สวัสดีครับท่านผู้อ่านวันนี้ผมขอเสนอ นิทานขายวัวของสองยายหลาน เพื่อใครยังไม่เคยได้ยิน
นานละครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานแสนนาน นานน๊านนานจนแทบจำไม่ได้ มีสองยายหลานจะเอาวัวไปขาย
ตอนแรกทั้งสองกำลังจูงวัวไปขายที่ตลาดโดยไม่ขี่ แต่พบคนกลุ่มหนึ่ง คนกลุ่มนี้ก็พูดว่า ทำไมยายหลานคู่นี้โง่จริง มีวัวทำไมไม่ขี่ สองยายหลานได้ยินดังนั้น หลานจึงให้ยาย ขึ้นไปขี่วัว เพราะยายสูงอายุแล้ว หลานจึงเสียสละเป็นคนจูง แต่ว่าพอผ่านมากลางทางที่จะไปตลาด ก็มีพวกผุ้หญิงกลุ่มหนึ่งพูดขึ้นมาว่า ยายคนนี้เห็นแก่ตัวจริง ให้หลานจูงวัว แล้วตัวเองขึ้นไปขี่วัวสบาย เมื่อยายหลานได้ยินดังนั้น ยายจึงลงจากหลังวัว แล้วให้หลานขึ้นไปขี่ เวลาผ่านไป 1 ชั่วยาม ยายหลานก็เดินมาเกือบถึงตลาดแล้ว แต่กลับมีกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งพูดขึ้นว่า หลานคนนี้เหี้ยจริงๆ ปล่อยให้ ยายแก่ๆ มาจูงวัว ส่วนตัวเอง ขึ้นไปขี่ วัวสบาย เมื่อสองยายหลานได้ยินดังนั้น ทั้งสองจึงตัดสินใจขึ้นไปขี่วัวทั้งสองคน แต่เมื่อมาถึงกลางสะพานก่อนถึงตลาด ก็มีกลุ่มอนุรักษ์สัตว์กลุ่มหนึ่งพูดขึ้นว่า สองยายหลานนี่เหี้ยจริงๆ รังแกสัตว์ ด้วยการขึ้นไปขี่วัวทั้งสองคนไม่คิดถึงความทรมานของสัตว์ เมื่อสองยายหลานได้ยินดังนั้น ก็เกิดความโกรธ และโทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของวัว พวกเขาสองยายหลาน จึงยกวัวโยนลงแม่น้ำไป
เป็นไงครับ นิทานเรื่องนี้สอนให้รุ้ว่า ถ้ามัวแต่ทำตามคนอื่น โดยไม่มีความคิดของตัวเองเลย เรื่องมันก็จะจบอย่างนี้ครับ
ผมเชื่อว่า นิยายจะเลือกนักอ่านของตัวเอง และถ้าคุณเป็นคนกลุ่มเดียวกับผมคงอ่านนิทานเรื่องนี้ ผมหวังว่านิทานเรื่องนี้จะทำให้คุณนักอ่านสนุก และได้ข้อคิดนะครับ สวัสดีครับ จ้ายเจี้ยน
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป