นิวเวิอด์นั้นแบ่งออกเป็เขตปกครองทั้งหมด5เขต
แต่ระเขตนั้นจะแบ่งออกเป็
เขตที่1.เป็จุดศูนย์กลางของนิวเวิอด์เป็ที่ตั้งของตึกสูงมากมายซึ่งตึกเ่าั้เป็ที่ตั้งของบริษัตต่างๆที่เป็ศูนย์กลางของการพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆของนิวเวิอด์และยังเป็ที่ตั้งของเตาปฏิกรณ์ขนาดใหญ่ที่คอยให้พลังงานแก่เทคโนโลยีต่างๆในนิวเวิอด์อีกด้วย.
เขตที่2.เป็เขตที่ตั้งอยู่ท่างฟังตะวันออกของนิวเวิอด์ เขตนี่นั้นเป็เขตที่ตั้งอยู่ติดกับทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลและในเขตนี่ยังมีเรือของชาวประมงและเรือท้องเทียวต่างๆมากมายและยังมีโรงแรมและร้านอาหารที่ใช้วัตถุดิบสดใหม่ที่ได้มาจากชาวประมงโดยตรงทำให้มีความสดใหม่เป็อันดับหนึ่งในนิวเวิอด์.
เขตที่3เป็เขตที่ตั้งอยู่ท่างฟังตะวันตกของนิวเวิอด์ เขตนี่นั้นเป็เขตที่ตั้งของโรงงานอุดสาหะกําที่คอยผลิดสิ่งของต่างๆเช่นเสื้อผ้า,รถยนต์,และอาหารสำเร็จรูปเป็ต้น แต่เพราะเขตนี่นั้นมีโรงงานตั้งอยู่จำนวนมากจึงเป็เขตที่มีมลพิษมากที่สุดในนิวเวิอด์ทำให้นอกจากคนงานแล้วจะไม่คอยมีใครเข้ามาในเขตนี่ซักเท่าไร.
เขตที่4เป็เขตที่ตั้งอยู่ท่างใต้สุดของนิวเวิอด์ เขตนี่นั้นเป็เขตเกษตรกรรมเป็ที่เพาะปลูกพืชพันธุ์ต่างๆที่ใช้กันในนิวเวิอด์มีทั้งนาข้าวและสวนผักผลไม้ต่างๆนาๆมากมายและเขตนี่นั้นยังเป็เขตที่มีประชากรอาศัยอยู่น้อยที่สุดในนิวเวิอด์อีกด้วย.
เขตที่5เป็เขตที่ตั้งอยู่ท่างเหนือสุดของนิวเวิอด์ เขตนี่นั้นเป็เขตที่มีูเาสูงและป่าไม้จำนวนมากและยังเป็ที่ที่มีบ่อนํ้าพุร้อนตามธรรมชาติพุ่งขึ้นมาจำนวนมากทำให้ในเขตนี่นั้นมีโรงเเรมที่มีออนเซ็นไว้ให้บริการมากมายและในเขตนี่ยังเป็เขตท้องเที่ยวที่ดีที่สุดเป็อันดับ2ของนิวเวิอด์รองมาจากเขตที่2อีกด้วย.
ซึ่งในตอนนี่นั้นตัวฉันได้มาอยู่ในเมืองออนเซ็นในเขตที่5ที่อยู่ใกล้ๆกับป่าที่ฉันซ่อนตัวอยู่เมือสักครู่นี้
ในเมืองนี่นั้นมีกลิ่นของนํ้าพุร้อนที่พุ่งออกมาจากพื้นดินรวมกับกินของอาหารที่ทำโดยมีนํ้าจากนํ้าพุร้อนเป็ส่วนประกอบ
ทั้งกลิ่นของซาลาเปานึ่ง,ขนมจีบ,เค้กที่ทำมาจากราสเบอรี่ป่าที่หาเก็บได้แถวๆนี้
กลิ่นของอาหารพวกนั้นทำให้ตัวฉันที่กำลังเดินอยู่นํ้าลายไหลออกมา
จ๊อกจ๊อก ท้องของตัวฉันที่เริ่มร้องออกมาไม่หยุดด้วยความหิวที่ไม่ได้กินอะไรมาั้แ่เมือว่าน
ตัวฉันได้ตัดสินใจเดินออกไปยังร้านที่อยู่ใกล้ที่สุด
ร้านนั้นเป็ร้านขายซาลาเปานึ่งที่ส่งกลิ่นหอมหน้าอร่อยออกมา
“ยินดีตอนรับครับ้าจะรับซาลาเปานึ่งแสนอร่อยสักอันนึ่งไมครับ”
เสียงของพนักงานขายที่กำลังเรียกตัวฉันอยู่
“ขอซื้อซาลาเปาอย่างละสองชิ้นขอแบบด้วนๆเลยน่ะ”
ตัวฉันส่งเสียงออกไปอย่างเบ่าๆเพราะว่าตอนนี่หิวจัดจนแทบไม่มีแรงแล้ว
“ขอโทษที่ให้รอครับ ซาลาเปานึ่งใสเนื้อ,ใสหมู,ใสครีมและใสถัวแดงอย่าล่ะสองได้แล้วครับ ทั้งหมด80เครดิตครับ”
“ขอจ่ายด้วยคริสตันเครดิตค่ะ”
ตัวฉันได้ยืนคริสตันเครดิตที่ได้มาเมือคืนให้พนักงานขายสแกรนเพื่อจ่ายเงิน
“ทำการจ่ายค้าซาลาเปาใสเนื้อ,ใสหมู,ใสครีมและใสถัวแดงอย่าล่ะสองเป็จำนวนเงินทั้งหมด80เครดิตหักจากเงินทั้งหมด300,000เครดิต ตอนนี่เงินที่ยังเหลืออยู่ในคริสตันที่ท่านสามารถใช้งานได้เหลืออยู่เป็จำนวน299,920เครดิส”
เสียงแจ้งเตือนที่ดังออกมาจากคริสตันบ่งบอกถึงจำนวนเครดิสที่ยังเหลืออยู่ในนั้น
แต่ตัวฉันในตอนนี่นั้นไม่ได้สนใจกับจำนวนเงินที่เหลืออยู่เลย หิวหิวมากๆเลย
ตัวฉันได้หยิบซาลาเปาออกมาจากในถุงหนึ่งชิ้นกลิ่นที่หอมหวนที่ลอยออกมาเตะจมูกอย่างจัง ตัวฉันที่มีประสาทรับกลิ่นที่ดีกว่าคนทั้วไปหลายเท่า ทนไม่ไหวแล้ว
งัม ตัวฉันได้กัดเข้าไปเต็มคำ นํ้าของเนื้อที่เป็ใสในของซาลาเปาได้ทะลักออกมาจนมือของตัวฉันนั้นชุ่มไปด้วยนํ้าที่แสนอร่อยนั้น
รสชาติของเนื้อที่มีรสของน้ำซอสที่แสนอร่อยที่มีรสของกระเทียมเป็รสชาติแฝง
กลิ่นของใบเตยที่ถูกนำเอาไปใสไว้ในตอนนึ่งโดยใช้นํ้าจากนํ้าพุร้อนตามธรรมชาติในการนึ่ง
กลิ่นที่ถูกส่งออกมานั้นทำให้ความอยากอาหารของตัวฉันทะลักออกมา
“อร่อย อร่อยมาก!”
ตัวฉันหยุดที่จะกินมันไม่ได้เลย ตัวฉันไม่สามารถหยุดมือของตัวเองได้เลย
ตัวฉันได้หยิบซาลาเปาที่อยู่ในถุงออกมาใสปากอันแล้วอันเล่าจนในที่สุด
ซาลาเปาที่อยู่ในถุงทั้ง8ลูกก็หมดลงอย่างรวดเร็ว
ตัวฉันได้ใช้ลิ้นเลียไปที่นิ้วที่เปื้อนไปด้วยนํ้าของซาลาเปาใสเนื้อและคลีมของซาลาเปาใสครีม
สุดยอดไปเลยตัวฉันไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี่มาก่อนเลย
จ๊อกจ๊อก ถึงจะกินไปขนาดนี่แล้วแต่ก็ยังรู้สึกหิวอยู่ดี
“ดีล่ะ ท่างั้นตัวฉันจะกินอาหารของทุกร้านที่อยู่ในเมืองนี่ให้หมดเลย!”
ยังไงซะก็ได้เงินค่าขนมมาแล้วด้วยสิ(เงินที่ขโมยมาจากกลุ่มข้าขายยามราตรี)
“เอาล่ะ มาเริ่มต้นกันเลยดีกว่า การไล่ล่าของตัวฉัน!”
(การไล่ล่ากินอาหารทุกร้านในเมืองนี่)
ในเวลาต่อมา
“อ่า---รู้สึกว่าจะกินมากเกินไปซะแล้วสิ”
“จะต้องรีบกลับเข้าป่าไปซ้อนตัวรอให้เ้าบ้านั้นมารับในวันพรุ้งนี้...”
แต่ตัวฉันที่พูดออกมาแบบนั้นกับยืนนิ่งไม่ขยับ
และสายตาของตัวฉันได้จับจ้องไปยังสถานที่ที่หนึ่ง
“โรงแรมที่มีบริการนํ้าพุร้อนธรรมชาติ ออนเซ็น…”
“มีทั้งออนเซ็นแบบบ่อรวม,บ่อกลางแจ่ง,และบ่อส่วนตัว!”
“นํ้าพุร้อนธรรมชาติที่มีคุณสมบัติ การรักษารอยแผลและทำให้ผิวของคุณนุ่มลื่นและมีความอ่อนนิ่มราวกับผิวหน้าของเด็กทารกไม่มีผิด”
อยากแช่ออนเซ็น
“นอนพักโรงแรมและแช่ออนเซ็นสักวันคงไม่เป็ไรล่ะมัง”
“เงินก็ยังเหลืออยู่ด้วยสิ ถึงแม้จะโดนศัตรูเจอตัวแต่ตัวฉันที่มีร้างกายแบบนี้ก็หน้าจะจัดการพวกมันได้โดยง่ายด้วยสิ แล้วก็มีออนเซ็นแบบบ่อส่วนตัวด้วยสิ
ถึงจะแก้ผ้าแช่นํ้าอยู่ไม่มีใครเห็นร่างกายที่เป็แบบนี่ด้วยสิ”
“อื่ออออ ตัดสินใจแล้ว!ตัวฉันวันนี่จะพักที่นี่แล้วไปแช่ออนเซ็น!”
“แค่วันพรุ้งนี่ไปให้ทันตามนัดโดยที่ไม่ให้หมอนั้นรู็ว่าไปพักที่ออนเซ็นมาก็พอแล้ว”
“ถึงจะรู้สึกผิดกับพี่ซาร่ากับเร็นก็เถอะ แต่ว่าก็ช้วยไม่ได้นะคิดซะว่าเป็ผลพลอยได้จากการมาทำภารกิจก็แล้วกันนะ”
ตัวฉันที่พูดเช่นนั้นก็ได้กำคริสตันเครดิสเอาไว้ในมือและเดินเข้าไปในโรงแรม
ด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนสีจนแดงเหมือนกับสีของลูกแอปเปิ้ลสีแดงสดและใบหน้าของฉันนั้นก็ได้เติมเปลี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส
ตัวฉันได้เดินพานประตูบานเลื่อนของโรงแรมที่ทำมาจากไม้เข้าไปยังห้องโถงที่ตรงกลางของห้องนั้นมีเคาน์เตอร์ของโรงแรมตั้งอยู่
“ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมที่ดีที่สุดแห่งเขตที่5ค่ะ”
พนักงานที่เคาร์เตอร์โรงแรมพูดทักทายด้วยนํ้าเสียงที่สุภาพร่าเริง
“ขอห้องพัก1คืนที่มีบริการบ่อนํ้าพุร้อนตามธรรมชาติแบบส่วนตัวด้วยค่ะ!”
หลังจากนั้นไม่นาน
“ว่าว นี้เหลอคือห้องพักของโรงแรม”
“สุดยอดไปเลยั้แ่เกิดมาพึ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรกเลย ก็ปกติก็อยู่แต่ในฐานลับตลอดเลยเวลาออกมาทำภารกิจก็นอนกลางป่าตลอดเลยไม่เคยได้มานอนกันในที่แบบสักครั้งเลย”
“ที่ได้มาพักที่นี่คงต้องขอบคุณคริสตันเครดิสที่ได้รับมาจากพวกกลุ่มข้าขายยามราตรีซะแล้วสิ (ที่ตัวเธอนั่นขโมยมา) ไหนๆก็ได้มาพักแล้วขอไปเดินดูรอบๆห้องหน่อยก็แล้วกัน”
ห้องที่ตัวฉันอยู่นั่นเป็ห้องที่ไม่ได้กว้างมากนักแต่ก็ไม่ได้ถึงกับเล็กเป็ห้องขนาดกลางที่สามารถอยู่อาศัยได้ประมาณ2-3คน
ในห้องนั้นปูพื้นด้วยเสื่อที่ทำมาจากหญ้าฟางรู้สึกเหมือนเคยอ่านมาในหนังสือว่ามันชื่อว่าเสื่อทาทามิล่ะมังหน้าจะเป็ของที่มาจากประเทศหนึ่งที่เคยมีอยู่ในอดีตราวๆ20ปีก่อนตอนช้วงที่มนุษร์ทำากับเศษเสี้ยวแห่งดาร์กเนส
และหลังจากที่าครั้งนั้นจบลงประเทศนั้นกับประเทศอื่นๆทัวทั้งโลกก็ได้รวมกันกลายมาเป็ นิวเวิอด์ เมืองหล่วงแห่งเดียวของมนุษร์ในปัจจุบัน
รู้สึกว่าวัฒนธรรมการแช่ออนเซ็นก็หน้าจะมาจากประเทศนั้นซะด้วยสิ
แต่ในหนังสือก็ไม่ได้เขียนชื่อของประเทศนั้นเอาไว้เลยไม่ใช้แค่ประเทศนั้นเท่านั้นชื่อของประเทศอื่นๆที่เคยมีมาทั้งหมดในหน้าประวัติศาสตร์ของมนุษร์ก่อนที่าครั้งนั้นจะเกิดขึ้นก็ไม่มีเขียนเอาไว้เลยแม้แต่น้อยเขียนเอาไว้เพียงแค่เมือก่อนโลกนี่นั้นเคยมีสิ่งที่เรียกว่าประเทศอยู่มีเขียนไว้เพียงแค่นั้น
แต่ถึงจะหน้าสงสัยก็เถอะแต่ก็ไม่ใช้เื่ที่ตัวฉันคนนี่จะต้องสนใจอะไรหลอก
ตัวฉันหยุดคิดแล้วเดินดูรอบๆห้องต่อ
ด้านในสุดเป็หน้าต่างที่สามารถมองเห็นวิวด้านนอกเป็วิวที่สามารถมองเห็นถนนย่านการค้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยแสงของโคมไฟที่ติดอยู่ตามท่างเดินและผู้คนที่ออกมาเดินเล่นยามค่ำคืน
ถัดมาจากหน้าต่างไม่มากมีเตียงนอนที่ดูท่าทางจะนุ่มมากๆตั้งอยู่
ตัวฉันรู้สึกเหมือนกับว่าจะโดนเตียงนั้นดูดเข้าไปเลย แต่ว่ายังก่อน
“ไว้อาบนํ้าเสร็จแล้วค่อยมาน่ะ”
ตัวฉันที่เผลอพูดออกไปแบบนั้นก็ได้เดินไปยังที่มุมห้องที่นั้นมีประตูเลือนที่ทำจากไม้ตั้งอยู่
ตัวฉันได้เปิดประตูบานนั้นออกไป
ที่ด้านนอกนั่นเป็ระเบียงที่ยื่นออกไปในด้านที่เป็ป่าไม้ไร้วี่แววผู้คน
มีหลังคาคุมเอาไว้ทั้งระเบียงหน้าจะเอาไว้กันเวลาที่ฝนตกลงมา
และตรงกลางของระเบียงนั่นมีอ่างนํ้าที่ทำมาจากไม้ มีขนาดที่สามารถให้คนเข้าไปแช่ได้ประมาณ2คน
และที่ด้านข้างนั้นก็มีท่อที่ต่อยาวมาจากที่ไหนสักแห่งแขวนอยู่
ตัวฉันได้เปิดการทำงานของท่อนั้นด้วยวาวหมุนที่ติดอยู่กับกำแพง
พอตัวฉันเปิดการทำงานแล้วก็ได้มีนํ้าร้อนไหลออกมาจากท่อนั่น
ดูจากกลิ่นของมันแล้วมันคือนํ้าร้อนจากแหลงนํ้าพุตามธรรมชาติงั้นก็แปลว่าที่ตรงต้นท่างของท่อนี่มีแหลงนํ้าพุตามธรรมชาติตั้งอยู่อย่างแน่นอน
“ชักจะทนไม่ไหวแล้วสิ”
ตัวฉันได้รีบเดินเข้าห้องไปโดยที่ยังเปิดนํ้าทิ้งเอาไว้อยู่
ตัวฉันค่อยๆถอดชุดคลุมที่ใสอยู่ออกอย่างช้าๆโดยที่ไม่ให้ชุดนั้นเสียหาย
เอาหน้ากากที่เก็บเอาไว้ในกระเป๋าของชุดไปว่างไว้บนโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงกลางของห้องเป็โต๊ะที่มีกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่
หลังจากนั้นตัวฉันก็ได้ถอดชุดตัวในออกแล้วโยนมันเอาไว้บนเตียง
ค่อยๆถอดรองเท้าบูทยาวกับถุ่งเท่าออกที่ละข้างที่ละข้าง
ที่นี่ก็เหลือแค่ชุดชั้นในเท่านั้นตัวฉันได้เริ่มจากการถอดบราออกมาก่อนเพราะใสไว้แล้วมันรู้สึกอึดอัดยังไงก็ไม่รู้
สงใสหน้าอกจะใหญ่ขึ้นอีกแล้วละมัง
ตัวฉันได้ใชมือทั้งสองข้างจับไปที่หน้าอกแล้วรองลูบไปมาดูเพื่อวัดใสโดยประมาณ
“ว่าแล้วเชียวมันใหญ่ขึ้นจริงๆด้วยคงจะต้องเปลี่ยนจากบราไซต์Bไปเป็ไซต์Cแล้วสิ แต่จะต้องไปหาบราใหม่อีกแล้วงั้นเหลอ เฮ้ย ยุ่งยากฉะมัดเลย”
“แท่นที่จะมาเพิ่มขนาดหน้าอกอยากจะให้มาเพิ่มส่วนสูงมากกว่าน่ะ
ส่วนสูงแค่147cmเนียมันน้อยไปหน่อยน่ะอยากจะให้เพิ่มขึ้นสัก10-15cmน่ะ”
“ไม่งั้นเดียวเร็นจะสูงนำหน้าไปน่ะสิ”
ท่าเร็นตัวสูงกว่าตัวฉันแล้วล่ะก็ เขาคงจะต้องล้อตัวฉันว่าใยยักเตี้ยแน่ๆเลย
เฮ้ย ไม่อยากจะโดนเร็นล้อแบบนั้นเลยไม่ว่าคนอื่นจะว่ายังไงก็ช่างขอแค่ให้มีเพียงแค่เร็นเท่านั้นที่ไม่อยากที่จะ ไม่อยากที่จะ โดนเขาเกลียด ….
…….ไม่สิยังมีพี่ซาร่าอีกคนที่ไม่อยากจะโดนพี่เขาเกลียด
ส่วนอาจารย์จะเกลียดตัวฉันก็ไม่สนใจหลอก
“ฮัดชิ้ว สงใสจะยื่นเปลือยนานไปหน่อยแล้วสิ รีบไปแช่นํ้าดีกว่า”
ตัวฉันได้ถอดกางเกงชับในออกพร้อมกับถอดกางเกงในรายท่างสีฟ้าตัวโปรดออกแล้วก็กองทิ้งไว้ตรงนั้น
ตัวฉันได้หยิบผ้าขนหนูที่ท่างโรงแรมเตรียมเอาไว้ให้มันเป็ผ้าขนหนูที่นุ่มมากที่สุดเท่าที่ตัวฉันเคยได้ััมา
ตัวฉันได้ใช้ผ้าขนหนูอันนั้นมาปิดบังร่างกายที่เปลือยเปล่า แล้วตัวฉันก็เดินไปยังห้องที่มีระเบียงที่ตั้งของอางนํ้าที่ตัวฉันได้เปิดนํ้ารอเอาไว้แล้ว
ตัวฉันได้เดินออกมาผ่านสายลมยามราตรีที่พัดผ่านร่างกายที่เปลือยเปล่าของ
ตัวฉันที่มีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปิดบังร่างกายนี้เอาไว้
ตัวฉันได้เดินไปปิดนํ้าแล้ววางผ้าขนหนูเอาไว้ตรงที่แขวนตรงด้านข้างของอางนํ้า
ตัวฉันได้ใช้มือจุมลงไปในอางแล้วคว้านํ้าขึ้นมาราดใสตัวเองเพื่อปรับอุณหภูมิให้กับร้างกายก่อนที่จะลงไปแช่
หลังจากนั้นก็ค่อยๆหย่อนตัวลงไปอย่างช้าๆ
ความอบอุ่นของสายนํ้าที่ไหลผ่านร้างกายและสายลมที่ผัดผ่านใบหน้า
“อ่า--- รู้สึกดีจังเลยราวกับว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดจะหายไปในพริบตาเดียว”
อยากจะให้ความรู้สึกนี่นั่นคงอยู่ตลอดไปจัง
“อ่า--- แต่ว่าคงเป็ไปไม่ได้หลอกก็วันพรุ้งนี่ก็ต้องกับไปเป็เหมื่อนเดิมแล้วสิน่ะ ท่างั้นขอแค่วันนี่เพียงวันเดียว “
“ขอผ่อนคลายให้เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบันนั่น ไหลไปพร้อมกับสายนํ้าเถอะ”
ตัวฉันได้ดื่มด่ำกับ่เวลาในค่ำคืนนี่โดยตนเองนั่นไม่รู้เลยว่าในวันพรุ้งนี่นั้นคือ
วันแห่งโชคชะตาที่จะนําพาตัวฉันไปพบกับบุกคนที่เป็จุดเริ่มต้น
ที่ทำให้ตัวฉันมาอยู่น่ะจุดๆนี่.