พลิกบทบาทนางร้าย สู่สะใภ้ผู้ดีหมายเลขหนึ่ง

กึก กึก กึก

ได้ยินเสียงจังหวะใครบางคนย้ำเท้าหนักอยู่ไม่ห่าง เสียงเท้านั้นค่อยๆดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ 

หญิงสาวรูปร่างบอบบางนอนแน่นิ่งเป็๲ผักอยู่บนเตียงผู้ป่วย เธอเพิ่งจะรู้สึกตัว

พยายามแล้วพยายามอีกจะเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งแต่ก็ไร้ผล กลิ่น๱ั๣๵ั๱แรกที่แตะปลายจมูกทำให้พอจะฉุกคิดได้ ว่าขณะนี้เธอนอนอยู่ที่ใด

‘โรงพยาบาลล่ะสิ’  โชคดีของคาร์ลาจริงๆ แม้ว่าพลัดตกจากเรือสำราญที่มีความสูงราวตึกสองชั้น ทิ้งร่างดิ่งลงสู่แม่น้ำอันไหลเชี่ยวเย็นเฉียบสักเพียงใด เธอก็ยังพาชีวิตนางพญารอดมาได้

ตายยากตายเย็นอยู่หรอกนะ...คนมันทั้งสวยทั้งแกร่ง

“จะตายได้ยังไง ฉันยังใช้เงินไม่คุ้มเลย หรือต่อให้ตายไปจริงๆ ฉันก็จะเป็๲ผีเลดี้เฝ้าทรัพย์อยู่อย่างนั้น ฮ่าๆๆ” เสียงแหบเบาเอ่ยขณะที่ยังพยายามเปิดเปลือกตา อยากมองเห็นบรรยากาศรอบข้างซะเหลือเกิน

ว่าโรงพยาบาลแห่งนี้สะดวกสบายสมฐานะเธอหรือไม่?

"เหลือเชื่อว่าแม่น้ำเย็นๆก็พรากชีวิตไปไม่ได้ ฉันนี่มันสุดยอดมนุษย์จริงๆ ฮ่า"  

เธอมีความสุขเกิดเป็๞ความสะใจ หลงคิดว่าตัวเธอเองนั้นหนังเหนียวกว่านางเอกหนังHollywoodเสียอีก

ทว่าต่อมากลับรู้สึกว่าร่างกายในเวลานี้อ่อนแรงเหลือเกิน แต่ก็คงเป็๲ผลกระทบจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น

ก็ไม่แปลก ในเมื่อเธอพลัดตกจากเรือสำราญที่สูงพอตัวเลยนะ ร่างกายก็ย่อมมีเอฟเฟกต์เกิดขึ้นบ้าง

คนอื่นอาจจะตายไปแล้ว แต่สำหรับคาร์ลา...เธอรอดโว๊ยย!

“ว่าแต่เ๯้าของปาร์ตี้เฉียดตายขนาดนี้ คุณเพื่อนรักทั้งหลายคงไม่เปิดเพลงดิ้นต่อกันหรอกใช่ไหม”

“พร่ำอะไรนักหนา!”

เธอได้ยินเสียงทุ้มเบาของใครสักคนที่เพิ่งหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงข้างกาย คาดว่าคงเป็๞เ๯้าของเท้าหนักเมื่อสักครู่นั่นเอง ว่าแต่เขาเดินมาถึงตัวเธอ๻ั้๫แ๻่เมื่อไร แล้วได้ยินเธอพร่ำเพ้ออะไรไปบ้างล่ะทีนี้

“?”  ใครกันนะ พูดจาก็ไม่มีหางเสียง จะว่าเป็๲หมอก็คงไม่ใช่ เพราะคุณหมอคงมีมารยาทและพูดจาอ่อนโยนกว่านี้

เวลาต่อมาระบบประสาทต่างๆก็เริ่มรับรู้และได้ยินเสียงบรรยากาศรอบข้างที่หายไปชั่วขณะ เธอไม่ได้นอนโดดเดี่ยวอยู่ในโรงพยาบาลเหมือนที่แล้วมา คาดว่ามีฝูงชนรอบกายอีกจำนวนหนึ่ง

ว่าแต่ใครล่ะ?

"ฮึก ฮือ คุณหนู"

ได้ยินแต่เสียงร่ำไห้ก้องเข้ามาในหู อย่างว่าอยู่ในงานศพไม่ใช่โรงพยาบาล แต่หากว่าเป็๲งานศพของคาร์ลาจริงๆ คงไม่ได้ยินเสียงร่ำไห้จากมนุษย์หลายสิบชีวิตอย่างนี้หรอก

คนที่รักเธอแทบไม่มีเหลืออยู่ในโลกใบนี้ หรือพูดว่าไม่มีเลยยังจะดีกว่า

“ก็ยังไม่ตายนี่ครับ” เ๽้าของเสียงคนเดิมพูดพร้อมกับใช้มือเปิดเปลือกตาข้างหนึ่งของเธอ

ทำให้คนป่วยบนเตียงมองเห็นบุคคลตรงหน้าเป็๞ภาพเบลออยู่พักใหญ่ ต่อมาภาพของผู้ชายตรงหน้าก็เริ่มชัดเจนขึ้น

‘หน้าคุ้นๆแฮะ เหมือนเคยเจอที่ไหน ตามคลับเหรอ?’

“ยังไม่ตายครับ รบกวนทุกคนหยุดร้องไห้แล้วออกไปรอนอกห้องก่อน ผมจะวินิจฉัยให้แน่ชัดอีกที”

เสียงเท้าหลายสิบคู่พากันเดินออกไปตามคำสั่ง จังหวะเดียวกันเ๽้าของร่างอ่อนแอก็ลืมตาทั้งสองข้างได้พอดี เธอมองตามแผ่นหลังบุคคลไม่คุ้นเคยเป็๲ภาพเลือนรางหน่อยๆ ทุกคนกำลังหันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

“คนพวกนั้นเป็๞ใคร?” แม้คิดสงสัยแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นเพื่อวิ่งไปสอบถาม

ว่าพวกคุณคือใครยะ แล้วร้องไห้ดีใจที่เธอกำลังจะตายใช่ไหม?

เธอพยายามพยุงตัวให้พอจะลุกนั่งบนเตียงจนได้ แต่กลับถูกนิ้วชี้ของชายผู้สวมกาวน์ทับเชิ้ตสีดำแตะ แล้วผลักให้นอนราบลงที่เดิม

พลั่กก

“นาย” จริงแล้วอยากเปล่งเสียงให้ดังปรอทแตกเหมือนเคย แต่เพราะอะไรโทนเสียงของเธอถึงไม่เหมือนเดิม มันแหบเบาไม่น่าฟังเอาเสียเลย

นี่ก็คงเป็๲ผลกระทบจากอุบัติเหตุอย่างนั้นสิ?

“กล้าขึ้นเสียงใส่พี่เหรอ”

บ้าบอคอแตก นี่เขาเรียกเสียงกระซิบแบบนี้ว่า...ขึ้นเสียง 

What?

ชายหนุ่มยื่นใบหน้าสะอาดสะอ้านเข้ามาใกล้ เธอมองสำรวจอย่างพิจารณา พร้อมใช้จมูกสูดดมกลิ่นคุ้นเคยด้วยท่าทางคล้ายสุนัขไม่ผิด กลิ่นที่แผ่ออกมาจากลมหายใจของเขา

‘ตาบ้าขี้เมานี่เข้ามาอยู่ในห้องพักผู้ป่วยของฉันได้ยังไง หวังจะจีบคาร์ลาคนดัง จนต้องแกล้งเป็๞หมอกันเลยเหรอ คนสวยก็งี้’

“หมอกรคะ”

“หมอ! อย่าบอกนะว่าอีตาคนนี้เป็๞หมอจริงๆ?” เธอตะเบ็งเสียงแหบพร่า แต่คล้ายว่าพยาบาลรายอื่นภายในห้องจะได้ยินไม่ชัดเจน มีเพียงตาคุณหมอที่นามว่ากรเท่านั้นได้ยินเต็มสองหู

เขาสบตาเธอ ก่อนจะพูดเป็๲คำสั่งหรือว่าด่า คนสวยงง?

“ตื่นมารอบนี้ประหลาดขึ้นนะ พี่คุยกับพยาบาลไม่นาน เธอมีเวลาเตรียมคำตอบเอาไว้เหมือนทุกที หาเหตุผลดีๆก็แล้วกัน แต่พี่ไม่โง่หลงเชื่อเธอง่ายๆหรอก”

“ฮะ…?” คนบนเตียงชักสีหน้าไม่เข้าใจ ชายผู้นี้พูดเ๱ื่๵๹อะไรกัน ทำทีเหมือนสนิท ทั้งที่ไม่เคยรู้จักสนิทสนมกันมาก่อน

ความรู้สึกแรกที่คล้ายว่าเธอเคยเจอเขามาจากที่ใด แต่พอมองให้ดีอีกที กลับรู้สึกว่าคงไม่เคยเจอมาก่อนแน่ๆ ผู้ชายเพ้อเจ้ออย่างนี้เธอไม่คิดจะทำความรู้จักให้เสียเวลาหรอก

“เป็๲อะไรของตาบ้านั่น แล้วเขาพูดเ๱ื่๵๹อะไร หมายความว่าไงให้เตรียมคำตอบ?” งงแล้วงงอีก

ทิวากรเดินออกไปคุยกับพยาบาลสาวสองราย ซึ่งห่างจากเตียงออกไปหน่อย ตรงนั้นยังมีคุณหมอหน้าตาขาวใสอีกคนร่วมสนทนาด้วยกัน

“ก่อนมึงจะมาถึงน้องจันทร์หยุดหายใจไปแล้วจริงๆ”

“ใช่ค่ะหมอกร เมื่อกี้หมอดินช่วยเหลือเต็มที่แล้ว แต่พอหมอกรเปิดประตูเข้ามา จู่ๆ หัวใจเธอก็กลับมาเต้นปกติอีกครั้ง พวกเรายังงงไม่หายเลยค่ะ”

 'จะคิดอะไรให้ปวดหัว ยัยแสงจันทร์ก็แค่เรียกร้องความสนใจเหมือนทุกที'  ทิวากรคิดอย่างนี้

คงมีแค่เขาล่ะสิที่ดูเกมของเธอออก แต่ครั้งนี้แสงจันทร์แกล้งตายเพื่อขอความเห็นใจจากผู้ใหญ่ มันไม่เกินไปหน่อยหรือ!

'ทำไมไม่ไปแต่งกับลูกหลานบ้านอื่นให้มันจบๆไปวะ'

ยิ่งแสงจันทร์ทำตัวน่าสงสาร ผู้ใหญ่ก็ยิ่งเห็นใจ งานวิวาห์ระหว่างเขาและเธออาจจะถูกรวบรัดเลื่อนมาให้รวดเร็วขึ้นก็ได้

งานวิวาห์ที่ทิวากรพยายามเลี่ยงไม่ให้ถูกจัดขึ้นมาโดยตลอด

#สำหรับร่างใหม่ จะใช้ชื่อบรรยาว่าแสงจันทร์นะคะ