เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

บทที่ 40 ผมจะไปออกเดท

“เสี่ยวอี๋จือ คุณพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ ดอกไม้งามกับมูลวัวเป็นความสัมพันธ์ระหว่างพืชกับปุ๋ย ทำไมถึงน่าขยะแขยงล่ะ? รู้ไหมว่าผักที่คุณกินเป็นประจำ…”

“พอแล้ว ๆ คุณหยุดพูดได้แล้วฉันถึงบ้านแล้ว!” ในขณะที่รถของหลี่เฟิงขับเข้ามาในหมู่บ้านซิ่งฝูแล้ว สวีอี๋จือก็รีบพูดขัดหลี่เฟิงทันที

หลังจากหลี่เฟิงจอดรถ สวีอี๋จือก็รีบลงจากรถของหลี่เฟิงอย่างรวดเร็ว

หลี่เฟิงยื่นหัวออกมานอกหน้าต่างรถแล้วพูดว่า “เสี่ยวอี๋จือ เท้าคุณยังบาดเจ็บอยู่ ให้ผมอุ้มคุณเข้าบ้านไหม?”

สวีอี๋จือรีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันกลัวว่าถ้าคุณไปบ้านฉันแล้ว ฉันกับพี่สาวจะต้องเจอเรื่องที่น่าขยะแขยงมากกว่านี้”

หลี่เฟิงหัวเราะอย่างลามก “ฮ่า ๆ เสี่ยวอี๋จือของผมนี่ช่างรู้ใจผมจริง ๆ”

สวีอี๋จือถูกหลี่เฟิงพูดล้อจนหน้าแดง เธอตะโกนไปว่า “ไป ๆ คุณรีบกลับไปเถอะอย่ามาทำตัวน่ารำคาญตรงนี้”

“งั้นถ้าคุณไม่ต้องการให้ผมอุ้มคุณขึ้นไปจริง ๆ ผมไปแล้วนะ”

สวีอี๋จือพูดอย่างหมดความอดทนว่า “ไปเถอะ ถ้าว่างแล้วฉันจะติดต่อคุณอีกที”

“บ๊ายบายนะ เสี่ยวอี๋จือ” พูดจบหลี่เฟิงก็เลี้ยวรถอย่างสวยงามแล้วขับรถมุ่งหน้าไปประตูเข้าหมู่บ้านทิ้งให้สวีอี๋จือที่แก้มแดงยืนอยู่ที่เดิม

เช้าวันรุ่งขึ้นหลี่เฟิงก็ถูกปลุกด้วยเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ พอเขากดรับสายเสียงของฉินเสี่ยวก็ดังขึ้นจากปลายสาย

“หลี่เฟิง เร็ว รีบออกมา!”

“เกิดอะไรขึ้น! พวกนั้นตามหาคุณเจอเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” หลี่เฟิงทำหน้างุนงงเล็กน้อย ถ้าพวกนั้นจะตามหาฉินเสี่ยวเจอเร็วขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่รู้แน่ ๆ เพราะการตามหาเขาย่อมง่ายกว่าจะไปตามหาฉินเสี่ยว ในเหตุการณ์วันนั้นมีคนมากมายที่เห็นรถของเขาแน่นอนว่าต้องมีคนจำเลขทะเบียนรถของเขาได้อย่างแน่นอน

“ไม่ใช่ ฉันแค่อยากเรียกคุณออกมาช่วยดูหน่อยว่าฉันแต่งหน้าเป็นยังไง ยังจำฉันได้ไหม?”

หลี่เฟิงชะงักแล้วหัวเราะขึ้นมาทันที “เรื่องนี้ผมถนัดมาก ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย!”

หลังจากวางสายแล้วหลี่เฟิงก็รีบลุกขึ้นมาแปรงฟันล้างหน้า

ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงเช้าแม้แต่โจวจงเหยาที่ตื่นเช้าเป็นปกติก็เพิ่งตื่นนอน

เมื่อโจวจงเหยาเห็นหลี่เฟิงกำลังยุ่งอยู่กับการแปรงฟันล้างหน้า เธอก็รู้สึกแปลกใจมาก “หลี่เฟิง วันนี้คุณเป็นอะไรไป?”

“ไปทำงานน่ะ!” หลี่เฟิงตอบโดยไม่หันกลับมามอง

โจวจงเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “คุณมีงานอะไรให้ทำด้วยเหรอ?”

หลี่เฟิงที่เพิ่งแปรงฟันเสร็จ พอได้ยินคำพูดของโจวจงเหยาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้ง ๆ ออกมา “งั้นผมไปออกเดทก็แล้วกัน”

หลังจากได้ยินว่าหลี่เฟิงจะไปออกเดท สีของโจวจงเหยาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็ดูเหมือนจะอดกลั้นไว้ได้แล้วพูดว่า “งั้นจำไว้ด้วยว่าอย่าไปก่อเรื่องอะไร”