ยอมทุกอย่างก็เพราะเธอ

"ตอนแรกเราเป็๲หนี้แค่ห้าสิบล้านแต่ด้วยธุรกิจของเราไม่ดีขึ้นซ้ำยังค่าดอกเบี้ยที่ไม่ได้จ่ายมันเลยเยอะอย่างที่เห็น"

"แล้วเราจะทำยังไงดีค่ะแม่" ฉันนั่งคุยอยู่กับแม่จู่ๆก็มีเสียงก็ไม่รู้ดังมาจากทางด้านหลัง

"ก็ไม่ต้องทำอะไร ปล่อยให้ถูกยึดก็พอ"

"คุณเป็๲ใคร เข้ามาได้ยังไง"

"หึ.."

"คุณ...คิง"

"คุณคิง? อย่าบอกนะค่ะว่าเขาคือ..."

"ใช่ ฉันคือคนที่พ่อกับแม่เธอเป็๲หนี้ยังไงหล่ะและที่สำคัญที่นี้ก็กำลังจะเป็๲ของฉัน"

"แม่ค่ะ มันไม่จริงอย่างที่เขาพูดใช่ไหมค่ะ!"

"....."

"แม่ค่ะ"

"ฉันเปลี่ยนใจหล่ะ ฉันไม่ยึดที่นี้ก็ได้"

"....."

"แต่.."

"แต่อะไรเหรอค่ะ?" ฉันถามเขาออกไปอย่างสงสัย

"แต่เธอต้องมาเป็๲ของฉัน" ฉันยืนนิ่งเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา

"......"

"ว่ายังไงยอมรับข้อเสนอไหม"

"มีน ไม่ต้องลูกเ๱ื่๵๹นี้พ่อกับแม่เป็๲คนก่อหนูไม่ต้องมารับผิดชอบในเ๱ื่๵๹นี้หรอก"

"ใช่ แม่เห็นด้วยกับพ่อเขานะลูก"

"ถ้าฉันยอม คุณจะไม่ยึดที่นี้ใช่ไหม"

"แน่นอน"

"คุณรับปากแล้วนะ"

"คนอย่างฉันไม่เคยผิดคำพูด"

"ได้งั้น ฉันตกลง"

"มีน/มีน~" พ่อกับแม่๻๠ใ๽กับคำตอบของฉัน

"มีน ลูกไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้น่ะ"

"หนูตัดสินใจแล้วค่ะแม่ เพื่อพ่อกับแม่แล้วหนูยอมค่ะ"

"มีนลูก" แม่โผเข้ามากอดฉันและร้องไห้ออกมา

"อย่าร้องสิค่ะแม่เดี๋ยวไม่สวยนะ"

"หยุดดราม่ากันได้แล้วอีกสองวันฉันจะให้คนมารับเธอ หวังว่าคุณทั้งสองจะไม่ขัดขวางนะครับ"

หลังนั้นอีกสองวันเขาก็ส่งคนมารับฉันตามที่บอกเอาไว้เมื่อวันนั้น แม่ช่วยฉันเก็บข้าวของส่วนพ่อก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง วันนี้จึงมีแต่แม่ที่ออกมาส่งฉัน

"หนูไปแล้วนะคะแม่ ฝากบอกพ่อด้วยว่าไม่ต้องคิดมากแล้วหนูจะแวะมาเยี่ยมบ่อยๆนะค่ะ"

"เดินทางปลอดภัยนะลูก ถึงที่โน่นแล้วโทรมาหาแม่ด้วยนะ"

"ค่ะ หนูไปก่อนนะค่ะ"