เจ้าสาวจำยอม_End

         “หิวหรือยัง?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก้มมองหน้าสวยหวานซึ้งของภรรยาตัวน้อย ที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ ตามที่ได้ร้องขอให้ทำให้นั้น

        “หิวนิดหน่อยค่ะ” จิตรานุช เอ่ยบอกทั้งที่ยังคงติดกระดุมเสื้ออยู่อย่างนั้น โดยไม่เงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวโตที่ถาม

        “งั้นเดี๋ยวเราออกไปหาอะไรทานกันดีกว่านะ และจะได้เลยไปเยี่ยมแม่ของนุชด้วย” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวบอกอย่างอยากจะเอาอกเอาใจภรรยาตัวน้อยบ้าง

        “จริงหรือคะ?” จิตรานุช เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต อย่างดีอกดีใจที่จะได้ไปเจอมารดาของตน

        “จริงสิ!! แต่กลับมาแล้วต้องให้รางวัลพี่ด้วยนะ” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวด้วยสายตากรุ่มกริ่ม และพร้อมแสดงออกถึงความนัยเกี่ยวกับรางวัลที่ต้องการ

        “ยังไม่พออีกหรือคะ?” จิตรานุช เอ่ยถามออกมาเบาๆ ทั้งที่ไม่มองหน้าชายหนุ่มเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเกิดความรู้สึกเขินอายขึ้นมา จนหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก มือก็ยังคงทำหน้าที่ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดสุดท้ายให้ชายหนุ่มจนเสร็จ

        “ยังไม่พอหรอก ยิ่งอยากได้มากขึ้นกว่าเดิมอีกล่ะไม่ว่า” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเล็ก ให้ได้ยินชัดเจน ก่อนจะละเลื่อนมาหอมแก้มที่แดงปลั่งของภรรยาตัวน้อยแผ่วเบา

        “พี่ภณน่ะ” จิตรานุช ช้อนสายตาขึ้นมามองคนตัวโตอย่างเอียงอาย

        “หึหึหึ! นุชไปแต่งตัวเถอะนะ เดี๋ยวจะได้ไปกัน เอ๊! จะให้พี่ช่วยแต่งตัวไหม?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวหยอกเย้าภรรยาตัวน้อย พร้อมกับใช้มือใหญ่ลูบไล้แก้มนวลเนียนใส ที่แดงปลั่งนั้นอย่างเสน่หา

        “มะ ไม่ค่ะ นุชแต่งตัวเองได้ค่ะ” ว่าแล้ว จิตรานุช ก็ขยับถอยห่างออกจากคนตัวโต แล้วไปเลือกเสื้อผ้าที่จะใส่ออกมา จากนั้นก็ทำการสวมใส่เสื้อผ้านั้นอย่างคล่องแคล่วว่องไว

        ซึ่ง พ่อเลี้ยงกัณตภณ แทนที่จะออกไปจากตรงนั้นกลับมองดูคนตัวเล็กที่กำลังแต่งตัว ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก และเมื่อหญิงสาวตรงหน้าได้แต่งตัว สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว จึงเดินเข้ามาสวมกอด พร้อมกับก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม ซึ่งได้จูบอยู่อย่างนั้นเป็นนาน กว่าจะตัดใจถอนจูบออก

        “เราไปกันดีกว่านะ นุชอยากจะทานอะไร?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เอ่ยถามขึ้น พร้อมกับจับจูงมือเรียวเล็กพาเดินออกจากห้องนอน เดินลงไปยังชั้นล่างของบ้าน และตรงไปยังโรงรถที่รถโฟล์วิลได้จอดอยู่นั้น กดปลดล็อคประตูรถ เปิดประตูรถโฟล์วิล ส่งร่างบางของภรรยาตัวน้อยให้ขึ้นไปนั่งบนเบาะ

        “ขอบคุณค่ะ” แล้วค่อยเดินไปยังฝั่งคนขับรถ เปิดประตูรถขึ้นไปนั่งแล้วขับออกไปทันที

        “คิดได้หรือยังว่าอยากจะทานอะไร?” พ่อเลี้ยงหันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ อีกครั้ง หลังจากที่ขับเคลื่อนรถออกไปตามท้องถนนแล้ว

        “นุชคิดไม่ออกจริงๆ ค่ะว่าอยากทานอะไรดี แล้วแต่พี่ภณเลยค่ะ นุชทานได้ทุกอย่างค่ะ”

        จิตรานุช หันไปตอบคนที่กำลังขับรถอยู่ ซึ่งหญิงสาวคิดไม่ออกจริงๆ ว่าอยากจะทานอะไร หากตนบอกออกไป ก็กลัวชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกายจะไม่อยากทานด้วย จึงขอตามใจชายหนุ่ม ให้ชายหนุ่มเป็นผู้เลือกเลยแล้วกัน

        “งั้นเดี๋ยวเราไปทานอาหารซีฟู้ดกันดีกว่านะ” พ่อเลี้ยงกัณตภณ หันมาเอ่ยบอกภรรยาตัวน้อยยิ้มๆ

        “ก็ดีเหมือนกันค่ะ นุชก็ไม่ได้ทานอาหารซีฟู้ดมานานแล้วเหมือนกัน อยากจะทานอยู่พอดีเลย” จิตรานุช กล่าวพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้คนที่กำลังขับรถอยู่

        เมื่อคนที่กำลังขับรถอยู่เห็นยิ้มหวานที่ส่งมาให้ ก็ชะลอรถเลี้ยวลงไปจอดตรงข้างถนนในทันที

        “จอดรถทำไมคะ? ยังไม่ถึงร้านเลย” จิตรานุช หันหน้าไปถามคนที่อยู่หลังพวงมาลัยรถอย่างอดสงสัยไม่ได้

        “ก็นุชน่ารัก จนพี่ก็อยากจะชื่นใจสักนิด” ว่าแล้ว พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็ใช้มือใหญ่จับปลายคางคนตัวเล็ก พร้อมกับโน้มใบหน้าครามครันเข้ามาจูบประกอบปากบางจิ้มลิ้มนั้นอย่างที่ใจต้องการ

        ซึ่งชายหนุ่มได้จูบอยู่สักพักหนึ่งจึงค่อยถอนจูบออกไป แล้วเอี้ยวตัวหันกลับไปขับเคลื่อนรถโฟล์วิลออกไป โดยมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารซีฟู้ดที่ขึ้นชื่อที่สุดในตัวอำเภอ ส่วนทางฝั่งคนตัวเล็กนั้นทั้งงงทั้งอายและทั้งรู้สึกปลาบปลื้ม อิ่มเอมใจยังไงบอกไม่ถูก อมยิ้มและเสมองไปนอกรถ แต่ใบหน้าสวยหวานซึ้งนั้นก็มีสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙