ผมชื่อ บอย เป็เด็กที่เกิดมาพร้อมกับIQ190 เกิดในหมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลความเจริญ ผมนั้นชอบการเรียนสิ่งต่างๆเพราะมันเป็สิ่งเดียวที่ผมทำเวลาว่าง เพราะผมไม่มีเพื่อนเลย
ผมนั้นเล่นกีฬาไม่เป็ เพราะกลัวเพื่อนร่วมทีมนั้นดุด่าเมื่อเราทำผิดผลาด เลยทำให้ผมนั้นมีนำ้หนักค่อนข้างเยอะ ตัวค่อนข้างดำและอวบเป็อย่างมาก วันนี้ผมจบป.6 แล้ว ผมต้องเข้าเรียนม.1ต่อ ผมนั้นดีใจที่ผ่านเื่ราวในโรงเรียนประถมเป็อย่างมาก ทั้งดีทั้งแย่ ผมสัญญากับตัวเองว่าจะให้ชีวิตผมจะดีขึ้น
ปิดเทอม
ตอนปิดเทอมนั้นผมว่างเป็อย่างมาก ส่วนมากผมชอบท่องเว็บไปมั่วๆ และสแกมคนอื่นเล่น ทำให้ผมเก่งเื่การใช้คอมและกับการเขียนโปรแกรมเป็อย่างมาก เมื่อไม่กี่วันนี้ ผมได้เชิญเข้ากลุ่มของพวกในDark web เพราะผมนั้นได้ไปสแกมคนดังในเว็บมืด แทนที่เข้าจะเอาเื่ เค้าชื่นชมผมและยังให้รางวัลเป็100Bitcoint ผมนั้นไม่ใส่ใจเพราะตอนนั้นมันมีราคาน้อยมาก และเค้ายังจะช่วยเื่ต่างๆด้วย แต่ผมยังไม่เชื่อใจเค้า เพราะใครจะบ้าจะเชื่อใจพวกในเว็บมืด
เปิดเทอม
ตอนนี้ผมกำลังเข้าเรียนมัธยมที่1 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง นักเรียนค่อนข้างน้อย ชื่อว่า โรงเรียนหนองเก่ง(ชื่อแต่งเอง) ผมได้ยินอดีตจากร.ร.นี้ว่าก่อนจะมีร.ร.แห่งนี้ เป็สุสานคนตายที่เกิดโรคระบาด2หมื่นคน ผมก็ไม่สนใจเพราะมัน15ปีมาแล้ว ร.ร.แห่งนี้มีครูแค่ 26คน ภารโรง2คน ไม่มีแม่บ้าน
นักเรียนต้องทำความสะอาดกันเอง ส่วนพื้นที่การใช้ชีวิตค่อนข้างน้อย ผมก็คิดว่าน่าจะเรียนได้ด้วยดี
ผมได้อยู่ห้องม.1/1 ไม่นึกเลยว่าผมจะสอบได้อันดับที่1 ทั้งทีผม เดาๆมั่วเพื่อจะได้อยู่ห้องท้ายๆ การที่อยู่ห้องอันดับแรกๆ อาจทำให้ผมเป็จุดเด่น
เข้าคาบโฮมรูมพบครูที่ปรึกษา และเพื่อนๆห้องเดียวกัน ทั้งหมดมี27คน ชาย11 หญิง16คน ผมไม่รู้จักใครเลย ส่วนมากคนในห้องจะมีเพื่อนเพราะเค้ามีเพื่อนในหมู่บ้านเดียวกัน
ผมถอนหายใจเริ่มเบื่อกับการเรียน่เช้า ถึงตอนเที่ยง มีรุ่นพี่ม.5 สวยๆมาสอบถามผมว่าผมอยู่ไหน เเละขอเฟสผม ผมเลยไม่สนใจ
เมื่อถึงตอนที่พวกเรากำลังจะกลับบ้าน จะมีม.5 มายืนรับเราตอนกลับ เจอพวกรุ่นพี่2คนเดิม ตอนนั้นผมอยู่ใน่หงุดหงิดเพราะมีคนมาเตะขาผม ผมหันหน้าไปไหว้พี่ม.5 แล้วพูดว่า หห้ววยย เป็คำอุทานของคนอีสาน ผมไม่คิดไรเดินจากไป ั้แ่วันนั้นพวกรุ่นพี่ไม่ยุ่งกับผมอีกเลย
หมด1วัน กับโรงเรียนแห่งนี้
จบ
236
