่างไม่น่าเชื่อหากเทียบกับกลุ่มอื่นที่ต้องทั้งสู้ไปและแก่งแย้งกันไปแล้วสัตว์อสูรที่เขาได้รับนับว่าเยอะมากในทุกๆด้าน

วันเวลาผ่านไปห้าวันเฟยหรงได้รวมกลุ่มของสำนักกระบี่ดาวตกอีกครั้งให้เป็นกลุ่มใหญ่ตามเดิมเนื่องจากในช่วงเวลานี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาสำหรับการล่าอย่างแท้จริงแต่ไม่ใช่การล่าสัตว์อสูรแต่เป็นการล่าคนต่างหากและแน่นอนการรวมกลุ่มใหญ่เช่นนี้เพื่อป้องกันการสูญเสียที่จะเกิดขึ้นนั่นเอง

ในเมื่อผ่านไปเพียงห้าชั่วยามเท่านั้นในขณะที่เฟยหรงและกลุ่มของเขากำลังเดินเพื่อจะออกจากป่าเบื้องหน้ามีกลุ่มคนสองกลุ่มกำลังดักเส้นทางเอาไว้อยู่แน่นอนเฟยหรงย่อมรู้ว่าพวกมันคือหุบเขาเทพสุริยันและสำนักสวรรค์คลั่งที่ตอนนี้มีกำลังคนเกือบร้อยคนนั่นเอง

"นึกไม่ถึงว่าสำนักสวรรค์คลั่งและหุบเขาเทพสุริยันจะรวมหัวกันเพื่อมาหาพวกข้าโดยเฉพาะ ก็ดี!! ทรัพยากรณ์ของพวกเจ้าข้าขอก็แล้วกัน"เฟยหรงยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แน่นอนว่าแผนของเขาช่างง่ายดายอย่างแท้จริงนั่นคือการฝ่าออกไปตรงๆนั่นเอง

"พวกเจ้าทุกคนรออยู่ตรงนี้และคอยดูรอบๆเอาไว้ อีกประมาณหนึ่งชั่วยามค่อยตามข้ามา"เฟยหรงสั่งการในทันใดเหล่าศิษย์หอกระบี่ดาวตกทุกคนแม้จะแปลกใจในคำพูดของอีกฝ่ายแต่กลับยอมทำตามแต่โดยดีซึ่งหนึ่งในนั้นรวมไปถึงฮั่วหลิงหลิงด้วย

"ระหวังตัวด้วยนะ"ฮั่วหลิงหลิงกล่าวด้วยความเป็นห่วงเฟยหรงยกยิ้มให้และหายไปจากสายตาของทุกคนในทันทีก่อนจะมาปรากฏตัวอีกทีตรงวงล้อมของทั้งสองสำนักที่ดักซุ่มอยู่

"หากไม่อยากเจ็บตัว!!จงมอบแหวนมิติแล้วไสหัวไปซะ"คำกล่าวสั้นๆของชายหนุ่มเหมือนคำประกาศิตพวกมันทุกคนที่ในตอนแรกล้วนแต่ตกใจในการปรากฏตัวของชายหนุ่มในเวลานี้ยิ่งตกใจหนักเข้าไปอีกแต่ยังคงซึ่งท่าทีสงบราวกับไม่ได้หวาดกลัวต่ออีกฝ่ายแต่อย่างใด

"ไม่เจียมตัว!! มาคนเดียวคิดจะขู่พวกข้า เจ้าต่างหากที่ต้องคุกเข่าขอร้องพวกเรา!!"หงเย่ ผู้นำรุ่นเยาว์ของหุบเขาเทพสุริยันและเป็นลูกชายคนเล็กของหงหยวนกล่าวขึ้นด้วยความหยิ่งทะนง ด้านหลังของมันมีชายหนุ่มสองคนที่เวลานี้ต่างอยู่ระดับจักรพรรดิขั้นเก้าเช่นเดียวกันนั่นคือเฉินเหอ และลูกชายของผู้นำสำนักสวรรค์คลั่ง ฟ่านถง

"โอ้ เช่นนั้นก็ลองดูสักตั้งเป็นอย่างไรได้ข่าวว่าการแข่งขันในครั้งนี้สามารถฆ่ากันได้ ข้าก็อยากรู้นักว่าหากรุ่นเยาว์ของสองสำนักตายกันหมดพวกตาแก่นั่นจะทำหน้ายังไง"เฟยหรงกล่าวอย่างเย้ยหยัน หากให้เขาลงมืออย่างจริงจังร้อยคนนี้ไม่ได้มากมายอะไรสำหรับเขา อาจจะเสียเวลาแต่เฟยหรงก็มั่นใจว่าไม่เกินหนึ่งชั่วยามอย่างแน่นอน

"ไม่เจียมตน!!"พวกมันกล่าวพร้อมกับเร่งพลังปราณถึงขีดสุด ตบะพลังเพิ่มขึ้นจนเกือบเทียบเท่าระดับนักบุญพร้อมพุ่งเข้าไปโจมตีเฟยหรงอย่างรวดเร็ว

"วารีสวรรค์ ถึงคราวที่เจ้าจะได้ดื่มเลือดแล้ว"เฟยหรงเองก็เตรียมตัวรับมือเช่นกันกระบี่วารีสวรรค์ด้านหลังถูกชักออกมาลอยอยู่ข้างตัวชายหนุ่ม แผ่ออร่าฆ่าฟันไม่มีที่สิ้นสุด เฟยหรงจับมันพร้อมทั้งกระชับไว้ในมือพุ่งเข้าไปโรมรันสู้กับพวกมันด้วยใบหน้าที่เต้มไปด้วยความเมินเชย แน่นอนชายหนุ่มไม่เพียงจะต่อสู้กับสามคนที่เป็นผู้นำเท่านั้น ในช่วงเวลาเดียวกันทักษะกระบี่เทพมังกรสยบสวรรค์ของเขาก็ทำงานไปด้วยกระบี่ลมปราณสิบเล่มพุ่งเข้าฟาดฟันเหล่ารุ่นเยาว์ทั้งหมดจนตายตกไปที่ละคนๆ

แม้พวกมันจะชักนำลมปราณมาป้องกันหรือต่อต้านก็ไร้ผล เนื่องจากลมปราณที่ใช้สร้างกระบี่หาใช่ลมปราณธรรมดาแต่เป็นลมปราณของมังกรที่มีความแข็งแกร่งที่สุดดังนั้นจึงไม่มีทางที่ลมปราณธรรมดาจะสามารถป้องกันได้หากระดับไม่ต่างกันจริงๆ

"ฟิ้วๆๆ"

"สวบๆๆๆ"

"ปีศาจ!! มันคือปีศาจ!!"เหล่ารุ่นเยาว์ทุกคนที่กำลังวิ่งหนีความตายจะกระบี่ลมปราณกล่าวขึ้นพร้อมกันด้วยความหวาดสะพรึง กระบี่ลมปราณที่แม้แต่จะหนีก็หนีไม่พ้นจะป้องกันก็ป้องกันไม่ได้เช่นนี้พวกมันจะมีหนทางสู้ได้อย่างไร ดังนั้นในเวลานี้พวกมันได้แต่ภาวนาว่ากระบี่ลมปราณสิบเล่มนั้นจะไม่ตามพวกมันมาก็เท่านั้นเอง

"หนอย!!! หยุดการกระทำของเจ้าซะ!! ไม่เช่นนั้นสองสำนักใหญ่จะลงมือบดขยี้สำนักเจ้า!!"หงเย่กล่าวขึ้นอย่างเดือดดาล ดาบเปลวเพลิงฟาดฟันไปที่กระบี่วารสวรรค์ของเฟยหรงอย่างไร้ปราณี เฟยหรงยังคงท่าทีเมินเฉยตั้งรับการโจมตีของพวกมันทั้งสามอย่างสบายๆก่อนที่จะตวัดกระบี่หนึ่งครั้งมังกรน้ำขนาดใหญ่แผ่ออร่าแห่งความตายที่เย็นยะเยือกจนทำให้หัวหน้ารุ่นเยาว์ทั้งสามของสองสำนักถึงกับหวาดกลัวในภาพที่เห็นเบื้องหน้า

"กระบี่เทพมังกรสยบขั้นที่สาม เทพมังกรผ่าโลกา"กล่าวจบมังกรน้ำเมื่อครู่แปรเปลียนเป็นกระบี่มังกรสีฟ้าครามขนาดยักษ์ฟาดลงไปที่พวกมันในทันที เวลานี้พวกมันต่างหน้าซีดเผือดสัมผัสได้ถึงออร่าแห่งความตายที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทันใดนั้นสร้อยของพวกมันก็เปร่งแสงขึ้นพร้อมกับออร่าป้องของระดับเทวะเข้ามาป้องกับทักษะกระบี่ในทันทีก่อนที่ทั้งสามคนจะหายไปจากตรงนั้น

"เหอะ! เครื่องรางเคลื่อนย้ายกับเครื่องรางป้องกันงั้นหรือ ดูเหมือนว่าพวกมันจะมีความสำคัญกับสำนักมากเลยสินะ ช่างเถอะได้เวลาเก็บสินสงครามแล้ว"เฟยหรงบ่นอุบอิบ แม้จะเสียดายที่สังหารอีกฝ่ายไม่ได้แต่ในเวลานี้เขาก็สังหารไปได้มากกว่าสี่สิบคน นั่นเท่ากับว่าพวกมันที่หลุดรอดไปนั้นมีเพียงหกในสิบส่วนเท่านั้นเอง