[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 45 ศัตรูตลอดกาล

หลินเจี้ยนหลูมองเธอด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเลศนัย ดวงตากลมโตแสนเย้ายวนกะพริบปริบปริบ “นายคิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ อยากได้ทั้งคนทั้งเงินน่ะ ฝันไปเถอะ คุณหนูคนนี้ทั้งสวยทั้งรวย คนที่ตามจีบฉันน่ะสามารถถมแม่น้ำแยงซีเกียง*[1]ให้เต็มได้เลยล่ะ”

พยัคฆ์โลหิตเหลือบมองลู่เฉิงเฟิงอย่างอดที่จะเหน็บแนมในใจไม่ได้ ‘ยังกล้าพูดอีกนะว่าอยากได้ทั้งคนทั้งเงิน หน้าไม่อายจริง ๆ’

ส่วนลู่เฉิงเฟิงกลับมองหลินเจี้ยนหลูด้วยสีหน้าตกใจ “ถมแม่น้ำแยงซีเกียงให้เต็มเนี่ยนะ แล้วเมื่อไหร่คนจะจมน้ำตายเยอะขนาดนั้นกัน คนที่ตามจีบเธอเป็นผีกันหมดรึไง”

หลินเจี้ยนหลูถึงกับพูดไม่ออก “...”

“ไม่เชื่อลองดูสิ ฉันจะทำให้นายกลายเป็นผี”

“แต่ฉันไม่ได้อยากจีบเธอนะ ทำไมต้องกลายเป็นผีด้วยล่ะ”

หลินเจี้ยนหลูเม้มริมฝีปากเรียวสวยเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะส่งเสียง “ฮึ่ม” ในลำคอ แล้วเปิดคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมา ใส่รหัสผ่าน จากนั้นก็โยนคอมพิวเตอร์ให้ลู่เฉิงเฟิง

ลู่เฉิงเฟิงรับไว้ด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะรีบโอนเงินเข้าบัญชีตัวเองอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

เขาถอนหายใจยาว “อย่างที่คิด เงินทองเป็นของยาใจที่ดีที่สุดจริง ๆ มันทำให้คนเรารู้สึกปลอดภัยได้มากที่สุดเลย”

หลินเจี้ยนหลูเห็นท่าทางหยาบคายของเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะแซว “งั้นยาแบบนั้นก็แบ่งฉันกินบ้างสิ”

“เธอไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันซื้อยาบำรุงครรภ์ให้แทน”

“ลู่เฉิงเฟิง!”

หลินเจี้ยนหลูโมโห กัดฟันกรอด อยากจะพุ่งเข้าไปกัดเขาสักสองสามคำ

ขณะเดียวกันพยัคฆ์โลหิตก็มองไปที่ท้องของหลินเจี้ยนหลู

หลินเจี้ยนหลูทั้งอายทั้งโกรธ “มองอะไร เดี๋ยวแม่ควักลูกตาออกเลยนี่”

พยัคฆ์โลหิตหดคอ รู้สึกว่าลู่เฉิงเฟิงพูดถูกแล้ว ผู้หญิงคนนี้รับมือยากเกินไป ดุร้ายจริง ๆ

ลู่เฉิงเฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาซูอี้จวิน บอกให้เธอส่งเลขบัญชีมาให้

หลังจากที่ได้รับเลขบัญชีแล้ว ลู่เฉิงเฟิงก็ไม่ลังเลที่จะโอนเงินพันล้านให้เธอ

จู่ ๆ หลินเจี้ยนหลูก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา “ทำไมล่ะ ฉันอุตส่าห์ลำบากลำบนถอดรหัส แค่จะแบ่งเงินนายนิดหน่อยทำเหมือนจะขาดใจตาย แต่กับเสี่ยวจวิน นายให้ตั้งพันล้าน แถมยังไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด”

ลู่เฉิงเฟิงมองเธอด้วยความสงสัย “ฉันสัญญากับเธอไว้แล้ว และนี่มันก็เป็นเงินลงทุน ไม่ใช่การให้สักหน่อย”

หลินเจี้ยนหลูครางเสียงดังอย่างขุ่นเคือง “ก็ใช่น่ะสิ คนเรามันไม่เหมือนกันนี่นา บางคนก็ถูกตามใจ บางคนก็ถูกทำร้าย”

ในหัวของลู่เฉิงเฟิงเต็มไปด้วยคำถาม “เสี่ยวจวินเป็นเพื่อนเธอ เธอยังหึงเรื่องนี้ด้วยเหรอ?”

หลินเจี้ยนหลูมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยัน “หึงนายเหรอ นายเคยส่องกระจกดูตัวเองตอนฉี่บ้างไหม ว่าตัวเองมีค่าพอให้หึงไหม ถึงนายไม่ลงทุนให้เสี่ยวจวิน ฉันก็ช่วยเธอฝ่าวิกฤตินี้ได้อยู่ดี”

ลู่เฉิงเฟิงมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ ‘ถ้าไม่ได้หึง แล้วทำไมเธอต้องทำเหมือนกินระเบิดมา ฉันไปแหย่ใยอะไรเธอเข้าอีกล่ะเนี่ย’

“งั้นฉันเลี้ยงข้าวเธอมื้อนึงเป็นไง ที่ไหนก็ได้ เธอเลือกเองเลย เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”

หลินเจี้ยนหลูหัวเราะเยาะ “ไม่กิน ไม่หิว”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินสะบัดก้นกลมกลึงออกไปทางประตู

ลู่เฉิงเฟิงหยิบกุญแจรถ “เธอกลับเลยไหม เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ไม่ต้อง ฉันอารมณ์ไม่ดี จะไปฆ่าคน”

พูดจบ เธอก็เปิดประตูออกไปอย่างแรง

ลู่เฉิงเฟิงทำหน้างง แล้วหันไปถามพยัคฆ์โลหิตว่า “เธอหึงฉันรึเปล่า?”

พยัคฆ์โลหิตคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “หึงนาย? นายเคยส่องกระจกตอนฉี่บ้างรึเปล่า? นายคู่ควรหรอ?”

ลู่เฉิงเฟิงกระดากปากเล็กน้อย “แกอยากโดนต่อยรึไง?”

“นายโง่รึเปล่า? เหลือกตาดูสิ เห็น ๆ อยู่ว่าเธอหึง นายยังมาถามฉันอีก?”

“เธอกำลังชอบผมจริงๆ งั้นหรอ?”

“ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่อย่างน้อยก็รู้สึกดีกับนายอยู่บ้าง ตอนที่ฉันมาที่เหยียนเฉิงก็ได้คุยกับเธออยู่สองสามคำ เธอเคยบอกว่าผู้ชายของเธอต้องหล่อ ฉลาดเฉลียว เก่งกาจ และเด็ดขาด”

พยัคฆ์โลหิตมองเขาขึ้นลง “ฉันพูดแบบไม่สนความจริงเลยนะ ว่ามาตรฐานการเลือกคู่ของเธอ นายตรงอยู่ข้อครึ่ง”

ลู่เฉิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ข้อครึ่งคืออะไรวะ?”

“หนึ่งข้อนั้นคือเก่งกาจ ความแข็งแกร่งของนายไม่ต้องสงสัย ส่วนหล่อนี่… นายได้แค่ครึ่งเดียว”

ลู่เฉิงเฟิงได้ยินแล้วถึงกับมีเส้นเลือดสีดำผุดขึ้นที่หน้าผาก “แกนี่พูดแบบไม่ละอายใจเลยนะ หน้าตาแบบฉันเนี่ยเพดานของผู้ชายทั้งโลกแล้ว แล้วยังมีอีก ฉันไม่ฉลาดหลักแหลมพอเหรอ?”

พยัคฆ์โลหิตขมวดคิ้ว “อย่าเพ้อเจ้อ ยังมีหน้ามาบอกว่าตัวเองเป็นเพดานของผู้ชายทั้งโลกอีก ฉันละอายแทนจริง ๆ หน้าหนาแบบนี้ไม่ต้องหวังว่าจะอยู่ในขอบเขตการเลือกคู่ของเธอหรอก แล้วอีกอย่าง เธอบอกว่าฉลาดหลักแหลม ไม่ได้บอกว่าปัญญาอ่อน”

“บ้าเอ๊ย! วันนี้ฉันจะให้แกได้รู้ซะบ้าง ว่าความแข็งแกร่งเหนือกว่าทุกสิ่ง”

ลู่เฉิงเฟิงพุ่งเข้าไปกดพยัคฆ์โลหิตไว้บนโซฟา แล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง จนคนใต้ร่างร้องเสียงหลง

หลังจากจัดการพยัคฆ์โลหิตไปชุดใหญ่ ลู่เฉิงเฟิงก็รู้สึกโล่งไปทั้งตัว เขาเดินไปที่หน้ากระจก ลูบใบหน้าหล่อเหลาของตัวเอง แล้วทำสีหน้าเศร้าสร้อย

“เฮ้อ~ ความมีเสน่ห์บ้า ๆ นี่มันอะไรกัน ฉันแค่อยากเป็นจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยว แต่ทำไมถึงได้โดดเด่น เก่งกาจ แถมยังเปล่งประกายราวกับพระจันทร์ที่ส่องสว่างในความมืดมิด ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้เลยนะ”

เสียงอาเจียนขัดจังหวะความหลงตัวเองของลู่เฉิงเฟิงดังขึ้น เขาหันไปมอง เห็นพยัคฆ์โลหิตทำหน้าร้ายกาจใส่ “พี่ใหญ่ ต่อให้พี่ฆ่าผม ผมก็ต้องพูด พวกพี่สาดน้ำมันโดนหน้าผม ผมรู้สึกเหมือนกินไขมันแกะไปก้อนใหญ่ เลี่ยนจนอาเจียนเลย ยายงูบ้านั่นคงไม่เคยกินหมูดี ๆ”

ลู่เฉิงเฟิงหน้าดำเหมือนก้นหม้อ แค่เขาอวดนิดหน่อย ทำไมต้องเหยียบเขาซะจมดินขนาดนี้ด้วย ไอ้นี่มันก้อนหินขัดขวางเส้นทางสู่ความเท่ของเขาชัด ๆ ศัตรูตัวฉกาจในชีวิต

ถ้าไม่เห็นหน้าตาบวมช้ำของพยัคฆ์โลหิต เขาก็เกือบจะอดใจไม่ไหวต่อยเขาไปอีกรอบแล้ว

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ซูอี้จวินโทรมา

ลู่เฉิงเฟิงรับสาย

“เฉิงเฟิง คืนนี้คุณว่างไหมคะ”

“ว่างครับ คุณมีอะไรเหรอ”

“คืออย่างงี้ เงินเข้าบัญชีแล้ว ฉันคิดว่าถ้าคุณมีเวลาตอนเย็น มากินข้าวที่บ้านฉันสักมื้อ แล้วก็เซ็นสัญญาไปด้วยเลย”

ลู่เฉิงเฟิงยิ้มและตอบตกลง

หลังจากวางสาย ลู่เฉิงเฟิงก็มองไปยังพยัคฆ์โลหิต “ฉันมีนัดกับสาวสวยคืนนี้ อาหารเย็นนายจัดการเองนะ”

“นัดสาวสวยอะไรกัน ก็แค่ใช้เงินพันล้านซื้อมื้อเย็นเท่านั้นเอง คนโง่เงินเยอะ”

เห็นลู่เฉิงเฟิงจ้องมาด้วยสายตาดุร้าย พยัคฆ์โลหิตจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที บ่นว่า “ห้องครัวบ้านนายสะอาดกว่าหน้าฉันอีก หนูเข้ามาก็ต้องร้องไห้ออกไป นายจะให้ฉันจัดการอาหารเย็นยังไง?”

“นายไม่รู้จักสั่งอาหารเหรอ? อีกอย่าง ตู้ในครัวมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่”

“เฮ้อ~”

“นายอยากกินหญ้าเหรอ? ข้างล่างตรงพื้นที่สีเขียวมีนะ จำไว้ว่าต้องล้างให้สะอาดก่อนกิน พวกนั้นรดปุ๋ยคอกกันทั้งนั้น”

เห็นพยัคฆ์โลหิตหน้าบึ้งตึง ลู่เฉิงเฟิงก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

ตกเย็น ลู่เฉิงเฟิงขับรถมาถึงบ้านตระกูลซู

ครอบครัวซูทุกคนอยู่กันครบ นี่เป็นกฎที่ปู่ซูกำหนดไว้ ยกเว้นว่าจะมีธุระสำคัญ ไม่อย่างนั้นทุกคืน ทุกคนในครอบครัวจะต้องมารับประทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา

บางทีคนแก่ก็คงต้องการคนคอยอยู่เคียงข้าง

“เฉิงเฟิง รอก่อนนะ”

ซูอี้จวินวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ไม่นานก็ถือสัญญาออกมาใบนึง ยื่นให้ลู่เฉิงเฟิง “คุณดูหน่อยสิ มีตรงไหนต้องแก้ไขไหม”

“มีปากกาไหม”

ซูอี้จวินยื่นปากกาในมือให้เขา

ลู่เฉิงเฟิงเปิดสัญญา ก็เซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว