พลิกฟ้า ย่ำปฐพี

       “ไปจัดการไอ้สารเลวนั้นกันเถอะ”

       “เดี่ยวๆๆๆๆๆ”เสวี่ยฟางและไนกี้เบรกสองเว่ยเมิ่ง

       “พวกเจ้าจะทำอะไรกันเนี่ย?” เสวี่ยฟางถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจปนเหนื่อยใจ สองเว่ยเมิ่งมองหน้ากันและเอ่ยตอบ “ข้าทำลายกำแพงเวลาไปเพื่อที่ย้อนกับไปช่วยเหลือพวกเราในตอนนั้นไงล่ะ”

       “จริงอยู่ที่สถานที่แห่งนี้ไม่เลวแต่ยังไงข้าก็สบายใจมากกว่าหากอยู่ที่แผ่นดินเกิด”

       “ดังนั้นข้าจึงจะล้างบางพวกมันไงเล่า”เว่ยเมิ่งผู้ทำลายล้างชี้ไปทางยักษ์เพลิงสามตาพูดจบก็ทำถ้าจะเข้าไปในรอยแยกของเวลา “เดี่ยว!”เสวี่ยฟางร้องห้ามอีกครั้ง

       “อะไรอีกเล่าพี่สาว?” สองเว่ยเมิ่งขมวดคิ้ว

       “เจ้าจะบ้าหรือย้อนเวลาบ้าบออะไรใครสั่งใครสอนให้พวกเจ้าทำอย่างนี้?” เสวี่ยฟางแผดร้องออกมาไนกี้ที่ฟังอยู่ข้างๆก็พยักหน้าเห็นด้วยการย้อนอดีตเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอนและมีความเสี่ยงมันไม่ควร....

       “ย้อนไปตอนนี้บ้านก็แตกหมดแล้วถ้าอยากย้อนก็ย้อนไปก่อนที่ไอ้ตัวสามตานั้นจะมาสิยะ!”

       “.................”ไนกี้แทบล้มหัวคะมำ

       สองเว่ยเมิ่งมองหน้ากันอีกครั้งก่อนทุบมือเหมือนเพิ่งคิดออก “...มันก็จริง.....อา หากไม่ได้พี่สาวละก็พวกเราคงย้อนเวลาไปฟรีๆแน่เลยพี่สาวเนี่ยสุดยอดเช่นเคย” สองเว่ยเมิ่งมองไปที่เสวี่ยฟางด้วยสายตาเทิดทูนเสวี่ยฟางที่ได้ยินคำชมของน้องชายก็เชิดหน้าขึ้นเหมือนภูมิใจ

       “.................”ไนกี้ที่รับไม่ไหวเป็นลมไปแล้ว

       ท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยก้อนเมฆณ ภูเขามันยิ่งใหญ่ของเผ่ายักษ์สามตา ที่แม้แต่เหล่าเซียนยังไม่อาจย่างกรายทว่าตอนนี้....ซากศพนับไม่ถ้วนของเผ่ายักษ์กราดเกลื่อนไปทั่วภูเขา ต้าหัว ยักษ์เพลิงสามตาที่แข็งแกร่งที่สุดตอนนี้ร่างกายของมันเต็มไปด้วยบาดแผลเลือดที่เป็นเปลวเพลิงไหลออกมาตามร่างกายแววตาโกธรแค้นมองไปยังกลุ่มคนตรงหน้า

       “หวาดกลัวมัน”

       “พยายามวิ่งหนีไปจากมัน”

       “ทว่าโชคชะตาก็ยังคงมาเยือนพวกเจ้าอยู่ดี”

       ต้าหัวคำราม“พวกเจ้าเป็นใคร!” เผ่าพันธุ์ของมันไม่เคยล่วงเกินผู้ทรงพลังเช่นนี้คนผู้นี้เพียงคนเดียงก็สังหารพวกมันไปจนแทบสิ้นทั้งเผ่าพันธุ์

       ชายหนุ่มที่กล่าวคำแปลกๆเมื่อได้ยินคำถามของยักษ์สามตาก็ยิ้มออกมา ชายหนุ่มยกมือขึ้นมา

       “ข้าคือโชคชะตาที่ไม่อาจเลี่ยง”

       เสียงดีดนิ้วดังขึ้นยักษ์สามตาทั้งหมดต่างรู้สึกสะท้านขึ้นมาในจากข้างในร่างกายของพวกมันค่อยๆแตกสลายไปอย่างช้าๆจนกลายเป็นละอองธุลี

       “โคตรเท่”เสวี่ยฟางยกนิ้วโปงให้น้องชาย สองเว่ยเมิ่งยิ้มออกมาพวกเขาย้อนกลับมาก่อนเหตุการณ์แผ่นดินแตก1 วัน เพื่อกันข้อผิดพลาดทุกอย่าง.....

       “เท่านี้ทุกอย่างก็คงกลับมาเป็นปกติสินะ”เว่ยเมิ่งผู้ทำลายล้างถอนหายใจ

       “ไม่ใช้กลับมาแต่เป็นควรที่จะเป็นต่างหาก”เว่ยเมิ่งจากโอลิมปัสมองไปยังทิศทางของตัวเขาในอดีต

       “แล้วพวกเราจะเอายังไงดีล่ะ?” เสวี่ยฟางถามออกมา ถึงพวเกเขาจะแก้ไขอดีตไปแต่มันก็เป็นของไทม์ไลน์นี่เท่านั้นไทม์ไลน์ของพวกนางแผ่นดินถูกทำลายไปแล้ว และมันจะไม่มีวันได้กลับมา

       “ข้าจะไปส่งพวกท่านไว้ที่โอลิมปัส”เว่ยเมิ่งผู้ทำลายล้างเอ่ยออกมา

       “แล้วเจ้าจะอยู่ที่ไหนล่ะ?”เสวี่ยฟางถามด้วยความเป้นห่วงถึงแม้จะจากคนละไทม์ไลน์แต่เขาก็ยังเป็นน้องชายของนาง

       “ข้าจะกลับไปที่ไทม์ไลน์ของข้า...........ไม่ต้องห่วงหรอกพี่สาวข้าคิดเรื่องที่อยากทำไว้แล้ว”เว่ยเมิ่งผู้ทำลายล้างเอ่ย และเอ่ยเพิ่มเมื่อสีหน้ากังวลของพี่สาวคนละไทม์ไลน์

       เว่ยเมิ่งผู้ทำลายต่อยไปยังอากาศเปิดมิติเวลาอีกครั้งเบื้องหลังเห็นไนกี้ที่กำลังทำสีหน้าแปลกๆอยู่ เว่ยเมิ่งหันไปคุยกับเว่ยเมิ่ง

       “ดูแลพี่สาวให้ดีด้วยตัวข้า....ส่วนวิชาที่ข้าให้ไปก็ขยันฝึกฝนเข้าล่ะ”

       “.........ดูแลตัวเองด้วยตัวข้า”

       ทั้งสองจับมือกันเว่ยเมิ่งและเสวี่ยฟางเดินจับมือเข้าไปในประตูเวลา เว่ยเมิ่งมองทั้งคู่เดินหายไปด้วยรอยยิ้มจางๆเว่ยเมิ่งหลับตาลงหยดน้ำตาค่อยๆไหลลงมาจากดวงตาของผู้ทำลายล้างทุกสิ่ง

       “ข้าคิดถึงพวกท่านนัก”เว่ยเมิ่งพึมพำกับตนเอง

       เว่ยเมิ่งมองไปยังตนเองในไทม์ไลน์นี่ที่กำลังนั่งอยู่บนหัวงู“ใช้ชีวิตดีๆเล่า ต้องเสียสละไปหลายอย่างเลยนะถึงจะทำให้เจ้าอยู่อย่างเป็นสุขได้”เว่ยเมิ่งก้มหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนโบกสะบัดมือก้อนหินก้อนหนึ่งลอยเข้าในมือเขาใช้นิ้วแกะสลักข้อความว่า ‘ทำลาย’ และโยนไปทางเว่ยเมิ่งในไทม์ไลน์นี่

       “เอาละ!ข้าเองก็ไปบ้างดีกว่า!” เว่ยเมิ่งต่อยอากาศเปิดประตูไทม์ไลน์และเดินหายไป....

       ท่ามกลางความมืดมิดอันว่างเปล่าเว่ยเมิ่งยืนลอยอยู่คนเดียวหรือถ้าจะพูดถูกคือมันไม่มีอะไรนอกจากเขาในไทม์ไลน์นี้ดีกว่า

       ชายผู้หนุ่มตลอดกาลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ“ในอดีต...ข้าเป็นผู้ที่ทำลายทุกอย่าง....แต่ในวันนี้ข้าจะรากฐานของทุกสิ่งข้าจะเป็นจุดเริ่มต้น!” ร่างของเว่ยเมิ่งเรืองแสงสว่างจ้า

       “BIGBANG!”

       ร่างของชายหนุ่มแตกสลายกลายเป็นแสงจ้ากลายเป็นรากฐานใหม่ของจักรวาล...

       ย้อนกลับมาในไทม์ไลน์เมื่ครู่ตอนนี้กลังเกิดเหตุการณ์ในอดีตอยู่

“ใช่....พวกเขาปกป้องมันได้ดีกว่าข้าแน่ๆ”เสียงของมันค่อยๆแผ่วเบาลง ร่างของมันยืนนิ่งไม่ขยับราชครูซือเชาได้จากไปทั้งๆที่ยืนอยู่

       “ดูเหมือนหมัดเมื่อครู่นอกจากจะส่งออกไปสังหารแล้วแล้วยังนำไปใช้ทำลายชีพจรตนเองด้วยนะ”เว่ยเมิ่งออกความเห็นเบาๆ

       ในจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจกับการจากไปของซือเชานั้นเองเงามรณะทียืนเงียบมานานพลันขยับตัวอย่างรวดเร็ว สองฝ่ามือใช้ออกด้วยพลังสูงสุดกระแทกไปทางร่างของพวกฮ่องเต้นี่ไม่ใช้มันหมายชีวิตฮ่องเต้แต่มันทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไม่รอดูผลงานมันรีบหันหลังกลับพุ่งตัวหนีอย่างไม่คิดชีวิต

       เว่ยเมิ่งส่ายหัว ไปปรากฏขึ้นรับพลังที่เงามารณะส่งมาในขณะที่เขากำลังจะส่งพลังคืนไปหาเงามรณะนั้นเอง ‘ดาวตกปริศนา’พลันพุ่งเข้ากระแทกหน้าเว่ยเมิ่งเสียก่อน เว่ยเมิ่งหงายหลังสลบนอนเห็นดาวในทันทีทว่าก่อนหลับเขาเหมือนเห็นคำว่า‘ทำลาย’ลอยเข้าหน้า

       “เว่ยเมิ่ง!” ทุกคนหันมาสนใจเว่ยเมิ่งที่นอนเห็นดาวไม่สนใจเงามรณะที่วิ่งหนีไม่คิดชีวิตเลย

จบภาค WTF!!