เกมราชันสงครามออนไลน์

ตอนที่ 58 นักรบฝึกหัดขั้น 2

กายลืมตาขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือความรู้สึกแรกที่ได้คือ “อบอุ่น” มันเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นดูก็เห็นเพดานสีฟ้าสลับขาว สายสาดส่องไปรอบข้างมีผ้าสีขาวขวางกั้นแบ่งเป็นสัดส่วน

ตอนนี้มันรู้แล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหน

ห้องพยาบาล...แต่ไม่รู้ที่โรงพยาบาลไหนน่าจะเป็นที่สถาบันศาสตร์นักรบ เพราะเคบได้ยินว่าที่สถาบันศาสตร์นักรบมีการสร้างโรงพยาบาลระดับมาตรฐานเทียบเท่าโรงพยาบาลประจำเขตของนครดาราฟ้า

กายยกมือดึงผ้าห่มสีเทาเนื้อหยาบออกจากตัวพลางก้มหน้าดูตัวเองตอนนี้ทั้งตัวของตนเต็มไปด้วยผ้าพันแผลสีขาวโดนเฉพาะหน้าอกหนากว่าตรงอื่นพอสมควรกายคิดจะยกมือขึ้นไปสัมผัสแต่ก็รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ที่หน้าอกร้าวไปถึงแผ่นหลัง

สมจริงไปแล้วความเจ็บนี่มันยากจะเคยชินในโลกราชันจริง ๆ

มันไม่มีทางเลือกนอกจากจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

“ขอน้ำหน่อยครับ”กายส่งเสียงแหบพร่าขอความช่วยเหลือนางพยาบาลที่อยู่ภายในห้อง ซึ่งตอนนี้กำลังดูแลคนไข้อีกคนอยู่

ทุกคนในห้องคือนักเรียนของสถาบันศาสตร์นักรบสินะถ้าอย่างนั้นทุกอย่างก็จบลงแล้ว แต่หลังจากนี้เรื่องใหญ่คงจะตามมาอีกมากโดยเพราะเรื่องที่ผู้เล่นโจมตีนักเรียนสถาบันศาสตร์นักรบ มันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ระดับนครดาราฟ้าเลยก็ได้เพราะนักเรียนเกือบทั้งหมดต่างเป็นลูกหลานของตระกูลเจ้าพนักงานแต่ว่าเราอยากรู้มากกว่าว่ากิลด์ไหนกันที่ทำเรื่องพวกนี้คงต้องออกไปจากโลกราชันก่อน ค่อยหาข่าวในอินเทอร์เน็ตดู

เริ่มจากพวกผู้เล่นที่มีรอยสักกะโหลกแดงก่อนเลย

กายคิดทบทวนสิ่งเกิดขึ้นและผลกระทบขณะรอให้เจ้าหน้าที่พยายามเอาแก้วน้ำมาให้

หลังจิบน้ำไปสองสามอึกก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอกพยาบาลสาวจึงดึงแก้วออกไปวางไว้ข้าง ๆ

“ยังไม่ควรดื่มน้ำมากเกินไปควรนอนพักอีกหน่อยนะคะ”หลังบอกกับกาย หญิงสาวก็หันหลังเดินออกไป พูดคุยกับพยาบาลอีกคนเพื่อไปตามนายแพทย์มาดูอาการของมัน

กายนอนนิ่งๆ ไม่ขยับในตอนนั้นมันก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม

“สถานะ”กายพูดเสียงเบาพอให้ตนเองได้ยินคนเดียว หน้าจอแสดงสถานะตัวละครก็เด้งขึ้นมาในทันที

“ชื่อ: เดวิน”

“อายุ: 19”

“เพศ: ชาย”

“ระดับ: นักรบฝึกหัด ขั้น 2”

“ศิลปะการต่อสู้:

ทุบ2/2 (0%)

ฟาดฟัน1/2 (80%) ”

“สภาพร่างกาย: บาดเจ็บหนัก ต้องทำการฟื้นตัวอีก 6 วัน จึงกลับมาเป็นปกติ”

ชายหนุ่มมองดูค่าสถานะของตนเองอย่างใจจดใจจ่อตอนนี้มันกลายเป็นนักรบฝึกหัดขึ้น 2 แล้ว

ตอนไหนกันหรือว่าการโจมตีสุดท้ายที่หัวเขาของเซนซา ตอนนั้นเราก็ไม่ทันสังเกตแต่คงไม่ผิดแน่นอน ถ้าอย่างนั้นด้วยสภาพร่างกายของนักรบฝึกหัดขั้น 2ทำให้เรารอดจากการโจมตีด้วยลูกศรมาได้ เห้อ...ครั้งหน้าเราควรระวังกว่านี้

ถึงกับเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อช่วยNPC คนหนึ่ง หวังว่าการช่วยครั้งนี้จะไม่สูญเปล่า เอาเป็นเหรียญทองสักกระสอบหนึ่งก็พอ

กายนอนวาดฝันในห้วงความคิด..ก่อนจะดึงสติกลับมามองดูข้อความบรรทัดสุดท้าย

“สภาพร่างกาย: บาดเจ็บหนัก ต้องทำการฟื้นตัวอีก 6 วัน จึงกลับมาเป็นปกติ”

หลังจากเราเป็นนักรบฝึกหัดขั้น 2 หน้าจอก็มีการเพิ่มสภาพร่างกายขึ้นมา หรือเพราะเราบาดเจ็บหนักถึงเพิ่มขึ้นมา...แบบไหนก็ช่างตอนนี้เราต้องรักษาตัวอีก 6 วัน เท่ากับ 2 วันในโลกความจริงแต่ผ่านไปสักวันสองวันเราก็น่าจะช่วยเหลือตัวเองและออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

กายคาดการอาการบาดเจ็บของตัวเองเพราะต่อไม่ให้หายดีมันก็พอเดินไปไหนมาไหนได้

หลังจากรอสักพักนายแพทย์ซึ่งเป็นหมอประจำสถาบันศาสตร์นักรบก็เข้ามาตรวจอาการด้วยใบหน้าขึงขัง

หรือเราคิดผิด?

กายเห็นหน้าหมอแบบนั้นก็ใจไม่ค่อยดีแค่พอคิดว่าระบบไม่น่าคิดผิดก็สงบลงรอคำตอบ

นายแพทย์ผู้นั้นยิ้มออกมาก่อนที่จะกล่าว

“ร่างกายเจ้าฟื้นตัวได้เร็วมากปกติแล้วคนส่วนใหญ่ถ้าโดนยิงด้วยลูกธนูทะลุอกขนาดนั้นอาจจะสร้างความเสียหายถาวรให้กับอวัยวะภายในโดยเฉพาะปอดที่ยากต่อการรักษา อืม...ในปอดไม่มีเลือดคลั่งในคงพักสักสองวันก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว คงต้องขอบคุณยารักษาจากอาจารย์ใหญ่แอดดิสัน”นายแพทย์กล่าวจบก็เดินไปสั่งยาบางอย่างกับพยาบาลสาวและกำชับให้ดูแลกายดี ๆ

“อาจารย์ใหญ่แอดดิสัน?” กายรู้สึกงงจนพูดพึมพำออกมาก่อนจะหันไปถามพยาบาลสาวที่กำลังจัดยามาให้กับตนเอง

“ใช่ค่ะอาจารย์ใหญ่แอดดิสันได้สั่งให้เอายารักษาระดับสูงของสถาบันศาสตร์นักรบออกมามันชื่อว่า ยาทะเลสีคราม ขวดหนึ่งราคาไม่ต่ำกว่า 2,000เหรียญทองมาให้รักษาท่านเฉพาะ” พยาบาลสาวพร้อมกับรอยยิ้ม

กายอึ้งไปเล็กน้อยตนพึ่งกินยารักษาราคา2,000 เหรียญทองเข้าไป นั้นเท่ากับราคาของเกราะเกล็ดทมิฬสองตัวครึ่ง

สมกับเป็นอาจารย์ใหญ่ของสถาบันศาสตร์นักรบไม่สิ! นักเรียนปกติอาจารย์ใหญ่แอดดิสันคงไม่ช่วยแบบนี้ คงจะเกี่ยวข้องกับอาลีน่าหลังออกจากที่นี่ควรจะไปขอบคุณเธอสักหน่อย

“ขอโทษครับเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของข้ายังอยู่ไหม” กายถามพยาบาลสาว

“ยังอยู่ค่ะทางเราเก็บของคนไข้ไว้”

กายกินยาเม็ดจำนวนกว่า3 เม็ด มันไม่ใช่ยารักษาทะเลสีครามแต่เป็นเพียงยาแก้ปวดและอักเสพธรรมดาเท่านั้นเข้า นครดาราฟ้าก้าวหน้ากว่านครอื่น ๆมาก

แต่ละนครก็มีสิ่งที่โดดเด่นแตกต่างกันไปมันคิดว่าหลังจากแข็งแกร่งเพียงพอตนควรออกเดินทางไปตามนครอื่น ๆบ้างไม่งั้นการเล่นเกมคงน่าเบื่อน่าดู

พยาบาลสาวเห็นว่ากายกินยาก็เดินออกไปและกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับสิ่งของๆ ของที่อยู่ภายในกล่องไม้ใบหนึ่ง กล่องถูกวางอยู่ใต้เตียงเพื่อไม่เป็นการวางขวางทางเดิน

ก่อนที่พยาบาลสาวจะออกไปอีกครั้งกายขอให้เธอช่วยหยิบของให้สองสิ่งหนึ่งคือกระเป๋าเงินที่มีสัญญาเงินสดมูลค่า 1000เหรียญทองหนึ่งใน และเงินอีก 40 เหรียญทอง กับ 50 เหรียญเงิน และอีกอย่างคือ“หนังสือบันทึกช่างโลหะ”

“ขอบคุณครับ”กายขอบคุณพยาบาลสาวอย่างจริงใจ หลังจากเธอเดินออกไปชายหนุ่มก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างน้อยก็ไม่มีใครขโมยหนังสือและเงินของเขาไป

ในตอนนั้นเองชายหนุ่มก็หันไปเห็นมีอาและลิลี่เดินเข้ามาในห้องพยาบาลเขาจึงเอาหนังสือบันทึกช่างโลหะเสียบเข้าไปใต้หนอนพร้อมกับกระเป๋าเงิน

หลังจากตรวจสอบว่ามีอาและลิลี่ไม่น่าจะเห็นแล้วกายก็หันกลับมายิ้มให้กับทั้งสองที่กำลังเข้ามาพอดี

“เดวินฟื้นแล้วเหรอสภาพเจ้าดูโทรมมาก” ลิลี่ทักทายอย่างเป็นกันเอง

กายไม่รู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้เป็นยังไงแต่คนพึ่งฟื้นหลังจากสลบมาเกือบวันก็คงจะมีสภาพนี้ถือเป็นเป็นปกติไม่ใช่หรือ?

“เจ้าเป็นยังไงบ้าง”

มีอาถามด้วยห่วงหญิงสาวเดินเข้ามานั่งข้างๆ พวกเธอไม่ได้เตรียมของอะไรมาด้วย เพราะคิดว่ากายยังไม่ฟื้นหลังจากพูดเล่นกันสักพัก กายก็ถามตรงประเด็นในทันที

“หลังจากข้าสลบไปเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง”

ใบหน้าของมีอาจริงจังขึ้นมาในทันทีลิลี่ที่อยู่ด้านข้างก็แสดงสีหน้าเศร้าปนโกรธออกมาอย่างชัดเจน

“หลังจากรู้เรื่องและมีการหยุดทดสอบพวกเราก็ได้รวมตัวกันจุดหนึ่งทางป่าด้านเหนือ ทหารพวกนั้นบอกให้พวกเราไปช่วยนักเรียนคนอื่นๆ จัดการกับโจรทางด้านตะวันออก”

“โจรพวกนั้นดันกลายเป็นพวกตัวประหลาดไปซะได้”ลิลี่พูดเสริมออกมา

มีอาพยักหน้าเห็นด้วยดูเหมือนทั้งสองจะตกใจเรื่องพวกผู้เล่นจริงๆ

เธอยังกล่าวต่อ“พวกเราฆ่าโจรผู้เล่นทั้งหมด จนในที่สุดก็ไปถึงจุดที่เจ้าอยู่ หลังจากเจ้าสลบไปข้าและลิลี่พร้อมกับนักเรียนคนอื่น ๆ ได้มาช่วยเจ้าและคนอื่น ๆได้ทันจากพวกโจรมนุษย์ประหลาดพวกนั้น ส่วนพวกโจรพวกนั้น มันหนีตายกันออกไปจากป่าพวกทหารและอาจารย์ไล่ฆ่าและจับพวกมันได้หลายคน”

“พวกเรารวบรวมศพของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ และช่วยทุกคนออกมา”

“คนตายไปเท่าไหร่”กายถามออกไป เขาสัมผัสได้ถึงความเศร้าของทั้งสอง

“183คน”

กายถอนหายใจอย่างเศร้าใจมันเศร้าเพราะการตายของ NPC183 คนแต่นั้นไม่ใช่ทั้งหมดผู้เล่นพวกนั้นสร้างเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว และความซวยจะไปตกกับผู้เล่นทุกคนในนครดาราฟ้ารวมถึงตัวมันด้วย

“ทางสถาบันศาสตร์นักรบว่ายังไงบ้าง”

“พอทุกคนกลับมาเรื่องที่สถาบันศาสตร์นักรบโดนโจมตีก็เงียบไปและยังไม่มีข่าวอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อยที่สภา 6 อาวุโสก็เช่นกันไม่มีประกาศอะไรออกมา”

“ไม่มีข่าว!”

กายถามยืนยันอีกครั้งเพราะมันคิดว่าเหลือเชื่อที่ไม่มีข่าวอะไรออกมา

มีอาพยักหน้ายืนยัน

เกิดอะไรขึ้น!ทำไมไม่มีข่าวออกไป หรือสถาบันศาสตร์นักรบคิดจะปกปิดข่าว ไม่ใช่! พวก NPC ระดับสูงคงกำลังทำเรื่องอะไรบางอย่างอยู่จึงต้องพูดคุยกันนานกว่าปกติการประกาศเรื่องของผู้เล่นไม่ใช่เรื่องเล็กสิ่งนี้จะสร้างความหวาดกลัวและตามมาด้วยผลกระทบหลาย ๆ ด้าน

คงได้แต่รอดูสถานการณ์จะไม่เลวร้ายเกินไปแต่ถ้าเลวร้ายก็ไม่เกี่ยวกับเรามากนักขอแค่ยังเก็บตัวตนของผู้เล่นได้ต่อไปก็พอแล้ว

“จริงสิหมอได้บอกเจ้าหรือยังว่าต้องรักษาตัวอีกกี่วัน” มีอาถาม

“มีอะไรหรือเปล่า”

...

หลังจากมีอาและลิลี่กลับไปกายก็นึกถึงคำพูดของมีอา หลังจากนี้อีก 2 วันจะเป็นวันประกาศผลการทดสอบแสดงว่าการทดสอบแม้จะถูกหยุดกลางคันแต่ผลการทดสอบยังดำเนินต่อไปสมกับเป็นโรงเรียนสถาบันศาสตร์นักรบต่อให้มีคนตายก็ต้องดำเนินต่อไปไม่มีอะไรมาหยุดได้

“ว่าแต่ตัวเราจะได้อันดับที่เท่าไหร่”ชายหนุ่มพึมพำออกมามันคิดถึงเหรียญตราที่ตนได้และในสิ่งของในกล่องก็ไม่มีของพวกนี้ด้วย

อย่างน้อยก็ไม่มีทางสอบตกอย่างแน่นอน

กายคิดได้ดังนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบหนังสือบันทึกช่างโลหะออกมาก่อนที่เปิดไปหน้า “ศิลปะการต่อสู้ ทุบ” ตอนนี้ศิลปะการต่อสู้ ทุบของกายมาถึงขั้นสูงสุดที่เรียนรู้ไว้แล้วคือขั้น 2 กายต้องการเรียนรู้ขั้น 3ซึ่งครั้งนี้กายคิดว่าตัวเองสามารถอ่าน ทุบ ขั้น 3 ในหนังสือได้แล้ว