ธาราย้อนแห่งนครเชียงทอง

        พระอาจารย์แสดงท่าทางตกใจออกทางสีหน้า เมื่อได้ยินว่าบอสสามารถใช้อาคมที่ตนไม่เคยมีอยู่ได้

        “ไซ… เจ้าได้เรียนรู้มาสักกี่บทกัน แลเจ้าสามารถใช้อาคมอื่นในคำภีร์สรรพอาคมได้อีกหรือไม่…?”

        “ข้าจดจำอักขระของคำภีร์ได้เกือบทั้งหมดเลยขอรับ แต่ข้ามิอาจเข้าใจแลใช้อาคมเหล่านั้นได้ มีเพียง 2 บทนี้เท่านั้น ที่อยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาในหัวของข้าเองในระหว่างที่ข้ามีภัยหรือในยามที่วิกฤต แลข้าก็คิดว่าเป็นโอกาสที่น่าจักได้ใช้ แล้วมันก็ใช้ได้จริงๆ แต่แปลกที่ก่อนหน้า ข้าเองก็มิเข้าใจอาคม 2 บทนี้เลยแม้แต่น้อย ขอรับ…”

        “อื่ม… เช่นนั้น เจ้าก็สามารถจำเนื้อหาได้ทุกบทเลยรึ เป็นโชคดีของเจ้าจริงเชียว”

        “อย่างไรหรือขอรับพระอาจารย์ ข้าก็มิค่อยจักเข้าใจนัก ว่าอาคมพวกนี้มันใช้ได้เยี่ยงไร ท่านพอจักให้คำกระจ่ายแก่ข้าได้หรือไม่ขอรับ”

        “ไซเอ้ย… ข้าขอบอกเจ้าตามตรงว่า… จริงแล้วในหีบคำภีร์ของข้ามิเคยมีคำภีร์สรรพอาคมนี้มาก่อนเลย คำภีร์ผูกนี้ได้สูญหายไปจากดินแดนมนุษย์มาหลายร้อยปีแล้ว…”

        “จักเป็นไปได้เยี่ยงไรขอรับ ก็ในเมื่อข้าพบคำภีร์ผูกนี้อยู่ในหีบคำภีร์ของท่านเอง ข้าจำได้ว่ามันถูกวางอยู่ล่างสุด… แลข้าก็หยิบมาอ่านถึง 2 คราเลยหนาขอรับ”

        “เช่นนั้นเพลานี้ เจ้าจงไปหยิบมาให้ข้าดูเสียหน่อยเถิด…”

        บอสครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จึงนึกได้ว่าบัดนี้คำภีร์ผูกนั้นได้หายไปแล้ว จึงได้ตอบความจริงแก่พระอาจารย์ไป

        “มิได้แล้วขอรับ บัดนี้ มันมิมีอยู่แล้ว วันก่อนข้ามาค้นหาเพื่อจักอ่านอีกซักครา อยู่ๆ คำภีร์ผูกนี้ก็ได้หายไปแล้ว ข้าหาเท่าใดก็หาไม่พบเลยขอรับ”

        บอสค่อยประติดประต่อเหตุการณ์ต่างๆ ที่ตนได้เคยจับต้องและเคยอ่านคำภีร์ผูกนี้ จึงสังเกตได้ว่าช่วงนั้นมีสิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้นกับตนมากมายจริงๆ เลยถามพระอาจารย์กลับไปว่า

        “แล้วคำภีร์ผูกนี้ จักมาจากที่ใดหรือขอรับ แลเหตุใดข้าถึงเรียนรู้และใช้มันได้…”

        “เรื่องนี้ข้าก็ยังมิเข้าใจนัก แต่เคยได้ยินตำนานเล่าขานไว้ว่า ผู้ที่เคยใช้คำภีร์ผูกนี้คนก่อนเป็นผู้ที่แกร่งกล้ามาก จนแทบมิมีผู้ใช้อาคมคนใดต้านทานเขาได้เลย แลบั้นปลายสุดท้ายคนผู้นั้นก็ได้โยนคำภีร์ผูกนี้ลงสู่ก้นน้ำโขง ตั้งแต่บัดนั้นมาจึงมิมีผู้ใด ได้พบคำภีร์ผูกนี้อีกเลย”

        “แล้วสิ่งที่ข้าได้เรียนรู้ไปเล่าขอรับ มันคือสิ่งใด…”

        “ข้าก็มิอาจให้คำตอบเจ้าได้ ณ เพลานี้ ข้าเพียงจักบอกเจ้าได้ว่า เจ้าอาจเป็นผู้มีวาสนาก็เป็นได้…”

        “ข้าหน่ะหรือขอรับ…”

        “เอาเถิด ข้าคิดว่าเมื่อถึงเพลาอันควร เจ้าก็จักรู้ได้เองดอก เช่นนั้นวันนี้เจ้าจงรีบไปอาบน้ำแลผลัดผ้าเสีย แล้วเจ้ายังจักมานอนที่กุฏิข้าอยู่อีกหรือไม่”

        “ข้าคิดว่า มิอยากรบกวนพระอาจารย์แล้วขอรับ วันนี้ข้าจักไปนอนที่เพิงของข้าเอง เช่นนั้นข้าขอตัวนะขอรับ…”

        เมื่อพูดคุยกับพระอาจารย์เรียบร้อย บอสก็รีบเก็บข้าวของของตนที่อยู่ในกุฏิพระอาจารย์กลับไปยังเพิงพักของตน และจัดสถานที่ต่างๆ ให้พร้อมเข้าอยู่ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำที่หนองบึงที่เคยไปตักน้ำก่อนหน้า ครั้งนี้บอสก็ได้เตรียมคุไปด้วย 2 ใบ เพื่อจะได้หาบน้ำกลับมาไว้ที่เพิงพักของตนด้วย

        เมื่อไปถึงยังหนองบึงนั้น บอสก็รีบถอดเสื้อผ้าลงน้ำทันที เมื่อร่างกายของเขาได้สัมผัสถูกกับน้ำ บอสพลันรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก อีกทั้งร่างกายก็กลับมามีพลังเต็มเปี่ยมอีกครั้ง และคล้ายมีแสงสีเขียวจางๆ เป็นออร่าครอบคลุมร่างกายของบอสไว้ โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกตเห็น บอสจึงนอนลอยคอแช่น้ำอย่างสบายใจ 

        ขณะกำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น จู่ๆ บอสก็มองเห็นหญิงสาวที่งดงามดุจนางฟ้านางสวรรค์เดินมาหยุดตรงเสื้อผ้าของเขาที่ถอดทิ้งไว้ริมน้ำ หญิงผู้นั้นแต่งกายด้วยชุดชาวบ้านธรรมดาโทนออกไปทางสีเขียว แต่ความงามของหญิงผู้นั้นกลับเปล่งประกายทะลุชุดที่แสนธรรมดานั้นออกมา บอสตกอยู่ในภวังค์ ตะลึงในความงามเลิศพิไลของหญิงสาวผู้นี้

        “น้องชาย เจ้าเล่นน้ำคนเดียวสนุกหรือไม่…?”

        อยู่ๆ หญิงสาวผู้นั้นก็เอ่ยถามบอสขึ้นมา ขณะที่กำลังมองดูบอสเล่นน้ำอยู่ บอสก็รู้สึกขวยเขินที่จะตอบ เพราะตนเองเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่ จึงรีบหาพุ่มหญ้าน้ำเพื่อบังหลบ แล้วจึงตอบกลับไปว่า

        “ก็สนุกดีขอรับ น้ำนี่ใสแลเย็นสบายมากเลยขอรับ แล้วท่านพี่หญิง มาจากที่ใดหรือขอรับ รือท่านจักมาอาบน้ำเช่นกัน หากเช่นนั้น… ขอข้าขึ้นก่อนสักประเดี๋ยวนะขอรับ”

        “เจ้ามิต้องรีบเช่นนั้นดอก ข้ามิได้จักมาอาบน้ำ เพียงแค่ได้ยินเสียงคนเล่นน้ำอยู่ เลยเดินมาดูก็เท่านั้น เจ้าเล่นต่อไปเถิด เห็นเจ้าเล่นอย่างมีความสุขเช่นนี้ ข้าก็ดีใจแล้ว…”

        “ออ เช่นนั้นรือขอรับ อันที่จริงข้าก็อาบเสร็จแล้วพอดี ขอท่านพี่หญิงหันหลังไปสักประเดี๋ยวนะขอรับ ขอข้าขึ้นน้ำไปนุ่งผ้าก่อน”

        บอสไม่อยากเล่นน้ำต่อแล้ว เพราะมีหญิงสาวที่สวยขนาดนี้มามองดูตนขณะเล่นน้ำแบบนี้ ถึงจะยังไม่ประสากับเรื่องชายหญิงแต่ก็ถือว่าเป็นหนุ่มน้อยแล้ว คงจะได้กล้าว่ายโชว์ไปมาหรอก พอหญิงผู้นั้นหันหลังไปพร้อมกับท่าทางที่กำลังแอบหัวเราะเขาเบาๆ อยู่ บอสก็รีบขึ้นจากน้ำไปใส่เสื้อผ้าทันที เมื่อเรียบร้อยจึงแจ้งแก่หญิงผู้นั้นว่า

        “ข้านุ่งเสร็จแล้วขอรับ ท่านพี่หันมาได้แล้ว แล… ท่านพี่มีชื่อว่าเยี่ยงไร… ข้าชื่อไซนะขอรับ”

        “อื่ม ไซรึ เป็นชื่อที่ดีหนา เจ้าคิดได้เก่งนี่ แล… ส่วนข้า… เอาเช่นนี้ เจ้าเรียกข้าว่าพี่เขียวก็แล้วกัน"

        บอสยังตะหงิดใจกับสิ่งที่หญิงสาวผู้นี้พูดว่าเขาคิดชื่อตัวเองได้เก่ง แต่แล้วก็ต้องคิดปล่อยผ่านไป เพราะบอสคิดว่าไม่น่าจะมีใครรู้เรื่องของเขาได้ จึงตอบรับและถามเรื่องอื่นต่อ

        “ได้ขอรับพี่เขียว แลท่านจักไปที่ใดหรือขอรับ? เย็นมากแล้ว เดี๋ยวข้าจักเดินไปส่ง หญิงเช่นท่านเดินกลับเพียงลำพัง จักเป็นอันตรายเอาได้หนาขอรับ” 

        "ข้าอาศัยอยู่แถวนี้แหล่ะ มิต้องเป็นกังวลแทนข้าดอก เช่นนั้นเราก็แยกย้ายกันไปเถิด จวนจักมืดแล้ว แล้วค่อยพบกันใหม่หนา”

        “เช่นนั้น ข้าขอลาเลยนะขอรับพี่เขียว ท่านก็เดินกลับดีๆ นะขอรับ…”

        กล่าวลาเสร็จ บอสก็รีบเดินจ้ำอ้าวหาบน้ำกลับไปทางวัดทันที เพราะไม่อยากกลับถึงมืดเหมือนเช่นครั้งแรกที่เคยมาแล้ว หญิงสาวผู้นั้นมองตามบอสจนพ้นสายตา แล้วยิ้มอย่างเอ็นดู

        ‘เจ้าก็ยังคงเป็นคนเช่นเดิมเลยนะ บอส จากนี้พวกเราคงจักได้พบกันบ่อยขึ้น ข้าจักเฝ้ารอวันที่พวกเราจักได้พบกันอีกครา…’

        แล้วชุดหญิงสาวผู้นั้นก็พลันแปลงเปลี่ยนจากชุดชาวบ้านธรรมดาเป็นชุดอาภรณ์เขียวประดับทองอย่างสตรีสูงศักดิ์ จากนั้นจึงหันไปด้านข้างพร้อมนั่งพับเพียบลงและพนมมือขึ้นไหว้แล้วกราบลงกับพื้น พร้อมเอ่ยขึ้นว่า

        “กราบนมัสการพระคุณเจ้า เจ้าค่ะ…”

        “เป็นท่านเองดอกหรือ ที่มอบคำภีร์สรรพคาถาให้แก่เจ้าไซ แลช่วยปกปักมันในช่วงที่อาคมในตระกุดของข้าเสื่อมลง…”

        “เจ้าค่ะ เป็นข้าเอง…”

        “เหตุใดท่านจึงได้ทำเพื่อมันเยี่ยงนี้เล่า พอจักกล่าวให้ข้ากระจ่างจักได้หรือไม่ ?”

        “กราบขออภัยด้วยเจ้าค่ะ พระคุณเจ้า ข้ามิอาจแจ้งแก่ท่านได้ เพียงจักบอกท่านได้ว่า ข้ามิได้มีเจตนาร้ายต่อเจ้าไซเลยแม้แต่น้อย ข้ากับเขาเป็นผู้มีชะตาต้องกัน จึงคอยปกปักแลช่วยเหลือเขาเพียงเท่านั้น เจ้าค่ะ”

        “เช่นนั้นรึ มิเป็นไรดอก หากท่านมิอาจบอกข้าได้เยี่ยงนี้ แสดงว่าจักต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากเป็นแน่ แล… เช่นนั้น หากข้าขอถามนามของท่านจักได้หรือไม่…”

        “เจ้าค่ะ ตัวข้ามีนามว่า มรกตอนันตวดี เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอกราบลาเลยนะเจ้าคะ…”

        “เช่นนั้นท่านก็ไปทำกิจของท่านต่อเถิด พระนางมรกตอนันตวดีนาคินี…”

        เมื่อพระอาจารย์ได้ยินชื่อนั้นถึงกับเผลอตกใจออกทางสีหน้าอยู่แวบหนึ่ง แล้วจึงรีบกลับสู่อาการสำรวมเช่นเดิม จากนั้นจึงกล่าวลาสตรีสูงศักดิ์ผู้นั้น หญิงผู้นั้นจึงก้มลงกราบแล้วก็ค่อยๆ ลุกขึ้น ก่อนจะหันหลังแล้วเดินลงหนองน้ำนั้นหายไป

        บัดนี้ พระอาจารย์ได้เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่าบอสได้คำภีร์สรรพคาถามาได้อย่างไร แล้วใครที่เป็นผู้ช่วยเหลือเขาอยู่ตลอดในช่วงที่ผ่านมา เพราะคำภีร์ผูกนี้จมอยู่ใต้แม่น้ำโขงมาเนิ่นนานแล้ว จึงมีเพียงผู้ที่อาศัยอยู่ในน้ำหรือเมืองบาดาลเท่านั้น ที่จะสามารถนำกลับขึ้นมาได้ แต่ยังคงสงสัยอยู่ดีว่าเหตุใดจึงได้ช่วยเหลือบอสขนาดนี้

        ‘เป็นถึงนาคินีผู้ทรงศักดิ์เหนือนาคาแลนาคีทั้งปวงแท้ๆ เหตุใดจึงมาช่วยเหลือเจ้าไซกันหนอ หรือจักเกี่ยวข้องกับการมากาลนี้ของมันกันหนา…’

       ---------------------------------------