หลายวันต่อมา....
โซ่วอิงหยวนยังคงขลุกตัวอยู่แต่ในห้องกลั่นน้ำหอมของเขาหรือไม่ก็ขึ้นเขาไปหาพันธุ์ไม้หอมลงมาปลูกเอาไว้บริเวณบ้านจนพื้นที่ว่างเปล่าเริ่มมีพันธุ์ไม้หอมเต็มไปหมด
ส่วนโซ่วหยู่เหยียนนางก็ยังคงทำหน้าที่ภรรยาและแม่ที่ดีแม้ผู้เป็สามีจะขลุกตัวและหมกมุ่นอยู่แต่การทำน้ำหอมจนไม่มีเวลาแม้จะช่วยนางทำงานอื่นๆหรือแม้แต่เลี้ยงลูกแต่นั่นก็ไม่ทำให้นางรู้สึกโกรธเคืองหรือน้อยใจให้กับผู้เป็สามีเลยแม้แต่น้อยเพราะนางเป็สตรีที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างและให้การสนับสนุนผู้เป็สามีเสมอ
“ท่านแม่เหตุใดวันนี้ท่านแม่จึงทำอาหารไว้เยอะนักเล่า”โซ่วหนิงเอ๋อถามท่านแม่ของนางด้วยความสงสัย
ใบหน้าอันงดงามเผยรอยยิ้มที่แสนอ่อนหวานให้กับเด็กน้อยก่อนจะจับที่แก้มเล็กอย่างเบามือ
“ที่วันนี้แม่ทำอาหารไว้มากมายเพราะแม่กับเ้าจะไม่อยู่บ้านหลายวันแม่จึงได้ทำอาหารแห้งไว้ให้กับท่านพ่อยังไงเล่า”
“ข้ากับท่านแม่จะไปไหนหรือเ้าคะ”
“แม่จะพาเ้าไปเยี่ยมท่านตากับท่านยายนานแล้วที่แม่ไม่ได้กลับไปเยี่ยมท่านทั้งสอง”
เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“เอาล่ะนี่คือห่อผ้าที่แม่ใส่อาหารเอาไว้ให้เราสองแม่ลูกกินระหว่างทางส่วนนี่เป็สำรับของท่านพ่อเ้าช่วยแม่ยกสำรับอาหารไปให้ท่านพ่อได้หรือไม่”
“เ้าค่ะท่านแม่”เด็กน้อยพูดอย่างว่าง่ายก่อนจะรีบยกสำรับเข้าไปให้โซ่วอิงหยวนที่ห้องกลั่นน้ำหอม
“ท่านพ่อท่านพ่อสำรับอาหารมาแล้วเ้าค่ะ”น้ำเสียงใสก้องกังวานมาแต่ไกล
โซ่วอิงหยวนละมือออกจากงานที่ทำก่อนจะหันมามองสองแม่ลูกพร้อมกับยิ้มให้พวกนาง
“เอ๊ะนั่นพวกเ้าถือห่อผ้ามาด้วยจะไปไหนเช่นนั้นหรือ”เขาถามขึ้นด้วยความแปลกใจ
“ข้ากับลูกว่าจะไปเยี่ยมท่านพ่อกับท่านแม่ที่เมืองเย่เตียนเสียหน่อยอาจไปหลายวันข้าจึงได้เตรียมอาหารจำพวกของแห้งไว้ให้ท่านพี่แล้วนะเ้าค่ะ”
เขาพยักหน้าให้กับนาง
“เ้าจะให้ข้าไปเป็เพื่อนหรือไม่”
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะท่านพี่อาจจะยังคงวุ่นอยู่กับการทำน้ำหอมข้ากับลูกไปเพียงสองคนก็ได้เ้าค่ะ”
“งั้นเ้าสองแม่ลูกก็จงเดินทางอย่างระมัดระวังข้าเป็ห่วงเ้าทั้งสองมาก”
นางยิ้มให้กับผู้เป็สามี
“ถ้าเช่นนั้นข้ากับลูกไปก่อนนะเ้าค่ะ”นางพูดพร้อมกับพาลูกสาวตัวน้อยออกเดินทางในทันที
ครั้นเมื่อสองแม่ลูกมาถึงท่าเรือนางก็รีบอุ้มลูกลงไปในเรือทันที
“ท่านแม่เหตุใดพักนี้ท่านพ่อไม่ค่อยสนใจท่านกับข้าเลยเ้าคะวันๆเอาแต่อยู่ในห้องนั่นตลอดเลย”เด็กหญิงถามขึ้นด้วยความน้อยใจ
นางอุ้มบุตรสาวตัวน้อยมานั่งที่ตักพร้อมกับกอดนางเอาไว้
“ท่านพ่อท่านกำลังวุ่นวายอยู่กับการทำงานที่แสนยุ่งยากเ้าต้องให้เวลาท่านพ่อเข้าใจหรือไม่”
นางมองหน้าผู้เป็แม่
“หากท่านพ่อทำสำเร็จท่านพ่อเคยบอกข้าว่าเราจะมีชีวิตที่สุขสบายถ้าเช่นนั้นอีกไม่นานข้าก็จะอยู่อย่างสุขสบายแล้วใช่หรือไม่เ้าคะท่านแม่”นางพูดขึ้นด้วยความดีใจ
โซ่วหยู่เหยียนยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับบุตรสาวแม้นางจะไม่รู้ว่าสิ่งที่ผู้เป็สามีพูดจะเป็เื่จริงหรือไม่แต่หากนั่นเป็ความ้าของเขานางก็พร้อมจะอยู่เคียงข้าง
7K
