บันทึกตำนานยอดปรมาจารย์

        บทที่ 36

        หัวหน้าเผ่ามารปรากฎกาย!

        “ท่านผู้อาวุโสโม่ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!”

        ณ ลานกว้างไท่ซู่

        เสียงร้องด้วยความร้อนใจ ทำลายความเงียบสงบ โม่เฟยเหยียนผู้นั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศ รูปร่างอวบอัดยั่วยวนของนางได้ยินเสียงร้องนั่น ก็พลันลืมตาราวกับนกยูงรำแพน พลางมองไปยังคนแก่ผมขาวที่บินมาอย่างรวดเร็วและเย็นชา

        นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากแดงเผยอถามอีกฝ่ายว่า “ท่านผู้อาวุโสหยางมีสิ่งใดหรือ? เหตุใดถึงได้ร้อนใจเช่นนี้?” ผู้อาวุโสหยาง ผู้บำเพ็ญขอบเขตเสินทงขั้นปลาย หากอยู่ภายนอกก็นับว่าเป็นผู้แข็งแกร่ง ทั้งยังถูกผู้คนเคารพเรียกว่าซ่างเซียน

        แต่ในตอนนี้ เขากลับเหงื่อท่วมหัว ใบหน้าซีดขาวเพราะความร้อนใจ ผมเผ้าหนวดเครารุงรัง หน้าที่หลักของเขาคือดูแลป้ายชื่อของบรรดาศิษย์ที่เข้าไปในแดนลับหวงเหยา

        สองวันนี้ เหมือนอย่างเช่นเคย เขางีบหลับไปครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

        “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!”

        “แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นเล่า?” เห็นท่าทางตกใจจนหลุดโลกของผู้อาวุโสหยาง หัวใจของโม่เฟยเหยียนก็อดหนักอึ้งไม่ได้

        “ป้ายชื่อศิษย์ที่เข้าไปในแดนลับหวงเหยาแตกเป็นจำนวนมาก”

        “อะไรนะ?!” โม่เฟยเหยียนคว้าผู้อาวุโสหยางเอาไว้ทันที พลางถามด้วยเสียงตกใจ 

        “แตกไปเท่าไหร่?” ใบหน้าของผู้อาวุโสหยางซีดเผือด สายตาของเขาเหม่อลอยไปก่อนที่จะตอบ 

        “775 อัน ได้แตกไปหมดแล้ว”

        “ป้ายชื่อของฉู่ซิว และเย่ฝาน ยังปลอดภัยดีหรือไม่?” ใบหน้าของโม่เฟยเหยียนร้อนรน ไม่มีความสงบนิ่งเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

        “ป้ายชื่อของพวกเขายังไม่แตก” เมื่อได้รับคำตอบ โม่เฟยเหยียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ขมวดคิ้วพลางพึมพำกับตัวเอง

        “ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในแดนลับหวงเหยาเป็นแน่! มีศิษย์ตายมากมายขนาดนี้ เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย!”

        “มิได้! เรื่องนี้เร่งด่วน ข้าต้องรายงานท่านจอมเทพเดี๋ยวนี้”

        พอดีกับตอนนั้นเอง เหนือลานกว้างไท่ซู่ มิติในห้วงอากาศแยกออกเป็นประตู ทันใดนั้นเองที่เงาของหญิงสาวสองคนก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างสง่างาม

        หญิงสาวทางด้านซ้ายสวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ผมยาวสีฟ้าอมเขียวเป็นลอนคลื่นอย่างธรรมชาติ ปล่อยสยายลงมาด้านหน้า รูปร่างอรชรงดงามน่าหลงใหล นางหลับตา ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับเป็นศูนย์กลางของโลก สวยงามล้ำเลิศและทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์

        ทางด้านขวาเป็นหญิงสาวในชุดกระโปรงขนนกสีขาว รูปร่างสูงโปร่งบอบบาง เอวคอดสะโพกผาย ใบหน้างามดุจเทพธิดา

        “คารวะท่านจอมเทพและท่านเจ้าขุนเขาแห่งยอดเขาอวิ๋นเซี่ย” ทั้งสองรีบคำนับ

        ไท่ซู่จื่อนิ่งเงียบไม่พูดอะไร นางสะบัดแขนเสื้อเพียงเล็กน้อย เหนือลานไท่ซู่กว้างใหญ่ก็ปรากฏคลื่นระลอกยาวราวกับผิวน้ำ

        ภาพอันอัศจรรย์เช่นนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของลูกศิษย์คนอื่น ๆ บนลานได้อย่างแน่นอน พวกเขาต่างพากันเงยหน้ามองขึ้นไป

        “เกิดอะไรขึ้น”

        “มีใครบางคนกระทำการบางอย่างในแดนลับหวงเหยา”

        “ท่านจอมเทพ นี่มัน…” ผู้อาวุโสหยางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะหันไปถามโม่เฟยเหยียน

        โม่เฟยเหยียนจึงอธิบายว่า “ท่านจอมเทพกำลังเบิกเนตรจักษุมายาอันยิ่งใหญ่ ตรวจดูเหตุการณ์ในแดนลับหวงเหยา"

        “นั่นเป็นแดนลับเล็ก ๆ ที่ขอบเขตจักรพรรดิผู้สูงส่งสร้างขึ้น มีเพียงท่านจอมเทพผู้เป็นขอบเขตราชันย์ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น จึงจะทำได้ถึงขั้นนี้”

        เฉียวเหมิงเตี๋ยเงยหน้า มองขึ้นไปยังคลื่นพลังที่กระเพื่อมบนท้องฟ้า ยามนี้ ภายในใจของอาจารย์ผู้เป็นเจ้าขุนเขานั้นสับสนยิ่งนัก ไม่รู้ว่าควรหวังให้ฉู่ซิวประสบเคราะห์กรรมในแดนลับนั่นหรือไม่

        ขณะเดียวกัน ภายในแดนลับหวงเหยา ฉู่ซิวผู้กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วด้วยวิชาอักขระลับสิงจื่อ ร่างของชายหนุ่มหยุดฝีเท้ากะทันหัน ก่อนที่จะยืนอยู่บนกิ่งไม้ยักษ์ที่สูงนับพันจั้ง เงยหน้ามองท้องฟ้า

        เห็นบนท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใส

        ดวงตาดวงหนึ่งที่บดบังท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ ขอบ ๆ เต็มไปด้วยเส้นเลือดเล็ก ๆ  ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน กวาดไปรอบด้านอย่างไม่สงบ

        “มีคนภายนอกสังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของแดนลับแล้วหรือ?!” ในขณะนี้ ไม่ได้มีเพียงแต่ศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่เท่านั้น แม้แต่พวกเผ่ามารก็สังเกตเห็นดวงตาขนาดมหึมาบนท้องฟ้าเช่นกัน

        รับรู้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลของขอบเขตจักรพรรดิที่แผ่ออกมาจากดวงตานั้น และไม่ว่าจะเป็นเผ่ามารหรือมนุษย์ต่างอดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลง

        “นั่นมันอะไร?”

        “มีผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่ามนุษย์ จะลงมือกับพวกเรางั้นหรือ?” เผ่ามารตกใจ หวาดกลัวจนตัวสั่น

        ศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่ที่ถูกเผ่ามารไล่ล่าต่างดีใจสุดขีด ร้องห่มร้องไห้ ในที่สุดก็มีผู้ยิ่งใหญ่ของแดนศักดิ์สิทธิ์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าตกใจของแดนลับ

        “ช่วยด้วย!”

        “ข้าไม่อยากตาย…” 

        ในใจกลางของแดนลับหวงเหยา ค่ายใหญ่ของเผ่ามาร บนยอดเขาสีดำขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านขึ้นไปถึงท้องฟ้า

        ร่างคนที่มีเกล็ดสีแดงทั่วร่าง มีเขาสองเขาบนศีรษะ สูงเกือบหนึ่งจั้ง รูปร่างแข็งแรงกำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ แบกกระบี่ใหญ่ไว้บนหลัง เงยหน้ามองท้องฟ้า

        ด้านหลังของมัน มีพวกมารอีกนับร้อยที่คุกเข่าครึ่งตัว จ้องมองเงาร่างสูงใหญ่ด้านหน้าด้วยสายตาคลั่งไคล้ และนั่นก็คือหัวหน้าใหญ่ของพวกมัน ผู้ที่จะนำพาพวกมันไปสู่อิสรภาพ

        ปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวของหัวหน้าใหญ่แยกออก ส่งเสียงหัวเราะเย็นชาราวกับเสียงเลื่อยไม้

        “ไม่ต้องกังวล ไม่มีใครสามารถโจมตีพวกเราในแดนลับหวงเหยาได้หรอก แม้แต่ขอบเขตราชันศักดิ์สิทธิ์ก็ทำไม่ได้”

        “พวกมนุษย์ทำได้แค่มองพวกเราจากภายนอกเท่านั้น ทำอะไรไม่ได้หรอก”

        กรงเล็บที่เต็มไปด้วยเกล็ดของหัวหน้าใหญ่โบกไปมา ส่งเสียงหัวเราะประหลาด 

        “ในเมื่อพวกมันอยากดู ก็ปล่อยให้พวกมันได้ดูพวกเราฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่สุดท้ายพวกมันก็หาทำอันใดได้ไม่!” 

        “ฮ่า ๆ ๆ”

        “โอ้ว” เผ่ามารทั้งหลายส่งเสียงคำรามด้วยความตื่นเต้น

        “ฆ่า ฆ่า ฆ่า”

        “ฆ่ามนุษย์ให้หมด”

        “แก้แค้น แก้แค้นที่ถูกจองจำนับพันปี”

        “ข้าจะทรมานพวกมันจนตาย” หัวหน้าเผ่ามารสั่งการให้สานต่อการล่าฆ่ามนุษย์ ดวงตาสีแดงฉานของหัวหน้าใหญ่ขยับเล็กน้อย

        เขายื่นมือล้วงเอากระจกหินสีเขียวครึ่งก้อนที่กะพริบแสงไม่หยุดออกมาจากอก 

        “กระจกหินตอบสนองแล้ว” หัวหน้าเผ่ามารอดหัวเราะออกมาดัง ๆ ไม่ได้ พลางพูดกับตัวเอง “หรือว่าอีกครึ่งของกระจกได้ปรากฏขึ้นแล้ว?”

        “ดี! ข้าต้องหาของล้ำค่าชิ้นนี้ให้เจอให้ได้”

        หัวหน้าใหญ่ชื่อเดิมคือโม่ชา เป็นเพียงมารตัวน้อยธรรมดาทั่วไป เมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน เขาได้กระจกหินสีเขียวนี้มาโดยบังเอิญ ของวิเศษลึกลับชิ้นนี้มีประวัติศาสตร์ยิ่งใหญ่ สามารถปิดกั้นพลังอำนาจบางส่วนของขอบเขตจักรพรรดิไท่ซู่ ได้อย่างน่าประหลาดใจ

        จากการพึ่งพามันโม่ชาสามารถทำลายข้อจำกัดของแดนลับหวงเหยา ทะลุถึง ขอบเขตปี่อั้น ขั้นปลายโดยไม่ถูกกฎของแดนลับเล่นงาน

        นับแต่นั้นเขาก็พุ่งทะยานขึ้น ไร้คู่ต่อกรในดินแดนลับหวงเหยา กวาดล้างเผ่ามารทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียว ได้รับการยกย่องจากเผ่ามารทั้งปวงให้เป็นหัวหน้าใหญ่

        ตอนนี้ รู้สึกถึงการมีอยู่ของอีกครึ่งของกระจกหิน โม่ชาย่อมดีใจเป็นธรรมดา

        “หากได้อีกครึ่งที่เหลือมา รวมมันให้เป็นหนึ่งเดียว ข้าก็จะสามารถถึงขอบเขตเต๋ากงได้มิใช่หรือ?” ดวงตาสีแดงฉานของโม่จายิ่งส่องแสงเจิดจ้า

        ทันทีที่สั่งการ ก็เตรียมตัวนำคนไปสืบหาด้วยตนเอง เขาต้องการหาครึ่งที่เหลือของกระจกหินให้เจอก่อนออกจากแดนลับหวงเหยา

        ฉู่ซิวสัมผัสได้ถึงคลื่นตอบสนองของกระจกหิน

        “ที่แท้ครึ่งที่เหลือก็อยู่ในแดนลับนี่เอง”

        “ข้าจะรอพวกเจ้ามาตามหาข้า” ฉู่ซิวขยับร่างกายและเดินต่อไปยังทิศทางของหุบเขารัตติกาล ระหว่างทางผ่านลำธารเล็ก ๆ ในทุ่งหญ้า เขาเผชิญหน้ากับซูหรูเสวี่ย ที่กำลังถูกเผ่ามารไล่ล่าจนแทบจะหมดแรง

        ฉู่ซิวตั้งใจจะเร่งความเร็วและจากไป เพราะเขาไม่เคยคิดจะเป็นพระเอกที่ช่วยเหลือนางเอก

        แต่ว่า…

        ดวงตาเหนือศีรษะของเขาอาจจะกำลังจับตามองตัวเขาอยู่ หากเขาเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย… ความฝันที่จะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็คงจะสลายไป

        คิดได้ดังนั้น 

        ‘โชคดีหน่อยนะเจ้าน่ะ!’ ฉู่ซิวบ่นงึมงำ มือขวาของเขาโบกไปมา กระบี่มังกรทรราชสีดำถูกกำไว้ในมือ เท้าของเขาเหยียบลงบนรอยจารึกอันศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า

        ในชั่วพริบตาเขาก็ผ่านตัว ซูหรูเสวี่ยไป พุ่งเข้าใส่เผ่ามารที่กำลังคำรามอยู่ด้านหลังเธอ

        “เขาคือ…”

        แบกศิษย์น้องที่สลบไสลอยู่ แววตาอันสิ้นหวังของซูหรูเสวี่ยพลันวาบขึ้นด้วยประกายแห่งความหวัง

        “อย่า!!” นางร้องออกมาอย่างตกใจ

        เพียงแค่ชายตามองผ่านไปเท่านั้น ก็จำได้แล้วว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใคร นั่นคือฉู่ซิวศิษย์พี่ร่วมสำนักที่อยู่ในขอบเขตกงล้อสมุทร เช่นเดียวกับนาง

        ต้องรู้ไว้ว่า เหล่ามารทั้งยี่สิบกว่าตนที่อยู่ด้านหลังนั้น ตนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังมีกำลังอยู่ในขอบเขตเสินเฉียว

        ในความคิดของนาง การที่ฉู่ซิวผู้อยู่ในขอบเขตกงล้อสมุทรบุกเข้ามา ไม่ใช่การมาช่วยชีวิต แต่เป็นการมาสังเวยชีวิตชัด ๆ

        ‘เขาตั้งใจจะสละชีวิตเพื่อช่วยข้างั้นหรือ?’

        ใจของซูหรูเสวี่ยพลุ่งพล่านวุ่นวายจนถึงขีดสุด ไม่รู้ว่าควรจะซาบซึ้งใจ หรือว่า...

        ตูม!

        เสียงดังสนั่นดังขึ้นทางด้านหลัง โคลนดินปะปนกับซากศพที่แหลกเหลวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

        ซูหรูเสวี่ยหันหน้ากลับไปอย่างยากลำบาก นางไม่กล้าจะมองชะตากรรมของ ฉู่ซิวเลยจริง ๆ แต่นางจำเป็นต้องมอง

        จากนั้น ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็น ฉู่ซิวถือดาบใหญ่สีดำที่ดูเกินจริงอยู่ในมือ ฟันฉับเดียวก็ผ่าร่างของมารตนหนึ่งที่อยู่ในขอบเขตเสินเฉียวขั้นกลางออกเป็นสองท่อน ก่อนจะกระชากดาบลงมาอีกครั้ง ทุบเจ้ามารหัวหมาตนนั้นจนเละกลายเป็นโจ๊กเนื้อ… เลือดสาดกระเซ็น

        นางอึ้งไป

        เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ที่ลานกว้างไกลโพ้น สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ก็พากันอึ้งไปเช่นกัน

        “บ้าไปแล้ว… เขาเป็นพวกบ้าเลือดหรือไร!!”