บทที่ 21-ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกลับคืนมา!!
ฟ้าข้างนอกมืดลงแล้ว
บ่าวรับใช้ภายในเรือนต่างคุกเข่าตลอดวันจนแทบทานทนไม่ไหว ทว่าทั้งหมดก็ทำได้เพียงแค่อดทนต่อเท่านั้น เนื่องจากท่านอ๋องหานโจวกำลังยืนจ้องมองมาทางนี้อยู่ตลอด
นับั้แ่บุรุษผู้นี้ควบม้ากลับมาเพียงลำพัง พวกเขาก็ย่อมรู้แน่แล้วว่ายังตามหานายหญิงไม่เจอ และอารมณ์ของท่านอ๋องก็ดูย่ำแย่และน่าหวาดกลัวกว่าเก่าหลายเท่า
ดวงตาสองคู่ของหานโจวกวาดสายตามองบ่าวไร้ความสามารถภายในจวน หากกระนั้นในหัวกลับรู้สึกล่องลอย คล้ายภาพเหตุการณ์ที่กำลังเกิดมิใช่ความจริง
ลี่จู
นางหนีออกไปนานถึงหนึ่งวันแล้ว
สตรีช่างกล้าผู้นั้นยังบอกว่าเป็ม่าย!
ยิ่งถ้อยคำนี้วนเวียน แววตาเผยจิตสังหารของหานโจวก็ยิ่งเข้มข้น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะถูกผู้หญิงของตนเองสาปแช่ง ช่างน่าโมโหนัก!
ข้าจักล่ามเ้าเอาไว้ ขังให้อยู่แต่ในเรือน จากนั้นมาดูกันว่าทีนี้เ้าจักหนีไปได้อีกเยี่ยงไร!
บุรุษหนุ่มหรี่ตาลง ก่อนจะหยุดลงตรงบ่าวสองคนที่ตัวสั่นไม่หยุด
มุมห้องโถงใหญ่มีร่างของบ่าวรับใช้หญิงสองคนที่ว่า ทั่วทั้งร่างกายของพวกนางถูกมัดแน่น เฟยซินและหนิงหนิงต่างลอบมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว ทว่ามิอาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้ เพราะปากถูกผ้ายัดปิดไว้แน่นสนิท
พวกนางคือบ่าวคนสนิทข้างกายลี่จู
เขาชี้มือให้คนนำผ้าในปากพวกนางออก "พวกเ้าคิดตกหรือยัง มีสถานที่ใดที่นายพวกเ้าจักเร้นกายซ่อนตัวอยู่ จงรีบพูดออกมา!"
"ระ...เรียนท่านอ๋อง" หนิงหนิงน้ำตาร่วงแต่ก็ยังแข็งใจกล่าวต่อ "บ่าวมิอาจรู้ได้จริงๆเ้าค่ะว่านายหญิงจักไปที่ใด ตลอดการปรนนิบัติข้างกาย นอกจากไปที่จวนของบิดามารดา นายหญิงก็มิเคยไปที่ใดอีกแม้สักครั้ง ที่พวกบ่าวรู้ก็ได้รายงานไปหมดแล้วเ้าค่ะ มิได้ตั้งใจปกปิดแต่อย่างใด ขอท่านอ๋องโปรดเมตตาเ้าค่ะ"
นางหมายถึงยามกลางคืนที่หลังไปค้นหาผ้าเนื้อดีนำมาให้ท่านลี่จูสำเร็จ ครั้นลองเรียกคนในห้องกลับไม่พบผู้ใด รั้งรอจนเวลาผ่านคิดว่าเ้านายหลับลงจึงถือโอกาสเข้าไปปรนนิบัติ ผู้ใดจักคาดคิดว่าภายในห้องกลับปราศจากคน นางจำได้ว่ารู้สึกเหมือนตายไปแล้วหนึ่งชีวิต
บ่าวรับใช้มากมายออกตามหาทั่วทั้งจวน หวังคิดว่านายหญิงคงออกเดินเล่น ทว่าผ่านไปหลายชั่วยามจนครบพื้นที่ขนาดใหญ่กลับไร้แม้เพียงเงา
รอจนแน่ชัดแล้วว่านายหญิงของนางไม่ได้อยู่ในจวนแล้ว ข่าวจึงถูกส่งให้แก่ท่านอ๋องหานโจว
หลังอีกฝ่ายกลับมาแล้วหนิงหนิงจึงกลั้นใจบอกเื่สำคัญอีกหนึ่ง ขณะบอกเฟยซินก็อยู่ด้านข้าง ต่างคนต่างคุกเข่าและโขกหน้าผากขอความเมตตาเช่นกัน
'ท่านอ๋อง นายหญิง...ตั้งครรภ์อยู่ด้วยเ้าค่ะ ครรภ์เพียงหนึ่งเดือนยังอ่อนนัก...ขะ...ขอท่านอ๋องโปรดหานายหญิงจนพบโดยเร็วด้วยเ้าค่ะ!'
เฟยซินเองก็รีบโขกหน้าผากลงเสียงดังอย่างทุลักทุเล "ขอท่านอ๋องโปรดเมตตาเ้าค่ะ" สีหน้าของนางคงแววตื่นตระหนกเพราะมีส่วนร่วมในการช่วยนายหญิงหลบหนี แต่ด้วยท่าทีเช่นนี้เกิดกับบ่าวในจวนทุกคน นางที่เป็คนสนิทจะมากหน่อยก็มิได้ผิดแปลก
หานโจวมองคนไร้ความแล้วก็เพิ่มความรู้สึกขัดหูขัดตานัก "ในเมื่อพวกเ้าไร้ความสามารถ กระทำความผิดโทษฐานดูแลนายหญิงไม่ได้ ลงโทษให้โบย...จนตาย" ท้ายประโยคเน้นเสียงหนัก
หนิงหนิงและเฟยซินตัวสั่น ตอนนั้นเองที่มีเสียงของฝูป๋อดังขึ้น
"ท่านอ๋อง...ช้าก่อนขอรับ ขอความเมตตาให้พวกนางด้วยขอรับ"
"บ่าวเช่นนี้สมควรเก็บไว้อย่างนั้นรึ! "
"จะอย่างไรพวกนางก็มิได้เก็บงำเื่ที่นายหญิงตั้งครรภ์สายเืของท่านอ๋องนะขอรับ มิหนำซ้ำพวกนางก็เป็บ่าวรับใช้ข้างกายนายหญิง หากพานายหญิงกลับมาแล้วพบว่าพวกนางไม่อยู่ นั่นอาจกระเทือนถึงครรภ์ของนายหญิงได้นะขอรับ"
หานโจวชะงัก แวบหนึ่งที่เขารู้สึกว่าหากนางกลับมาพบว่าบ่าวสุนัขพวกนี้ไม่อยู่คงเสียใจ ใจก็พลันเจ็บแปลบอย่างที่ไม่เคยเป็
ทว่ายามต่อมาเขาก็กระตุกรอยยิ้มเย็น โบกมือเพิ่มกองกำลังให้ไปค้นหาตัวนางต่อ
นั่นสินะ จะอย่างไรหญิงผู้นั้นก็ต้องกลับมาที่จวนแห่งนี้
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกลับคืนมา!!
ท่าทางของหานโจวเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เื่ใช้คนมากตามหาคนน้อยย่อมมีโอกาสสำเร็จสูง
เขามิทันตระหนักว่าบางครา...โชคชะตาก็อาจเล่นพิกล
__________________________________________________________
พาร์ทหน้าลี่จูจ้า มาตามน้องไปผจญภัยกันดีกว่า! ส่วนท่านอ๋อง...โฮะๆๆ มั่นหน้ามั่นใจไปก๊อนนนน
744
