[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ ไว้จะกลับมาเยี่ยมแกบ่อยๆ ”

ยอร์ชมองไปยังบ้านที่พักมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยจากบ้านไปไกลครั้งนี้เขาต้องจากมันไปเพราะสถาบันบังคับให้นักศึกษาต้องเข้าพักภายในพื้นที่ที่จัดเตรียมเอาไว้ให้ เพื่อการดูแลที่ทั่วถึง

บ้านทั้งหลังจึงถูกลงกลอนเอาไว้ป้องกันไม่ให้โจนงัดแงะเข้าไปในบ้าน ระบบรักษาความปลอดภัยนำออกมาติดตั้ง เพียงแค่มีคนปีนข้ามกำแพงเข้ามาในบ้าน การแจ้งเตือนจะส่งมาที่เขาในทันที

หลังจากเก็บข้าวของเสร็จแล้วยอร์ชจึงมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลกลางเพื่อเยี่ยมแม่ของตน คงอีกนานกว่าเขาจะได้กลับมาอีก 

“ เฮอ…ยังไม่ได้สติเหมือนเดิมสินะ ”

ยอร์ชกุมไปยังมือของแม่ที่ยังคงอุ่น ต่อให้อีกฝ่ายจะนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ร่างกายกลับยังอยู่ในสภาพปกติจากสกิลรักษาที่หมอจากทางโรงพยาบาลร่ายให้ทุกวัน ต่อให้จะไม่ได้เคลื่อนไหวก็ตาม กล้ามเนื้อจะยังคงอยู่เช่นเดิม หากวันใดสามารถรักษาสมองจนสติกลับมาอีกครั้ง เธอสามารถลุกขึ้นเดินได้ราวกับว่าพึ่งตื่นนอน

“ แม่ ผมเข้ากิลด์สิบศาสตราแล้วนะ ลูกชายแม่เก่งไหม วันนี้ผมจะเดินทางไปรายงานตัวที่สถาบันไพร์มด้วยนะ เห็นเขาว่ามันเป็นสถาบันฝึกสอนฮันเตอร์อันดับ 1 ของประเทศไทยด้วยล่ะ ลูกแม่สอบเข้าได้เป็นอันดับ 1 ของประเทศเลยนะ ”

ยอร์ชยิ้มด้วยท่าทางพอใจ หากแม่ของเขายังคงมีสติอยู่อีกฝ่ายคงยิ้มไม่น้อยที่เห็นว่าเขาสามารถเข้าสถาบันดีๆได้ นอกจากนั้นยังเป็นอันดับ 1 ของประเทศ

“ จะสายแล้ว ผมจะแวะมาเยี่ยมบ่อยๆนะครับ ”

ยอร์ชเก็บมือของแม่เอาไว้ภายในผ้าห่มเช่นเดิมจากนั้นจึงเดินออกจากโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปยังสถาบันไพร์ม หนึ่งในสถาบันที่ดีที่สุดในการสร้างฮันเตอร์

ระดับ S ทุกคนภายในประเทศไทยล้วนแล้วจบจากที่นี่ พวกเขาไม่ได้ฝึกสอนเพียงแค่เด็กอายุ 19 ปีไปจนถึง 22 ปี  ในช่วงแรกที่ทุกคนได้รับพลังพิเศษ สถาบันแห่งนี้เปิดรับสมัครทั้งหมด จนทำให้มีนักศึกษาอายุมากสุดถึง 80 ปีเข้ามาเรียน 

เพียงแต่ว่าทุกวันนี้ไม่ได้มีนักศึกษาอายุเยอะมากแล้ว เนื่องจากว่าพลังพิเศษจะมอบให้กับเด็กอายุ 18 ปีเพียงเท่านั้น ภายในสถาบันจึงเต็มไปด้วยเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งหมด

“ เล่นปิดโทรศัพท์ไม่ให้ติดต่อเลยเหรอ อะไรของพวกมันกัน ”

ยอร์ชติดต่อเพื่อนทั้ง 3 ไม่ได้ หลังจากที่บอกว่าเลือกกิลด์เข้าสังกัดแล้ว เพื่อนของเขาไม่ได้บอกเกี่ยวกับสถาบัน ไม่ว่าจะลองติดต่ออย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถตามตัวเพื่อนได้ ผลประกาศเข้าสถาบันไม่ได้เปิดเป็นสาธารณะ จะมีเพียงผู้ที่ยื่นคะแนนเท่านั้นที่รู้ผลว่าตนเองถูกสถาบันเลือกหรือไม่ ยอร์ชไม่กล้าเจาะระบบจึงไม่รู้ว่าเพื่อนเข้าสถาบันใดกันบ้าง

ทันใดนั้นรถบัสประจำทางก็ได้วิ่งมาจอดยังป้ายข้างสถาบัน ยอร์ชจึงจ่ายค่าโดยสารแล้วเดินลงมาจากรถพร้อมนักศึกษาหลายสิบคนที่ขึ้นมาระหว่างทาง

“ สุดยอดไปเลยแฮะ ต่างจากโรงเรียนลิบลับเลย ”

ความรู้สึกตื่นเต้นเผยบนดวงตาทั้งสองของยอร์ช สิ่งที่เขามองเห็นจากประตูทางเข้าสถาบันคืออาคารสูงร้อยชั้นหลายสิบหลังตั้งเรียงรายอยู่ภายใน แต่ละตึกมีสัญลักษณ์แสดงให้รู้ว่ามันเป็นตึกของสาขาอะไร

สิ่งที่น่าตกใจไม่ใช่เพียงตึกหลายร้อยชั้นแต่เป็นอุปกรณ์ที่ติดตั้งเอาไว้ระหว่างตึก

ตึกบางหลังมีวงแหวนหมุนวนราวกับว่ามันเป็นดาวดวงหนึ่ง  วงแหวนที่กำลังโคจรไปรอบๆตึกกำลังสร้างพลังงานให้กับตึกหลังนั้น

ตึกบางแห่งที่เขาเห็นมีลิฟต์ที่ดูราวกับกระดาษบางๆคอยวิ่งขึ้นและวิ่งลงทำให้เห็นนักศึกษาหลายร้อยเข้าใช้งาน

สิ่งที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือม่านพลังงานที่คลุมทับสถาบันเอาไว้ มันถูกสร้างมาจากแผ่นพลังงานห้าเหลี่ยมเล็กๆถักทอกันจนเป็นโดมพลังงานคลุมทับสถาบันเพื่อป้องกันอันตรายจากภายนอก

“ นักศึกษาใหม่ อย่าไปยืนตรงนั้น ”

ยอร์ชก้มหัวขอโทษผู้รักษาความปลอดภัยหน้าสถาบัน พลังของอีกฝ่ายทำเขาตกใจมากเพราะเป็นถึงระดับ B 

เมื่อเดินออกจากทางเข้ายอร์ชได้เดินไปตามฟุตบาทของสถาบัน ทางเดินด้านหน้าของเขาทอดยาวไปไกลมาก หากให้เดินคงใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะไปถึงตึกที่ใกล้ที่สุด

รุ่นพี่ที่เหมือนว่าจะเข้าศึกษาได้หลายปีล้วนแล้วไม่ได้เดิน พวกเขาเตะเท้าเข้าไปในจุดหนึ่งของพื้น ทันใดนั้นแผ่นลอยลักษณะคล้ายกับแผ่นกระดาษได้โผล่ออกมาจากพื้นรอให้พวกเขาก้าวขึ้นไป

นักศึกษาแต่ละคนจึงใช้สิ่งนี้เดินทางเข้าไปใกล้ตึก เพียงยืนนิ่งบนแผ่นลอยพวกเขาก็สามารถลดระยะเวลาในการเดินได้หลายนาที

ยอร์ชไม่ได้ขึ้นแผ่นลอยเพราะเขาไม่จำเป็นต้องรีบ เขารู้ตำแหน่งของหอประชุมที่ใช้สำหรับปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่แล้วจึงคิดจะใช้เวลาช่วงเช้าซึมซับบรรยากาศภายในสถาบัน

ด้านหน้าตึกที่ตั้งเรียงรายมีสนามสีเขียวทอดยาวไกลสุดลูกตา นักศึกษาหลายคนที่ตื่นเช้าพากันออกมาซ้อมวิ่งและเล่นกีฬา นับเป็นภาพที่ดูคึกคักไม่น้อย

เมื่อมองไปข้างสนามเขาไม่ได้เห็นเพียงแค่นักศึกษามาออกกำลังกาย หลายคนนำอุปกรณ์ออกมาติดตั้งเพื่อทดลองใช้งานกลางแจ้ง ทันใดนั้นยอร์ชกลับเป็นฝ่ายหยุดเท้าหลังจากพบว่ามีคนพยายามจะกระโจนออกมาจากพุ่มไม้เพื่อตะครุบร่างของเขา

“ โอ้ว สถาบันใหญ่จริงๆ เดินยังไงให้ทั่วเนี่ย ”

ยอร์ชแกล้งทำเป็นพูดชมสถาบันแล้วเดินผ่านพุ่มไม้ ทันใดนั้นคนที่หลบอยู่ข้างในพุ่มไม้ได้กระโจนออกมาเพื่อจะจับตัว  เขาทำเพียงหมุนตัวเล็กน้อยหลบการจับของเพื่อนก่อนจะใช้ความเร็วที่มากกว่าเตะก้นของมันไปคนละทีจนล้มลงไปนอนบนพื้น

“ โอ๊ย! แกหลบได้ยังไงยอร์ช ”

คอปเปอร์เป็นคนแรกที่ร้องออกมาด้วยท่าทางเจ็บ การเตะเมื่อครู่แรงไม่น้อย เขาเป็นนักธนูจึงอ่อนไหวกับการเตะ

“ ฉันไม่เห็นแกเลยคอปเปอร์ ร่างเล็กๆของแกซ่อนในพุ่มไม้ได้ดีมากจนฉันมองไม่เห็นเลย ”

“ ฉันจะคิดว่าแกกำลังชมอยู่ก็แล้วกัน ”

ยอร์ชยื่นมือไปหาเพื่อนแต่ละคนแล้วดึงขึ้นมายืน หลังจากปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าแล้วคอปเปอร์เป็นฝ่ายฉีกยิ้ม

“ แกดีใจหรือเปล่าที่เราจะได้เรียนด้วยกันอีก ”

“ ไม่อะ ฉันรู้สึกวุ่นวายมากกว่าที่เราได้เรียนด้วยกัน ”

“ ใจร้ายเกิดไปแล้ว ”   

เจฟหัวเราะเบาๆหลังจากยอร์ชทำท่าทางไม่สนใจคอปเปอร์

“ ว่าแต่พวกแกทั้งสามเลือกสถาบันไพร์มเหมือนกันหมดเลยเหรอ ”

“ มีโอกาสทั้งทีจะไม่ให้เลือกสถาบันไพร์มก็คงเป็นไปไม่ได้ ฉันก็เลยเลือกสถาบันนี้ ”

“ แกล่ะเจฟ ”

“ เหมือนที่คอปเปอร์บอก ฉันมีโอกาสจึงเลือกสถาบันไพร์ม ”

“ แกล่ะฮาร์ท พ่อแม่บังคับมาหรือเปล่า ”

“ ไม่ ฉันมาเอง ”

“ โอเค แล้วพวกแกเลือกได้หรือยังว่าจะเข้าสาขาไหน ”

ยอร์ชเดินนำเพื่อนๆไปยังห้องประชุมสำหรับแนะนำนักศึกษาใหม่ โดยทางสถาบันไพร์มมีสาขาให้เลือก 3 สาขาได้แก่ ฮันเตอร์ เอนจิเนียร์และนักเล่นแร่แปรธาตุ

สาขาฮันเตอร์จะมุ่งเน้นในการฝึกนักศึกษาให้กลายเป็นฮันเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุด  หลักสูตรจะเน้นไปที่การฝึกซ้อมเอาชีวิตรอดจากรอยแยก

ปีนี้มีหลักสูตรใหม่เพิ่มเข้ามาคือการเอาชีวิตรอดจากเกท ถึงแม้ว่าเกทจะพึ่งเกิดขึ้นมา ทางสถาบันไพร์มกลับจัดเตรียมหลักสูตรเกี่ยวกับเกทขึ้นมาได้แล้ว ถึงแม้จะขาดข้อมูลอีกเยอะ หลักสูตรนี้กลับได้รับการยืนยันว่าจะเพิ่มโอกาสรอดให้ฮันเตอร์ได้มากยิ่งขึ้น

สาขาเอนจิเนียร์จะเน้นไปที่การสร้างอาวุธและชุดเกราะที่ผสานระหว่างไอเทมจากมอนสเตอร์เข้ากับวิทยาการของมนุษย์ 

สาขาเล่นแร่แปรธาตุจะเน้นไปในการสร้างโพชั่นต่างๆ โดยผสานมันเข้ากับวิทยาการสร้างยาของมนุษย์เพื่อให้ผลของยาดีกว่าไอเทมจากมอนสเตอร์

“ มาขนาดนี้จะให้ฉันเลือกเอนจิเนียร์มั้ง ” 

ยอร์ชเห็นท่าทางกวนๆของคอปเปอร์เขาจึงเตะมันอีกที

“ โอ๊ยๆ ยอมแล้ว ฉันจะเข้าสาขาฮันเตอร์ มาไพร์มทั้งทีก็ต้องฮันเตอร์แหละดีสุดแล้ว ”

“ แกล่ะเจฟ ”

“ ฮันเตอร์เหมือนกัน ”

“ ฮาร์ท แกจะเข้าอะไร ”

“ ฮันเตอร์ แล้วแกล่ะยอร์ช”

“ ฮันเตอร์ก็น่าสนใจนะ เอนจิเนียร์ก็ด้วย ถ้าฉันสร้างอุปกรณ์เจ๋งๆให้ตัวเองได้ก็คงดี เล่นแร่แปรธาตุเหรอ? น่าสนุกเหมือนกัน ถ้าผสมอะไรมั่วๆแต่เกิดเป็นยาได้ มีหวังรวยเละ ”

“ แล้วสรุปแกจะเข้าอะไร ” คอปเปอร์อยากรู้สาขาที่ยอร์ชต้องการเข้าเรียน

“ ขอดูก่อน ไปกันได้แล้วเดี๋ยวจะสาย ”