ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        ภายใต้แสงเทียนเซียวเยี่ยนเห็นกระโปรงของหลินชิงเวยถูกตัดแขนเสื้อไปข้างหนึ่งตั้งแต่หัวไหล่ลงมาปรากฏให้เห็นแขนขาวสลักเสลาข้างหนึ่ง ผิวนั้นเรียบลื่นขาวผ่องประหนึ่งถูกคลุมด้วยแสงจันทร์สีเงินชั้นหนึ่งซ้ำยังขาวเหมือนแช่ในน้ำนมบริสุทธิ์ หากมิใช่ที่นั่นมีบาดแผลทิ่มแทงนัยน์ตาถึงสองแผลและมีโลหิตสดๆ กำลังไหลออกมาราวกับน้ำ ทั้งหมดนี้ล้วนงดงามสมบูรณ์แบบ

        เซียวจิ่นสั่งหมอหลวง “ไปหยิบยาจินชวงมา”

        หมอหลวงเกรงกลัวเซ่อเจิ้งอ๋องลงทัณฑ์ เมื่อได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ราวกับได้รับการปลดปล่อยจึงรีบไปหยิบยาสมานแผลชั้นดีที่สุดของสำนักหมอหลวงและผ้าคล้องแขนสีขาวราวกับหิมะมาเขาก้าวเข้ามาเตรียมจะพันแผลให้หลินชิงเวยกลับได้ยินเซียวเยี่ยนกล่าวว่า“เจ้าออกไปเถิด”

        หมอหลวงได้ยินเช่นนั้นก็มิกล้าอิดออดตอบรับคำหนึ่งแล้ววางสิ่งของรีบถอยออกไป

        เซียวเยี่ยนจึงยกเท้าก้าวเข้ามา

        หลินชิงเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้ขาสูงตัวหนึ่งแขนวางราบไปกับโต๊ะที่วางอยู่ด้านข้างกระโปรงของนางที่คลุมลงบนเก้าอี้ถูกลมที่พัดโชยเข้ามาจากภายนอกทำให้สะบัดพลิ้วเบาๆกลายเป็นวงกลม

        เซียวเยี่ยนยืนอยู่เบื้องหน้านางเงาร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทาบนร่างของนางแผ่กลิ่นอายซึ่งเป็นกลิ่นกายประจำตัวของบุรุษอันเข้มข้นออกมา

        เซียวเยี่ยนยกมือขึ้นยกแขนของหลินชิงเวย หลินชิงเวยขมวดคิ้วแล้วเอ่ยวาจาร้ายกาจว่า“ท่านจะแตะต้องข้า ท่านล้างมือแล้วหรือไม่?”

        นิ้วมือของเซียวหยุดชะงักปลายนิ้วที่อยู่เบื้องหน้านางงอโค้งและเรียวยาวชวนมอง

        เซียวเยี่ยนไม่ขุ่นเคือง หันกลับไปล้างมือแต่กลับกล่าวขึ้นว่า“มิน่าเล่าหมอหลวงจึงมีน้ำโห”

        “รังเกียจว่าข้ามีข้อเรียกร้องมากเกินไป?” หลินชิงเวยกล่าว“นี่เป็นความรู้พื้นฐานของอาชีพกระจ่างแจ้งหรือไม่ การเป็นหมอโดยเฉพาะหมอผ่าตัดมือไม่สะอาดได้อย่างไรกัน ซ้ำที่นี่ไม่มีถุงมือปลอดเชื้อหากมีอะไรไม่สะอาดจะเกิดการอักเสบหรือติดเชื้อโดยง่ายแข็งแรงเช่นเซ่อเจิ้งอ๋องมิใช่ตัวร้อนตลอดทั้งเช้าหรือไร”

        เซียวเยี่ยนคร้านจะทุ่มเถียงกับนาง เขาล้างมือสะอาดแล้วจึงกลับมาเบื้องหน้าหลินชิงเวยหยิบยาจินชวงและเปิดจุกขวดยาออกทางหนึ่งใช้ผ้าขนหนูซับรอยเลือด ทางหนึ่งทายาลงบนบาดแผลของนาง

        เมื่อยาจินชวงสัมผัสกับผิวเนื้อจะเกิดอาการเจ็บแสบระยะสั้นๆหลินชิงเวยขมวดคิ้วและกัดฟันแน่น ทางหนึ่งไม่ลืมที่จะประชดประชันเซียวเยี่ยน“ให้เซ่อเจิ้งอ๋องมาทาแผลพันแผลให้ข้าข้าได้รับความโปรดปรานเสียจนเสียขวัญแล้วจริงๆ”

        ใช่ว่าเขาไม่เคยทำมาก่อน

        ดังนั้นเซียวเยี่ยนจึงเลือกที่จะเงียบ และทายาจนเสมอกัน

        หลินชิงเวย “เซ่อเจิ้งอ๋องไม่เกรงกลัวว่าหมอหลวงจะเข้าใจผิดหรือดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งสองคนยังไม่ดีถึงขั้นท่านต้องมาพันแผลให้ข้าด้วยตนเองกระมัง”

        “ประเดี๋ยวไทเฮาย่อมต้องเห็นข้าเป็นสิ่งของทิ่มแทงนัยน์ตาคงเคียดแค้นที่ไม่อาจถอดรากถอนโคนข้าอย่างที่ต้องการได้”

        “เซ่อเจิ้งอ๋องได้รับบาดเจ็บก็ยังต้องไปตรวจตราความปลอดภัยด้วยตนเองตรวจตราดูแล้วกลับหาเงาร่างไม่พบข้ายังคิดว่าเซ่อเจิ้งทำได้ดีกระทั่งน้ำก็ยังผ่านไม่ได้ ไร้ที่ติแม้กระทั่งแมลงวันตัวหนึ่งก็ยังบินเข้ามาไม่ได้แต่ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าคนเป็นๆ คนหนึ่งก็ยังลอบเข้ามาได้ที่จริงก็ไม่เท่าไหร่”

        หลินชิงเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้ขาสูง เซียวเยี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ยลงมาหน่อยเช่นนี้แล้วระดับความสูงของคนทั้งสองจึงเสมอกันไหล่ของเซียวเยี่ยนเสมอกับไหล่ของหลินชิงเวยเช่นนี้แล้วเป็นการสะดวกเมื่อทำความสะอาดแผลเขาทายาให้เสร็จสิ้นจึงหยิบผ้าคล้องแขนสอดลอดแขนของหลินชิงเวย หลินชิงเวยพูดจาไม่หยุดตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นคำพูดเสียดสีเหน็บแนมอย่างไร เซียวเยี่ยนล้วนรับฟังอย่างมีน้ำอดน้ำทนแม้กระทั่งคำพูดโต้ตอบสักประโยคก็ไม่มี

        ฝ่ามือของเขาทั้งใหญ่และหนาเมื่อคล้องผ้าคล้องแขนให้หลินชิงเวยแล้วจึงละปลายนิ้วทั้งห้ากลับมาจึงจับแขนสลักเสลาของนางไว้ในกลางอุ้งมือ เหมือนได้สัมผัสแตะต้องสัมผัสซานเย่า[1]ขาวๆและกรุบกรอบที่ปอกเปลือกออกแล้ว ทั้งยังให้ความรู้สึกเรียบลื่นกว่าซานเย่า

        เพียงแต่การกระทำนี้ของเขามิอาจหลีกเลี่ยงการสัมผัสถูกบริเวณบาดแผลของหลินชิงเวยนางร้องซี๊ดด้วยความเจ็บปวดครั้งหนึ่ง จากนั้นคือความโมโหที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วมือเล็กๆนั้นผลักหัวไหล่ของเซียวเยี่ยนออกห่างและพูดขึ้นอย่างฉุนเฉียวว่า“ท่านไม่รู้จักเบามือหน่อยหรือ ข้าดูท่านเจตนามากกว่ากระมัง?หากทำไม่ได้ก็ไม่มีใครบังคับให้ท่านทำท่านจำเป็นต้องแก้แค้นข้าด้วยวิธีการเช่นนี้ด้วยหรือ ยังคิดว่าบาดแผลของข้าไม่หนักหนาสาหัสพอกระมัง?”

        เซียวเยี่ยนเอียงศีรษะดึงรั้งผ้าคล้องแขนที่พันรอบแรกรอบต่อไปจากนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายดาย เขาพูดเรียบๆ ว่า “เปิ่นหวางยังคิดว่าเจ้าเอาแต่โมโหโทโสคงจะลืมความเจ็บปวดไปแล้ว”

        มือของหลินชิงเวยยังคงวางไว้บนหัวไหล่ของเซียวเยี่ยนปลายนิ้วนั้นค่อยๆ กดลึกลงบนเสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาความเจ็บปวดแสบร้อนที่ส่งขึ้นมาจากแขนนั้นต่อให้นางพยายามอย่างยิ่งที่จะปิดบังอำพรางแต่ท่าทีของนางยังคงปรากฏให้เห็นร่องรอย เซียวเยี่ยนกวาดตามองนางแวบหนึ่งสีหน้าขาวเผือดคิ้วเรียวงามขมวดแน่น ดวงตาทั้งคู่ฉาบไปด้วยละอองน้ำบางๆชั้นหนึ่งชัดเจน เขาจึงอดที่จะเบามือเบาไม้ลงไม่ได้

        หลินชิงเวยพูดอย่างไม่ยอมรับว่า “โมโห? ข้าโมโหอะไรเล่า?โมโหท่านหรือไร? ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร ถึงกับต้องให้ข้าโมโหเพราะท่าน?”

        “เช่นนั้นเจ้ายังโมโหกระฟัดกระเฟียดไปเพื่ออันใด”

        “ผู้ใดโมโหกระฟัดกระเฟียด?”

        “แก้มป่องขึ้นมาแล้ว”

        หลินชิงเวยได้ยินแล้วจึงยกมือขึ้นลูบแก้มของตนนางคิดว่าอย่างไรนางก็อายุสามสิบปีแล้วนะ หากโมโหขึ้นมาจริงๆ ไฉนจะเหมือนเด็กน้อยที่โมโหจนแก้มป่องขึ้นมาได้เมื่อลูบแก้มดูแล้วจึงวางใจว่าแก้มไม่ได้ป่องขึ้นมาหาไม่แล้วนางก็ปัญญาอ่อนเกินไปแล้วที่มาเอาชนะคะคานกับบุรุษตัวเหม็นผู้นี้มิใช่นางกินอิ่มเกินหรอกหรือ

        ต่อมาหลินชิงเวยจึงรู้สึกตัวว่าตนเองถูกปั่นหัวเสียแล้วจึงถลึงตามองเซียวเยี่ยนอย่างไม่สบอารมณ์ เห็นริมฝีปากของเขามีรอยยิ้มซุกซ่อนอยู่เหมือนดอกบัวที่กำลังเบ่งบานในเหมันตฤดูดอกหนึ่ง ถูกม่านหมอกน้ำค้างบดบังเอาไว้หากไม่สังเกตสังกาให้ละเอียดถี่ถ้วนคงยากแก่การพบเห็น

        หลินชิงเวยขุ่นขึ้งเสียจนหยิกลงบนไหล่ของเซียวเยี่ยนอย่างไม่แรงไม่เบาเท่าใดนักไม่รู้ว่าจะทำให้เขาเจ็บหรือไม่อย่างไรเขาก็เป็นบุรุษตัวโตคนหนึ่งจึงไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบอันใด เขาผูกปมบนผ้าคล้องแขนที่คล้องแขนหลินชิงเวยพูดขึ้นเรียบๆ ว่า “เรียบร้อยแล้ว”

        หลินชิงเวยก้มหน้าลงมองเห็นเซียวเยี่ยนพันแผลได้ไม่เลวเลยทีเดียวจึงลองยืดแขนดู ผ้าคล้องแขนไม่ตึงและไม่หย่อนเกินไป ทั้งไม่สะกิดหรือเกี่ยวถูกบาดแผลไม่ส่งผลกระทบต่อการฟื้นฟูบาดแผล

        คิดดูแล้วเจ้าหนุ่มคนนี้เมื่อก่อนคงจะได้รับบาดเจ็บบ่อยๆดังนั้นจึงทำงานเหล่านี้อย่างคล่องแคล่วและเป็นงาน

        แต่อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วตนเองจะซาบซึ้งใจต่อเขา

        หลินชิงเวยใช้แขนข้างเดียวค้ำโต๊ะคิดจะกระโดดลงมาจากเก้าอี้ขาสูงตัวนั้นไหนเลยจะรู้ว่าแขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บยังใช้งานไม่ได้ขาทั้งคู่จึงพันกันบนเก้าอี้ขาสูงนั้นเองยังไม่ได้ทันยืนให้มั่นคงคนทั้งคนรวมไปถึงเก้าอี้ขาสูงก็ล้มเอียงกะเท่เร่ลงด้านข้าง

        ครานี้ดียิ่งนักใบหน้าของนางหันเข้าหาพื้นไม่รู้ว่าหากล้มลงไปหน้าของนางจะถูกทับจนแบนราบหรือไม่

        เห็นอยู่กับตาว่ากำลังจะสัมผัสกับพื้นอยู่แล้วพลันรู้สึกว่าเอวของตนถูกโอบไว้อย่างกระชับหลินชิงเวยเบิกตาโตเห็นตนเองถูกดึงห่างจากพื้นอย่างมหัศจรรย์จากนั้นกดทับลงบนกำแพงที่เปี่ยมไปด้วยเนื้อหนังแนบชิดลงกับอ้อมกอดให้ความรู้สึกเย็นสบายอ้อมกอดหนึ่ง

        เซียวเยี่ยนดึงนางขึ้นมาได้อย่างทันท่วงที ใบหูของนางแนบลงกับอ้อมอกของเซียวเยี่ยนเสียงดังกึกก้องเข้าไปในโสตประสาท

        ต่อมาเป็นเสียงล้มลงของเก้าอี้ขาสูงตัวนั้น เสียง โครม ดังขึ้นจากนั้นเป็นเสียงเก้าอี้กลิ้งไปสองรอบท่ามกลางห้องตรวจที่เงียบสงบผิดธรรมดา

        ชั่วระยะเวลาสั้นๆ หลินชิงเวยผลักเขาออก ที่นี่คือสำนักหมอหลวงเขาลงมือทายาให้นางเองถือได้ว่าเป็นเรื่องไม่เหมาะสมอยู่แล้วหากถูกผู้คนพบเห็นว่าคนทั้งสองโอบกอดกันเช่นนี้ ต่อให้กระโดดลงไปในแม่น้ำเหลืองก็หมดหนทางล้างมนทินให้สะอาดได้

[1]เป็นยาสมุนไพรจีนที่มีประโยชน์มากมักใช้ในตำรับยาจีนที่สำคัญซึ่งอยู่ในหมวดบำรุงพลัง และบำรุงกระเพาะอาหาร ม้าม ปอดไต และนอกจากนั้นยังสามารถบำรุงหยินในร่างกายของเราได้ทำให้หยินหยางในร่างกายของเราสมดุล