ข้าเหนื่อยจะรักใครอีกแล้ว

        บทที่ 4 กักขัง

        เผิงฟู่หลินจำใจต้องกลับจวนของตนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้นางรู้สึกตกตะลึงกับสิ่งที่หนี่ซูเว่ยเอ่ยออกมายิ่งนัก

        “ไม่จริงท่านกับข้ารักกันไม่ใช่หรอกหรือ ต้องเป็นเพราะเสี่ยวว่านแน่ ๆเป็นนางที่ยั่วยวนท่าน ทำให้ท่านเปลี่ยนใจจากข้า” เผิงฟู่หลินพ้อออกมาสองมือกำชายเสื้อแน่นจนผ้าเกือบจะฉีกขาดออกมา

        เจ้าจูรีบเข้ามาประคองเผิงฟู่หลินเอาไว้พร้อมเอ่ยเรียกสติของนาง“คุณหนู กลับจวนก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

        เผิงฟู่หลินหันมองหน้าสาวใช้ตาขวางความคับข้องใจท่วมท้นจนนางแทบอยากจะกรีดร้องออกมายิ่งนัก “กลับ” นางเอ่ยคำสั้น ๆก่อนจะสะบัดตัวเดินออกไปจากจวนรัชทายาททันที

        รถม้าขับเคลื่อนไปตามทางอย่างเอื่อยเฉื่อยเผิงฟู่หลินที่นั่งด้านใน เอาแต่เหม่อลอย ความคิดวนเวียนในหัวไม่หยุดเหตุใดกันเล่า เหตุใดเรื่องราวจึงแปรเปลี่ยนเช่นนี้ ยิ่งคิดนางก็ยิ่งปวดหัว สุดท้ายคำกล่าวโทษทั้งหมดก็ตกอยู่ที่เผิงเสี่ยวว่าน“นังพี่สารเลว แกกล้าแย่งคนรักของข้า”เผิงฟูหลินสบถออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะ

        เผิงฟู่หลินกลับถึงจวนด้วยความโมโหนางตรงไปยังห้องเผิงเสี่ยวว่านในทันที จงหลีพยายามทัดทานเอาไว้แต่กลับถูกนางผลักออกไปจนกระเด็น ซ้ำเจ้าจูยังเข้ามายืนขวางเอาไว้ทำให้จงหลีไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก

        เผิงฟู่หลินผลักบานประตูออกไปเต็มแรงก่อนจะเดินฉับ ๆ เข้าไปภายในห้องด้วยท่าทางร้อนรน

        เผิงเสี่ยวว่านนั่งปักผ้าอยู่ที่โต๊ะกลางห้องนางเงยหน้าขึ้นมาน้องสาวด้วยสีหน้าราบเรียบ “หลินเอ๋อร์ เจ้ามีธุระอันใดกัน”

        น้ำเสียงเรียบสงบที่พูดอย่างไม่ใส่ใจนักทำเอาเผิงฟู่หลินถึงกับเลือดขึ้นหน้า “พี่ชั่ว” นางด่าออกมาอย่างสุดจะทนก่อนจะถลาเข้าตบใบหน้าของเผิงเสี่ยวว่านอย่างเต็มแรง“เพี๊ยะ...”

        “เจ้าสารเลวนัก เจ้าแย่งคนรักของข้าวันนี้เจ้าสมควรตาย” เผิงฟู่หลินพุ่งทะยานตัวตบตีเผิงเสี่ยวว่านอย่างไม่สนเสียงห้ามปรามใดๆ ของเหล่าสาวใช้

        จงหลีรีบพยายามกันตัวเองเข้ามาห้ามไว้แต่กลับถูกเจ้าจูขัดขวางทำให้ทั้งสองต่างกันยื้อยุดและตบตีกันไปอีกคู่หนึ่ง

        สาวใช้คนอื่น ๆ พยายามเข้ามาห้ามปราม หากแต่เผิงฟู่หลินกลับตะคอกใส่นางด้วยน้ำเสียงอันดังอย่างคนเสียสติ“พวกเจ้าอย่าได้เข้ามายุ่ง นางบ่าวชั้นต่ำ”

        เหล่าสาวใช้ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่ยืนตัวแข็งไม่กล้าเข้ามาขัดขวางเพราะต่างรู้ดีว่าคุณหนูรองของจวนราชครูมีอำนาจในเรือนมากเพียงใดสาวใช้บางส่วนรีบลนลานวิ่งออกไปเพื่อขอเข้าพบราชครูเผิงโดยทันที

          ราชครูเผิงที่กำลังยืนอยู่ในสวนหลังจวนด้วยท่าทีที่กลัดกลุ้มราชโองการดังกล่าวทำให้จวนของเขาอยู่ไม่เป็นสุขอีกแล้วเขาเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจทันใดนั้นก็มีสาวใช้วิ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าของเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

        “เรียนนายท่านตอนนี้คุณหนูรองอาละวาดอยู่ที่เรือนคุณหนูใหญ่ นายท่านโปรดรีบไปห้ามเถิดเจ้าค่ะ”

        เมื่อราชครูเผิงได้รับรายงานจากสาวใช้เขาก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขารีบตรงดิ่งไปยังเรือนบุตรสาวคนโตอย่างเร่งรีบ

        ทันทีที่ราชครูเผิงก้าวเข้ามาภายในห้องของเผิงเสี่ยวว่านเขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า บุตรสาวคนรองกำลังขี่คร่อมร่างของบุตรสาวคนโตและตบหน้านางอย่างไม่ปรานี

        “หลินเอ๋อร์ หยุดบ้าเดี๋ยวนี้นะ”เสียงตะคอกของบิดาที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เผิงฟู่หลินหยุดชะงักไป นางหันหน้ากลับมามองบิดาของตนด้วยแววตาปวดร้าว

        “พวกเจ้ามัวทำอะไรกันรีบพยุงว่านเอ๋อร์ขึ้นมา” ราชครูเผิงตวาดใส่สาวใช้ทั้งหลาย พวกนางต่างลนลานรีบเข้าไปยื้อยุดตัวของเผิงฟู่หลินทันที

        “ปล่อยข้านะ ข้าจะฆ่ามัน นังพี่สารเลวแกกล้ายั่วยวนท่านพี่ซูเว่ยของข้า” เผิงฟู่หลินร้องตะโกนพลางสะบัดตัวจากการเกาะกุม

        “หยุดได้แล้วหลินเอ๋อร์เจ้าบ้ามากพอแล้ว” ราชครูเผิงตวาดใส่บุตรสาวอย่างเดือดดาล

        “ข้าไม่หยุดหากท่านพ่อไม่จัดการให้ข้า ข้าจะฆ่ามันเสีย หากข้าไม่ได้แต่งงานกับท่านพี่ซูเว่ยข้าก็จะไม่ยอมให้ใครช่วงชิงเขาไปจากข้า” เผิงฟู่หลินยังคงอาละวาดไม่หยุด

        ในขณะที่เผิงเสี่ยวว่านได้แต่ก้มหน้านิ่งใบหน้าแดงเปื้อนตามรอยมือที่ประทับลงไป จนบางจุดเริ่มมีสีม่วงช้ำขึ้นเป็นแถบมุมปากมีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย นางได้แต่กัดฟันไว้แน่น ทำเพียงก้มหน้าน้ำตาเอ่อคลอออกมาอย่างสุดจะกลั้น

        ราชครูเผิงที่โกรธจนสติขาดสะบั้นเขาชี้หน้าไปที่เผิงฟู่หลินด้วยความโมโห

        “เจ้า...หลินเอ๋อร์ข้าขอสั่งกักบริเวณเจ้า จงไปสำนึกผิดที่ศาลบรรพชน ไม่มีคำสั่งข้าห้ามเจ้าออกมาเด็ดขาด” ราชครูเผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแม้เขาจะรักและเอ็นดูบุตรสาวคนเล็กมากสักเพียงใดแต่บัดนี้นางกระทำสิ่งที่เกินสมควรไปมาก อีกทั้งเผิงเสี่ยวว่านก็กำลังจะแต่งงานกับหนี่ซูเว่ยในไม่ช้าเขาจึงได้แต่จนใจกักบริเวณนางเพื่อป้องกันไม่ให้นางทำเรื่องบ้าบิ่นเช่นนี้อีก

        ฮูหยินเซียงที่ได้ยินเรื่องจากสาวใช้นางรีบวิ่งตามมาที่เรือนของเผิงเสี่ยวว่านในทันทีเมื่อนางได้ยินคำสั่งของสามีนางจึงรีบปรี่เข้ามากอดขาราชครูเผิง พร้อมอ้อนวอนขอร้องสามีของตน“ท่านพี่ หลินเอ๋อร์ยังเด็กนัก ตอนนี้นางกำลังเสียใจท่านอย่าได้ลงโทษนางเลย”

        ราชครูเผิงมีสีหน้าเคร่งเครียดหนักกว่าเดิมเขาหันไปมองฮูหยินด้วยความรู้สึกผิดหวังพร้อมตวาดใส่นางทันที “เป็นเพราะเจ้าให้ท้ายนางเยี่ยงนี้อย่างไรบัดนี้นางถึงได้ทำอะไรเกินตัวเช่นนี้”

        เผิงฟู่หลินยืนตัวตรงพร้อมเชิดหน้ามองหน้าบิดาของตนด้วยความน้อยใจ“ท่านพ่อท่านไม่รักข้า ท่านเข้าข้างเสี่ยวว่าน หากชาตินี้ข้าไม่ได้แต่งงานกับท่านพี่ซูเว่ยข้าก็ไม่ยินดีแต่งงานกับใครทั้งสิ้น” นางพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งจองหอง ก่อนที่นางจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป

        “พวกเจ้าตามไปดูแลหลินเอ๋อร์ให้ดี”ราชครูเผิงหันไปบอกกับสาวใช้ เขามองลูกสาวที่เดินจากไปด้วยความปวดร้าวเช่นกันบัดนี้เขาได้แต่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก รู้สึกผิดกับเผิงฟู่หลินแต่ก็ได้แต่ข่มใจตนเองเอาไว้