หลังจากเหตุการณ์ในสนามบาสจบลงอย่างกะอักกะอ่วนนั้นก็ผ่านมาเป็อาทิตย์แล้วแต่มีบางสิ่งเปลื่ยนไปจนคนรอบข้างรู้สึกได้
"มึงว่าลูกมึงมันเป็ไรว่ะ"
"ชู่วว "นุ่นรีบเอามือปิดปากเชอร์รี่ทันทีแล้วชี้มือใส่โทรศัพท์เชิงว่าให้คุยในแชท ด้วยกลัวว่าคำพูดจะไปกระทบใจคนสวยประจำสาขาเข้า
เื่มันมีอยู่ว่าหลังจากเหตุการณ์ในยิมนั้น พ่อยอดดวงใจของเพื่อนเธอก็แปลกๆไปเหมือนเริ่มตีตัวออกห่างไม่เชิงหลบหน้าแต่ก็ไม่ได้เจอทุกครั้งเหมือนเคย หรือเรียกว่าหลบว่ะ สิ่งของที่ต้องให้กันทุกเช้าก็ยังส่งอยู่แต่ผู้รับดันไม่อยู่รับทุกวันเหมือนเมื่อก่อนอีก เจอก็ให้ไม่เจอก็เอากลับวันไหนเจอเพื่อนของเธอก็ยิ้มร่าไปทั้งวัน วันไหนไม่เจอก็ซึมไปจนหมดวันเช่นกัน
อาทิตย์ที่ผ่านมาเหมือนจะเร็วสำหรับคนทั่วไปแต่กลับผ่านไปอย่างอยากลำบากสำหรับเธอ ท่าทีของฟ้าที่เหมือนจะปกติแต่ก็ไม่ปกติ จากที่คุยกันน้อยอยู่แล้วก็น้อยลงไปอีก เมื่อก่อนถึงจะพูดกันไม่เยอะแต่เขาก็จะอยู่รอรับของทุกวันรอจนเธอส่งของเสร็จจึงจะขึ้นเรียน แต่ตอนนี้เหมือนจะมีธุระอื่นเข้ามาเพิ่มทำให้ไม่ได้เจอบ่อยนัก แต่เธอก็ยังไม่ถอดใจหรอกนะยังคงทำเหมือนเดิมเสมออย่างที่เคยทำ
"พี่ฟ้าคะ"
"ครับ"
"นี่ค่ะ แป้งผ่านตลาดแล้วนึกถึงพี่ก็เลยซื้อมาฝาก"
"ขอบคุณครับ ไม่เห็นต้องลำบากเลยพี่ไม่ค่อยกินข้าวเช้าเท่าไหร่น่ะ"
"ไม่ลำบากเลยค่ะ อีกอย่างมื้อเช้าเป็สิ่งสำคัญต้องกินนะคะ"
แป้งเด็ก ปี1 สาขาเดียวกันกับผมแล้วก็เป็หลานรหัสของผมด้วยแป้งเป็คนไม่ค่อยอ่อนหวานนักสไตล์ผู้หญิงเรียนวิศวะแต่พออยู่ผมเธอก็ทำตัวน่ารักมากพูดเก่งยิ้มง่าย เธอคอยทักมาคุยกับผมถามเื่เรียนพูดสัพเพเหระจนบางครั้งผมก็มักจะหลุดขำออกมากับความโก๊ะๆของเธอ ความสบายใจที่ได้พูดคุยกับเธอเพิ่มมากขึ้นทุกวันจนมันทำให้ผมลืมความรู้สึกลึกๆข้างในได้บ้าง แต่มีบางครั้งมันก็มักจะผุดขึ้นมาในหัวผมอย่างห้ามไม่ได้
"ฟ้าต้องกินข้าวนะ ไม่งั้นฟ้าจะป่วย"
"มึงรู้สึกคุ้นๆเหมือนกูป่ะว่ะ" ดินแดนนั่งมองไอ้เพื่อนรักของเขากับหลานรหัสของมันพูดจาเป็ห่วงเป็ใยกันอยู่ก็รู้สึกยังไงๆไม่รู้
"หึ! ไม่คุ้นได้ไงละ นี่มันน้องนางสาขา2มึงจะไม่คุ้นได้ไง" กล้าตอบเสียงแข็งปนด้วยความไม่พอใจนิดๆ
"อ๋อ กูก็ว่าทำไมแม่งคุ้นๆ ว่าแต่ทำไม่นี้ไม่เห็นน้องนางมาส่งข้าวส่งน้ำให้ไอ้ฟ้าเลยว่ะ" ฝ้ายถามออกมาอย่างสงสัยใคร่รู้
"ข้าวอ่ะ ยังส่งเหมือนเดิมแต่คนรับน่ะไม่เหมือนเดิม"
น้องมันมารอส่งข้าวทุกวันแต่ไอ้ฟ้าก็หาเื่หลบได้ทุกวันเขาละสงสารน้องจริงๆตามจีบมาเป็ปีๆโดนคนที่มาไม่กี่เดือนคาบไปแดก!!เฮ้อออ
"แล้วมึงอ่ะกล้า ทำงอนไอ้ฟ้าเหมือนผัวหนีไปมีเมียน้อยงั้นอ่ะ"
"ใช่ผัวหนีไปมีเมียน้อย!!แต่! ไม่ใช่! ผัว! กู!!" ว่าแล้วกล้าก็ลุกเดินขึ้นห้องเรียนไปไม่รอเพื่อน ฝ้ายที่เห็นเพื่อนลุกไปก็ตามไปด้วยเหมือนกัน ไม่อยากเห็นภาพบาดตาคนอุตส่าห์เชียร์มาตั้งนาน ไอ้เพื่อนตัวดีของเขากลับไม่รักดีซะงั้น อารมณ์เสีย!
ดินแดนยืนเกาหัวมองตามหลังกล้ากับฝ้ายเดินขึ้นตึกไปก่อนแล้วหันกลับมามองสองหนุ่มสาวที่ยังคุยกันอยู่ ตาเหลือบไปเห็นใครบางคนยืนอยู่ริมฟุตบาทอีกฝั่งตรงข้ามกับที่เขายืนอยู่ ในมือเธอถือถุงที่เขาคุ้นตาแน่น เธอคนนั้นทำแค่ยืนมองมาทางนี้อย่างเงียบงันแล้วก็หันมามองผมส่งยิ้มให้บางๆก่อนจะเดินจากไป
ผมมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเหมือนจะไร้ความมั่นคงอย่างสงสารจับใจ
ใช่ว่าทุกความสัมพันธ์จะสมหวังเสมอไป เพราะความรักมันเป็เื่ของความรู้สึก อยากได้ความรัก อยาก มันไม่ผิดที่คนเราจะมีความรู้สึกนั้นเมื่อเรารักใครสักคน เราห้ามตัวเองไม่ให้รักหรือไม่คาดหวังความรักจากเขาไม่ได้ เรามีสิทธิ์ที่จะพยายามกับความสัมพันธ์นั้นของเราให้มากพอและเมื่อพยายามจนถึงที่สุดแล้วก็ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงด้วยว่า" มันไม่ได้ ก็คือ ไม่ได้"
ฉันไม่เคยคิดถึงจุดจบแบบนี้ก็จริงอยู่ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยคิดว่าหากจีบไม่ติดก็คงต้องตัดใจ แต่พอมาถึงจริงๆมันก็ยากเหลือเกินที่จะทำใจ ความรู้สึกที่ให้ฟ้าไปมันไม่ใช่แค่รักแต่มากกว่านั้น ฉันตัดสินใจที่จะเดินกลับไปที่รถแทนที่จะไปเรียนต่อ สภาพจิตใจตอนนี้มันมั่วไปหมด ไม่มีน้ำตา ไม่ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่ควรจะเป็แต่เธอรู้ตัวเองดีกว่ามันหนักแค่ไหน
เท้าเรียวเล็กเหยียบคันเร่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเหยียบไปเท่าไร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คงต้องขอบคุณเดชะบุญเก่าทั้งหลายที่ทำให้เธอพาตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องทำงานเขาผู้เป็พ่อในบริษัทั์ใหญ่แห่งนี้ได้ เธอยืนเหม่อลอยอยู่นานแต่ก็ยังไม่เข้าไปสักที ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ตรงหน้าก็เปิดออกด้วยมือของผู้เป็พ่อที่ยืนยิ้มทั้งใบหน้าก้างแขนออกช้าๆเพื่อรอรับลูกสาวตัวน้อยเข้าสู่อ้อมอกอย่างเลื่อนลอย
คุณกานต์หรือเสี่ยกานต์ที่คนทั่วไปในพื้นที่แถบภาคอีสานเอ่ยเรียกกัน ชายที่ทุกคนต่างเกรงกลัวเพียงแค่ได้ยินชื่อนั้นกับต่างจากตอนนี้ ใบหน้าใจดียิ้มแย้มให้กับลูกสาวคนเดียวของเขาอย่างอบอุ่น ลูกสาวที่เขาทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเลี้ยงมาด้วยความรักความเข้าใจ ยัยหนูมาหาเขาถึงบริษัททั้งที่วันนี้เธอมีเรียน มันไม่ใช่เื่ปกติ ลูกของเขาต้องเจอเื่ยากลำบากอะไรมาแน่นอน ดวงตาคู่งามสะท้อนความปวดใจออกมาอย่างเต็มเปื่ยมแต่ทว่ากลับไม่มีน้ำตาสักหยด มีเพียงแขนเรียวเล็กที่กอดเขาแน่นร่างกายมีอาการสั่นราวกับเหน็บหนาวทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องเขาก็ไม่ได้เย็นะเืขนาดนั้น
มือหนาลูบผมดำสวยของลูกรักแ่เบาอย่างกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย
"ร้องเถอะลูก ร้องไห้กับพ่อนะ" คุณกานต์เอ่ยกับลูกรักด้วยน้ำเสียงแ่นุ่มอ่อนโยน
"ฮื่อออ ฮึก พะ พ่อคะ ฮึก" เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจทำเอาผู้เป็พ่อปวดใจเหลือแสน
"ชู่วว หายใจเข้าลึกๆ ลูกรัก หายใจนะ"
"ไม่เป็ไร มันจะดีขึ้น เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" คำพูดปลอบโยนมากมายพูดซ้ำไปซ้ำมาจนลูกสาวตัวน้อยของเขาหลับไป
ในวันที่ลูกเ็ปที่สุดคนเป็พ่อก็เ็ปไม่ต่างกัน เขามองเข้าไปในห้องพักมียัยหนูของเขาร้องไห้จนหลับไปอยู่ในนั้น แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู
"สมชาย"
5K
