[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“ไปต่อไม่ได้”

ซูฮวายังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิม เพื่อบอกสิ่งที่เธอพบเจอให้ตงฟางได้ยิน ตอนนี้เธอกำลังยื่นมือไปสัมผัสกับกำแพงหินไม่สามารถรับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณจากมันเลยสักนิดเดียว ทั้งๆที่ตงฟางบอกว่ากำแพงนี้เป็นประตูค่ายกลที่เธอจำเป็นต้องเปิด

“งั้นรอก่อน เดี๋ยวจะส่งเครื่องช่วยไปให้”

ตงฟางยังคงหลับตาเช่นเดิม จากนั้นเขาก็ดึงพลังจิตไปเคลือบยังดาบมารโลหิต มันเป็นสิ่งเดียวที่นำเขาเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ มันจะต้องนำพาคนอื่นเข้ามาได้ด้วย เขาจึงใช้พลังจิตส่งเพียงแค่มันทะลวงค่ายกลออกไป ปรากฎว่าดาบมารโลหิตสามารถลอยผ่านค่ายกลไปได้ง่ายๆ ต่างจากตอนที่เขาถือมัน

วิ๊ง~!

ดาบสีดำยาว 2 เมตรค่อยๆทะลวงผ่านกำแพงหินออกมาช้าๆ จนซูฮวาสังเกตเห็น เธอจึงยื่นมือไปจับก่อนที่มันจะพาเธอพุ่งทะลวงกำแพงไปอย่างง่ายดาย โดยไม่มีแรงต้านจากค่ายกลเลยสักนิด ระหว่างรอซูฮวามาถึงตงฟางก็เริ่มมองไปยังโครงกระดูกของผู้นำนิกายรุ่น 2 สลับกับมองค่ายกลมากมายตามทางเดินด้วยตาทิพย์ แล้วดำดิ่งเข้าไปในหัวของเขาเอง เมื่อนึกได้ว่าตัวเองมีความรู้เรื่องค่ายกลตกทอดในสมองจากการสลายวิญญาณผู้นำนิกายโลหิตรุ่น 2

“งี้นี่เอง แก้ค่ายกลจนเข้ามาได้ แต่ไม่สามารถใช้ตอนขากลับ”

แรกเริ่มเดิมทีตงฟางคิดว่าค่ายกลที่เข้ามาง่ายๆ ด้วยการนำของดาบมารโลหิตจะเป็นเพราะดาบมารโลหิตมีพลังพิเศษบางอย่าง สามารถทะลวงผ่านค่ายกลเหล่านี้ได้ หรือไม่ดาบมารโลหิตจะต้องเป็นส่วนหนึ่งของวิหารแห่งนี้แน่นอน

ปรากฎว่ามันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดเลยสักนิดเดียว แม้ดาบมารโลหิตจะพาเขาก้าวข้ามค่ายกลเข้ามาได้ง่ายๆ มันกลับไม่ใช่สิ่งตกทอดในวิหารนิกายโบราณ ดาบมารโลหิตเพียงเชื่อมต่อกับผู้นำนิกายโลหิตรุ่น 2 แล้วใช้สิทธิการเป็นหนึ่งในอาวุธผู้นำนิกาย พาตงฟางเดินผ่านช่องว่างที่เปิดไว้ในค่ายกลที่ถูกแทรกแซงด้วยฝีมือผู้นำนิกายโลหิตเข้ามา

“สวัสดี เราเจอกันอีกแล้วนะ”

ตงฟางฉีกยิ้มต้อนรับซูฮวาแล้วผายมือไปยังห้องโถงหลักที่เขามาพบเข้าโดยบังเอิญ

“รอนานไหม”

“ไม่ล่ะ อาหารเหลืออีกเยอะ อยู่ได้ยาวๆเลย ตามมาๆ จะพาไปดูอะไรสักอย่าง”

“เดี๋ยว”ตงฟางกำลังเดินตรงเข้ามาหาซูฮวาเพื่อพาไปดูห้องโถงของวิหาร เขาจำเป็นต้องหยุดเท้าหลังจากเธอมองจ้องเขาพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าชนกัน

“มีอะไรเหรอ ใบหน้าของฉันมีอะไรเปลี่ยนไปถึงได้จ้องขนาดนั้น”

“ตาเปลี่ยนไปแล้ว” ตงฟางเป็นฝ่ายย่นคิ้วแล้วนำกระจกขึ้นมาส่องดูว่าตัวเองเปลี่ยนไปจริงหรือเปล่า ปรากฎว่าดวงตาของเขาเป็นสีแดงเลือด ไม่มีนัยน์ตาดำอยู่แล้ว นัยน์ตาขาวก็ไม่มี ทุกอย่างถูกกลืนกินด้วยสีแดงเลือด

“มาร”

“อืม  แต่อย่าพึ่งโกรธนะ ฉันไม่ได้แอบใช้ทักษะก่อนหน้าเลยนะ ยังไม่ได้ควักหัวใจใครออกมาสังเวยเลยสักคนเดียว แต่เมื่อกี้น่ะ”  ตงฟางพยายามอธิบายเรื่องของตาที่เปลี่ยนไปเป็นสีแดง เพื่อให้คิ้วของซูฮวาคลายตัวลง

“เมื่อกี้ฉันพึ่งต่อสู้กับโครงกระดูกนั่นมา เขาใช้ของวิเศษบางอย่างฝั่งกลางหน้าผากของฉันแล้วบอกว่าเป็นผู้นำนิกายโลหิตรุ่นที่ 2 คิดจะยึดร่าง ฉันจึงต่อสู้กับเขาภายในจิตแล้วเอาชนะมาได้ สุดท้ายทักษะนิกายโลหิตของเขาก็ตกเป็นของฉัน แต่ยังไม่ได้ทำตามเงื่อนไขเพราะถูกบังคับเรียน จึงทำให้ตามีสีแดงแบบนี้”

ตงฟางมองไปยังซูฮวา หวังให้เธอไม่เครียดกับเรื่องของเขา ทันใดนั้นเธอได้นำมีดกดลายปลายนิ้วชี้ แล้วยื่นมาทางตงฟาง ทำให้เขาเป็นฝ่ายย่นคิ้ว

“รู้จักนิกายโลหิตเหรอ”

“อือ เคยสร้างเรื่องที่เมืองหลวงจนถูกไล่ล่า” ความรู้สึกเย็นไปทั่วแผ่นหลังทำให้ตงฟางรู้สึกว่าการเดินทางไปเมืองหลวงขอเขากำลังมีความซวยเพิ่มขึ้นมา จนเขาต้องถอนหายใจให้กับดวงของตัวเอง

“กินสิ ไม่งั้นจะตาย”

“งั้นขอนิดหน่อยนะ”

ตงฟางจับไปยังมือของซูฮวาแล้วใช้ทักษะวิญญาณโลหิตผันแปรเพื่อดูดซับเลือดผ่านปากของเขาที่สัมผัสไปกับนิ้วของซูฮวา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าเลือดมันหอมเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากอาหารที่เขาทำ ร่างกายของเขายังรู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังเอ่อล้นจากเซลล์ที่กำลังเปลี่ยนแปลง

“ขอบคุณนะ”

ตงฟางรักษาบาดแผลปลายนิ้วให้ซูฮวาจากนั้นก็ป้อนยาเพิ่มเลือด เขาไม่จำเป็นต้องดูดเลือดให้เธอตาย เพียงแค่ต้องการไม่กี่สิบหยดให้ร่างกายของเขาเข้าสู่กระบวนการปรับเปลี่ยนตามทักษะนิกายโลหิต เหมือนทักษะมารอื่นๆที่ต้องสังเวย หรือต้องใช้บางอย่างสังเวยให้ร่างกายตัวเองเปลี่ยนไปฝึกทักษะมารนั้นๆได้

“ไปกันเถอะ จะพาไปดูอะไรบางอย่าง”

ซูฮวาเดินตามหลังตงฟางหลังจากถูกจูงมือมุ่งหน้าไปยังใจกลางห้องโถงหลักของวิหารนิกายโบราณ เธอได้กวาดตามองไปรอบๆด้วยความสนใจ แต่สุดท้ายความสนใจของเธอกลับมุ่งไปยังใจกลางห้องโถงเพราะรอบๆไม่มีอะไรที่น่าสนใจเลย ทุกอย่างล้วนว่างเปล่า ไม่มีการสลักลวดลายอะไรบนกำแพง

“นี่คือรูปปั้น น่าจะเป็นผู้นำนิกายโบราณ…. สวยใช่ไหม” ตงฟางหันไปขอความคิดเห็นจากซูฮวา

“อือ” ซูฮวาพยักหน้าพลางมองรูปปั้น ตามด้วยฟังการอธิบายของตงฟางที่ทำให้เธอย่นคิ้ว

“ดูใต้ฐานรูปปั้นสิ มันเขียนข้อความหลายอย่างเอาไว้ บอกเล่าถึงความสามารถที่เล่าให้ฟังตอนแรก ว่าสามารถทำให้ผู้ที่สืบทอดทักษะไม่จำเป็นต้องติดปัญหาคอขวดเหมือนคนอื่นๆ เพียงแค่สะสมพลังให้มากพอ ก็สามารถทะลวงไปยังระดับที่สูงขึ้นด้วยการกระตุ้นทักษะ  ปิดสวรรค์ตัดสัมผัสปีศาจ ส่วนเงื่อนไขของมันคือต้องมีสายเลือดจักรพรรดิ ส่วนวิธีสืบทอดก็คือ เข้าไปนอนในโลงนั่น ฉันทดลองดูแล้วปรากฎว่ามันไม่มีอันตรายหรือกลไกใดๆที่ฆ่าเราได้ แต่ฉันไม่ใช่สายเลือดจักรพรรดิจึงไม่สามารถสืบทอด”

ตงฟางอธิบายทุกอย่างที่เขาเห็นและได้สำรวจไปก่อนหน้าให้ซูฮวาฟัง เขาที่กำลังยิ้มแสดงความยินดีกับการที่ซูฮวาจะได้เป็นผู้สืบทอดทักษะกลับหันมาเห็นเธอกำลังย่นคิ้วมองฐานของรูปปั้น

“มีปัญหาอะไรเหรอ”

“มองไม่เห็น” คิ้วของตงฟางขมวดหลังจากได้ยินซูฮวาพูด เขาจึงชี้ไปยังบทสวดที่ต้องท่องในตอนเข้าไปนอนในโลงศพสีขาวสร้างมาจากหยก

“ไม่เห็นอะไรเลยเหรอ”

“อืม ทุกอย่างว่างเปล่า” ตงฟางลองปิดตาทิพย์ของเขาลงไป ปรากฎว่าตัวหนังสือใต้ฐานของรูปปั้นหายไปเช่นเดียวกัน เขาจึงลองใช้พลังวิญญาณสัมผัสปรากฎว่าเขาไม่รับรู้ถึงพลังหรือรอยสลักใต้รูปปั้น จึงได้เปิดใช้ตาทิพย์อีกครั้ง

“งั้นจะเล่าให้ฟังนะ ว่าบทสวดต้องพูดอะไรบ้าง”

ตงฟางหันมองไปยังบทสวดแล้วทำการอ่านมัน แต่เมื่อเขากำลังจะพูดให้ซูฮวาฟัง กลับมีพลังงานบางอย่างมาขวางกั้นจนเขาลืมสิ่งที่จะพูด แม้มันจะฝังลึกอยู่ในหัวของเขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ แม้เขาจะเขียนขึ้นมาใหม่ก็ทำไม่ได้เช่นกัน จึงมองไปยังซูฮวาด้วยใบหน้ายิ้มแห้ง

“มันไม่ให้บอก สงสัยต้องมองเอง เธอพอจะมีทักษะดวงตาไหม”

“ใช้งานแล้ว” ตงฟางมองดวงตาของซูฮวาที่มีพลังสีฟ้าจางๆเป็นประกาย บอกว่าเธอใช้งานทักษะดวงตาแล้ว กลับกลายเป็นว่าเธอยังคงมองไม่เห็นตัวหนังสือ

“หรือว่าทักษะดวงตาของเธอมันจะอ่อนแอไปหรือมันไม่ตรงตามที่ตัวหนังสือเหล่านี้อยากให้เห็น”

ตงฟางนำกระดาษออกมาเขียนทักษะเนตรดาราลงไปช้าๆ พลางบอกทุกๆรายละเอียดไม่ให้ตกหล่น เขาต้องการให้ซูฮวาลองฝึกมันดู เพราะยังไงมันก็เป็นถึงทักษะดวงตาระดับ 10

“ซูฮวา มานี่เร็ว ลองฝึกทักษะนี่ดู มันทำให้เห็นพลังวิญญาณได้” ตงฟางยื่นหนังสือทักษะเนตรดาราทั้ง 10 ขั้นให้ซูฮวาไป เธอทำเพียงแค่รับแล้วเริ่มอ่านทำความเข้าใจ

แม้ทักษะเนตรดาราตงฟางจะไม่สามารถอ่านและฝึกฝนมันได้ เขาได้ลองปรับเปลี่ยนมันให้เข้ากับตาทิพย์ในช่วงที่ได้รับสืบทอด ทำให้ตาทิพย์ของเขาแข็งแกร่งขึ้นมากจนเห็นในสิ่งที่ตาทิพย์เดิมมองไม่เห็น กลุ่มก้อนพลังวิญญาณหรือพลังงานกลุ่มก้อนเล็กๆเขาล้วนเห็นทั้งหมด แล้วมันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขาเห็นรายละเอียดต่างๆในช่วงฝึกเขียนยันต์ จนสามารถบีบอัดพลังวิญญาณให้อยู่ในรูปแบบเป็นเส้นเล็กๆได้

“เห็นอะไรไหม” ตงฟางรีบถามซูฮวา หลังจากเธอมองจ้องไปยังฐานของรูปปั้นอีกครั้งหนึ่งด้วยทักษะเนตรดาราขั้น 1

“เห็นพลังงานแล้ว”

“ดีเลย งั้นฝึกต่อไปเลย” ตงฟางไม่รีบเร่ง ถึงเขาอยากจะบอกซูฮวาว่าเหลือเวลาอีก 10 วันก่อนที่ประตูเทพธิดาจะเปิดก็ตาม เขากลัวเธอจะกดดันจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้ ปล่อยให้เธอใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการทำความเข้าใจทักษะเนตรดาราที่เขาให้เธอทดลองฝึก เมื่อเห็นซูฮวานั่งลงไปบนพื้นเพื่อทำสมาธิตงฟางก็เข้าไปในสมาธิของเขาเช่นกัน เพื่อตรวจดูทักษะนิกายโลหิตที่สามารถฝึกฝนได้

“ตอนนี้น่าจะมีแค่ทักษะดาบโลหิตพรั่งพรูและทักษะเท้าสายธารโลหิตที่ฝึกได้”

แม้จะมีทักษะให้ถึง 5 ทักษะด้วยกัน สถานการณ์ในตอนนี้ของตงฟางกลับฝึกมันฆ่าเวลาได้เพียง 2 ทักษะเท่านั้น ทักษะวิญญาณโลหิตผันแปร เขาจำเป็นต้องมีเลือดในการฝึก มันเป็นทักษะใช้หลักการเดียวกันกับการดูดซับพิษมาปรับแต่งร่างกาย 

ส่วนค่ายกลหลอมรวมโลหิตเขาไม่จำเป็นต้องเรียนก็ได้เพราะมันเป็นความรู้ฝังลงไปในหัวของเขา หากเขาสร้างยันต์ขึ้นมาตรงตามเงื่อนไขเขาสามารถเปิดใช้งานค่ายกลเดียวที่สืบทอดอยู่ในหัวของเขาในตอนนี้เพื่อเพิ่มความน่ากลัวของเขาผู้ที่ฝึกทักษะนิกายโลหิต 

แม้ทักษะโลหิตจะมีค่ายกลเพียง 1 อย่างเท่านั้น เขากลับได้รับสืบทอดความสามารถในการปลดค่ายกลขั้นสูงมาด้วย สำหรับผู้ใช้ค่ายกลส่วนมากพวกเขาเริ่มต้นจากการเรียนรู้วิธีการสร้าง สำหรับตงฟางเขากลับได้รับสืบทอดความรู้ในการหาช่องโหว่เพื่อทำลาย

สำหรับทักษะตุ๊กตาโลหิตเป็นทักษะสร้างผู้รับใช้ขึ้นมา เขาจำเป็นต้องมีของหลายอย่างในการสร้าง ไม่ว่าจะเป็นเลือดของผู้แข็งแกร่ง แร่ แล้วก็วิญญาณต้นแบบที่เขาอยากได้ ภายในนิกายโบราณยังหาสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ตงฟางจึงเลือกฝึกเพียงแค่ทักษะดาบและทักษะเท้าไปก่อน เขาจะได้รู้ว่าร่างกายของเขาเข้ากันได้กับพวกมันไหม

พรึ่บ~!

พรึ่บพรึ่บ~!

สองเท้าเขย่งบนพื้นแล้วลองใช้ปลายเท้าส่งร่างของตัวเองเคลื่อนไหวไปตามตำแหน่งต่างๆที่อยากจะพุ่งไป เดิมทีตงฟางใช้ศิลปะการต่อสู้ของเขาในการถ่ายเทน้ำหนักร่างไปยังทิศทางที่เขาต้องการเคลื่อนตัวหลบ หากคิดว่าการหลบครั้งนั้นไม่สามารถรอดพ้นการโจมตี เขาจะใช้งานพลังจิตเข้าช่วยเพื่อดึงร่างของตัวเอง เกิดเป็นการหลบหลีกของเขาที่ใช้ตั้งแต่โลกก่อนจนถึงโลกใบนี้ อาศัยความคล่องตัวของร่างกายแล้วให้พลังจิตเป็นสิ่งฉุดร่างของเขาไปตามทิศทางที่คิดจะหลบ

แต่ทักษะเท้าสายธารโลหิตกลับมีหลักการที่ต่างออกไป เขาไม่จำเป็นต้องถ่ายเทน้ำหนักร่างกายไปยังทิศทางที่เขาต้องการไป เขาเพียงแค่ควบคุมเลือดทั่วตัวให้ได้ แล้วใช้มันเป็นเครื่องถ่ายเทน้ำหนัก หากเขาต้องการเคลื่อนตัวไปด้านขวา เขาเพียงแค่ต้องควบคุมเลือดในร่างให้พวกมันเคลื่อนตัวไปด้านขวาจนรับรู้ได้ถึงน้ำหนักที่ชักนำร่างกายไป ส่วนร่างของเขามีหน้าที่แค่ขยับเคลื่อนไหวตามที่เขาต้องการ

ภายใต้การทดสอบของตงฟาง เขาพบว่าตัวเองเหมือนลูกโป่งใส่น้ำ หากอยากไปด้านขวาเขาเพียงแค่ควบคุมเลือดให้พวกมันเคลื่อนตัวไปด้านขวา ร่างของเขาก็จะเคลื่อนตัวไป ถ้าเขาจะหลบหรือออกท่าทางโจมตี ป้องกัน เขาสามารถคิดขึ้นมาเองได้ ทันทีที่เขาเข้าใจหลักการใช้งานทักษะเท้าสายธารโลหิต ตงฟางก็เริ่มพลิกตัว รวมไปถึงทดสอบนำศิลปะการต่อสู้ของเขาเข้าร่วมใช้งาน จนพบว่าการใช้ทักษะเท้าสายธารโลหิตของเขา ไม่ต้องเปลืองพลังวิญญาณ ไม่เปลืองพลังจิต เปลืองแค่พละกำลังของเขาเท่านั้น แล้วมันยังเร็วขึ้นอีกด้วยหากเขาเข้าใจมันจนถึงขั้น 10 ของทักษะ