ภาคที่2 GAMES START ตอนที่24 หมาป่าถ้ำ
8 ตุลาคม พ.ศ.2575
แสงจากคริสทัลที่ส่องให้ความสว่างภายในดันเจี้ยนเสียงกระทบกระแทกของเหล็กแข็งกล้าดังก้องอยู่ภายในนั้นฟรานตวัดดาบอย่างรวดเร็วฟาดฟันมอนสเตอร์สี่ขาตรงหน้า
ถ้าให้สู้ก็คงไม่ยากหรอกแต่จะมานั่งชำแหละหรือขนออกไปมันลำบากสุด ๆ ไปเลย หมาป่าถ้ำสีดำกระโจนใส่จากด้านข้างแต่เพียงแค่เธอสะบัดดาบสีดำทมิฬร่างของหมาป่าก็ถูกผ่าแยกเป็นสองส่วนทันที
รู้อย่างงี้หาคนมาช่วยสักหน่อยก็ดี เธอหยุดชะงักครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังตรงมาทางนี้
เก็บดาบกับเกราะก่อนดีกว่าเจ้าเกราะนี่มันก็ไม่ต่างอะไรกับเสื้อผ้าปกติเลยนะเนี่ยเก็บง่ายดี เธอพับเกราะสีขาวและเก็บดาบสีดำลงฟักถือดาบคาตานะธรรมดาอีกเล่มแทน
" ฉันว่ามันแปลก ๆ นะเราเดินมาตั้งนานแล้วแต่ยังไม่เจอมอนสเตอร์เลย "ชายหนุ่มผู้มีแววตามุ่งมั่นมองและสอดส่องทุกอย่าง
" นั้นสิดันเจี้ยนนี้พึ่งเปิดให้เข้าเองนะ หรือพวกมอนสเตอร์จะยังไม่ถึงเวลาเกิด "หญิงสาวผมสีบลอนด์กับรูปร่างที่เล็กเหมือนเด็กวัยรุ่น
" แต่เราก็เห็นพวกรอยเลือดนะคงจะมีคนรับภารกิจมาก่อนเราแน่เลยแต่ยังไงชั้นที่ลึกลงไปก็คงจะยังไม่ถูกเคลียร์หรอก "พ่อหนุ่มตัวใหญ่โตที่ถือโล่ขนาดพอ ๆ กับตัวและยังมีดาบที่ยังเก็บอยู่ในฟักอีก
พวกเขาเป็นนักผจญภัยสินะมากันเจ็ดคนซะด้วยเราจะเข้าไปทักทายหรือแอบดีถ้าแอบของพวกนี้เราก็ต้องทิ้งน่ะสิเยอะขนาดนี้คงเอาไปแอบไม่ได้แน่ ๆ ฟรานนั่งคิดกังวลกับซากมอนสเตอร์และของที่ชำแหละแยกใส่กระเป๋าใบใหญ่ไว้สกิลตรวจจับของเธอสามารถรู้ได้กระทั่งจำนวนและเพศของพวกเขาเพียงแต่ไม่สามารถระบุรูปร่างหน้าตาได้
" ตรงนั้นมีใครอยู่ด้วย" หนึ่งในทีมของพวกเขาพูดขึ้นมาเมื่อเพ่งสายตามองพวกเขาเห็นฟรานที่กำลังแบกของเดินกลับมา
" ผู้หญิงเหรอ "
" เอ๊ย ! เธอคนนั้นน่ะเป็นนักผจญภัยใช่ไหมแล้วทีมของเธอไปไหนแล้ว "พ่อหนุ่มตัวโตเอามือปล้องที่ปากตะโกนเสียงดังไปทางฟราน
" เฮ้โจทำไมนายถึงถามแบบนั้นล่ะ " ชายหนุ่มข้าง ๆ ถามขณะที่ยกดาบขึ้นระมัดระวังตัว
" ผู้หญิงเข้าดันเจี้ยนมาคนเดียวแบบนี้มันแปลกๆ แถมดูของที่เธอเอามาด้วยสิมันเยอะมากเลยนะอาจเป็นโจรหรือไม่ก็อาจจะเป็นมอนสเตอร์ปลอมตัวมาก็ได้ "พวกเขาเตรียมตัวตั้งรับขณะที่ฟรานค่อย ๆ เดินเข้ามา
" สวัสดีค่ะ "ฟรานยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร แววตาที่พวกเขามองมาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
" เอ่อ...สวัสดีครับ "ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางเขินเคลิ้มมองหน้าฟรานไม่ละสายตา
" ร็อกโก้นายหน้าแดงทำไมวะ ?" โจเอามือตีหลังชายหนุ่มที่มีนามว่าร็อกโก้เขาตกใจตื่นจากภวังค์ขณะที่ฟรานหยุดนิ่งไม่กล้าเดินเข้าใกล้เพราะพวกเขาหันอาวุธมาทางเธอ
" ฉันแค่มาทำภารกิจเฉย ๆไม่ใช่ศัตรูของพวกนายหรอก แล้วฉันก็กำลังจะกลับแล้วด้วย " ฟรานหัวเราะแห้ง ๆพยายามทำให้พวกเขาใจเย็นลง
" บอกพวกเรามาว่าทีมของพวกเธอไปอยู่ไหน? " โจยังคงจับดาบแน่นจ้องตาเขม็ง
" ฉันมาคนเดียวไม่มีทีมหรอก"
" คิดว่าพวกเราจะเชื่อหรือไง...เธอเป็นใครกันแน่โจรขโมยของ มอนสเตอร์ หรือผู้ก่อการร้าย ? " ขณะที่พวกเขายืนเผชิญหน้ากันอยู่จู่ ๆก็มีหมาป่าขนแดงพร้อมทั้งมีเขาที่ยาวเท่าแขนอยู่บนหัวมันย่องเข้ามาทางด้านหลังฟราน
" เธอ ! ระวัง ! "ร็อกโก้ตะโกนเสียงดังทำให้หมาป่ากระโจนเข้าใส่เล็งเขาที่แหลมยาวไปที่ฟรานทันทีเธอหันหน้ากลับมองตาของหมาป่าเอื้อมมือซ้ายจับเขาของมันและยกตัวขึ้นฟาดเข้ากับพื้นตรงหน้าท่ามกลางสายตาตกตะลึงจนอ้าปากค้างของพวกโจ
" ต-ตายแล้วนั่นมันหมาป่าถ้ำเลเวลสามเลยนะ "
" ยังมันแค่ถูกกระแทกจนสลบเท่านั้น" ฟรานลากมันเข้ามาใกล้ ๆ และใช้ดาบคาตานะของเธอตัดคอของมัน
" อะ ตัวนี้ฉันให้ "เธอโยนหัวของหมาป่าให้กับโจเขารับมันไว้ด้วยมือที่สั่นพลางมองฟรานที่เดินผ่านพวกเขาต่อไป
" เกือบซวยแล้วไงโจดูท่าเธอคงเป็นนักผจญภัยแรงค์สูงแน่ ๆ เลย " หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆกระซิบคุยกับพวกโจ
" คุณครับ !ผมขอรู้ชื่อได้ไหมครับ " ร็อกโก้วิ่งตามหลังฟรานมาติด ๆ พูดด้วยท่าทางเขินอายไม่กล้าสบตานาน ๆ
" ฉันชื่อฟรานไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ดูเหมือนพวกนายจะอายุเยอะกว่าฉันอีกนะเรียกแค่ฟรานก็พอ" เธอยิ้มตอบกลับ
" ผมร็อกโก้นะครับอย่าถือสาพวกเพื่อน ๆ ผมเลย พวกเขาเคยถูกปล้นมาก่อนเลยค่อนข้างขี้ระแวง "ร็อกโก้หัวเราะแห้งรู้สึกผิดแทนเพื่อนของตัวเองจนเขาดูกล้า ๆ กลัว ๆที่จะคุยด้วยแต่ก็พยายามฝืน
" ฉันไม่ว่าอะไรหรอกค่ะถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะร็อกโก้ " ฟรานยิ้มและโบกมือให้ก่อนจะเดินจากไปรอยยิ้มนั้นทำให้ร็อกโก้ยืนนิ่งไปพักหนึ่งเลย
" เฮ้ย ! เหม่ออะไรอยู่" โจเอามือตบหลังอีกครั้งทำให้ร็อกโก้ตั้งสติได้
" นายเห็นไหมเธออย่างกับเทพธิดาเลยแค่ได้คุยด้วยฉันก็รู้สึกดีแล้ว "ร็อกโก้พูดไปก็ยิ้มไปท่าทางกระดี๊กระด๊า
รอดมาได้แล้วเดี๋ยวนะสกิลตรวจจับเจออะไรบางอย่างที่มีระดับมานาสูง ฟรานหยุดชะงักหันหลังกลับทันควันมองไปทั่วบริเวณ
ดูจากสัญญาณมานาและชีพจรพวกกลุ่มเมื่อกี้กำลังเข้าใกล้มันอีกไม่นานก็คงจะ เสียงร้องลั่นดังมาจากพวกทีมนักผจญภัยเมื่อฟรานใช้ตรวจจับอีกครั้งชีพจรก็ได้หายไปแล้วหนึ่งคน
" ทุกคนอย่าพึ่งแตกตื่นรีบแปรแถวตั้งรับได้แล้ว" โจผู้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดจ้องมองหมาป่าสีดำตัวใหญ่ตาไม่กะพริบด้านหลังของโจมีร็อกโก้และเพื่อนร่วมทีมอีกคนยืนถือหอกยาวและมีมารีนหญิงสาวผมสีบลอนด์กับเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนอยู่ด้วยกันพวกเธอยกไม้คทาขึ้นร่ายเวทบางอย่าง
" [ Taunt ] " เสียงตะโกนดังส่งไปถึงหมาป่าทำให้มันกระโจนเข้าใส่โจ
" รับ "เสียงจากมารีนดังขึ้นทันทีที่เห็นมันกำลังเข้ามา
" [ Power Up ] " มารีนและเพื่อนอีกสองคนร่ายเวทเพิ่มพละกำลังให้กับโจ ก่อนที่มือของหมาป่าจะตะปบเข้ามาโจก็ยกโล่ขึ้นป้องกันได้ไม่ยาก
" รุก "มารีนตะโกนอีกครั้ง
" [ Stab ] " ร็อกโก้กับเพื่อนของเขายกหอกขึ้นชี้ปลายแหลมไปที่คอของหมาป่ารวบรวมมานาไว้ที่ตรงนั้นและแทงใส่มันขณะที่โจย่อตัวลงนั่งชันเข่าผ่านหัวของเขาไปเวทของพวกเขาเจาะหนังของมันได้สำเร็จจนเลือดไหลออกมาแต่ก็ไม่อาจทำให้มันตายได้
" [ Hydro Pump ] "
" [ Fire Bullets ] "
" [ Peck ] "
เวททั้งสามจากพวกมารีนที่อยู่ด้านหลังเมื่อร็อกโก้เก็บหอกกลับมาไว้ข้างกายก็รีบย่อตัวนั่งชันเข่าทันทีเวททั้งสามพุ่งเข้าโจมตีหมาป่าถ้ำอย่างต่อเนื่องจนมันถอยออกไปไกล
" รับ ! "พวกเขากลับมายืนเหมือนเดิมและทำซ้ำอีกครั้งหลังจากที่รับการโจมตีไปอีกระลอกมันก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่งนั้นเป็นโอกาสที่ทำให้มารีนยิ้มได้
" บุก ! "โจยกโล่วิ่งนำใช้มันกระแทกไปที่ขาหน้าข้างขวาหวังให้มันเสียหลักร็อกโก้แทงหอกเข้าไปที่ขาหน้าซ้าย
" เจอจ่าฝูงหมาป่าถ้ำตั้งแต่เริ่มแบบนี้ทางต่อไปคงลำบากกว่านี้แน่ ๆ "มารีนยิงเวทมนตร์ไฟเข้าใส่อย่างต่อเนื่องเหมือนมันกำลังถูกเผาอยู่ในกองเพลิง
" เราเสียไปหนึ่งคนแล้วเขาดันประมาทเกินไปเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ " แต่ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงและแรงสั่นสะเทือนมาจากด้านหลัง
" ซวยแล้วจ่าฝูงหมาป่าอีกตัว"ร็อกโก้ตาเบิกกว้างมองดูร่างของหมาป่าที่ใหญ่มากกว่าตัวที่พวกเขาสู้อยู่เสียอีก
ทันใดนั้นจ่าฝูงหมาป่าตัวที่ถูกโจมตีก็หมุนตัวสะบัดหางสลัดพวกเขาออกห่างก่อนจะร่ายเวทบางอย่างโดยใช้เขาของมันเล็งมาที่เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งแสงสีขาวพุ่งกระแทกเข้าที่ท้องกระเด็นออกมานอนนิ่งไปเลย
" ตั้งสติไว้ "มารีนพยายามจะดึงสติพวกเขากลับมาให้สู้ได้อีกครั้ง หลังจากเห็นร็อกโก้และคนอื่น ๆหน้าซีดและมือไม้สั่น
" มันจบแล้ว "เสียงชายคนหนึ่งพูดขึ้นมามารีนมองหาต้นเสียงเห็นเพื่อนของเธอขาสั่นจนทรุดลงกับพื้นโดยที่ตรงหน้ามีหมาป่าอีกหนึ่งตัวที่มีเขาทั้งสองชูขึ้นเด่นเป็นสง่า
" ร-ราชาหมาป่าถ้ำเหรอ"หญิงสาวคนหนึ่งมองเห็นร่างอันน่าเกรงขามและสง่างามแต่ก็มีเพื่อนของเธอถูกมันคาบคาไว้ที่ปากก่อนจะกัดและกินมันต่อหน้าเธอภาพอันน่าสะอิดสะเอียนรวมกับความกลัวทำให้เธอพยายามวิ่งหนีพวกมันแต่เล็บที่แหลมคมได้ตะปบไปที่ร่างของหญิงสาวกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงแขนและขาข้างขวาขาดแถมมีแผลขนาดใหญ่ที่ท้องไส้และอวัยวะภายในไหลออกมาโดยที่เจ้าตัวยังลืมตามองอยู่ก่อนจะเสียเลือดตายไปในที่สุด
" ต้องหนี "รูปแบบแถวที่ฝึกกันมาอย่างดีเสียท่าพลาดให้กับราชาหมาป่าขณะที่ขากรรไกรขนาดใหญ่และฟันที่แหลมคมกำลังอ้าปากกัดไปที่ร่างของชายที่นั่งเหม่อมองทั้งร้องไห้และยิ้มหัวเราะไปด้วยโจกัดฟันแน่นวิ่งสุดฝีเท้าเพื่อเข้ามาช่วยแต่มันก็สายเกินไป ท่อนบนของเขาได้ขาดหายไปในทันทีโดยทิ้งรอยฟันที่น่าสยดสยองไว้
" เราต้องรอดนะ "มารีนพูดเสียงสั่นน้ำตาเอ่อล้นออกมาแต่ยังพยายามเรียกเพื่อนที่เหลือของเธอ
" [ Fire Wall ] " เพลิงที่ร้อนพอช่วยให้มันไม่กล้าเข้าใกล้ได้พักหนึ่งเธอสังเกตเห็นจ่าฝูงตัวหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากพวกเธอ
" บุก ! จัดการตัวนั้น" ทั้งโจและร็อกโก้กัดฟันสู้สุดใจซ้ำแผลของจ่าฝูงหมาป่าตัวนั้นจนตายขณะที่มารีนพยายามกันไม่ให้พวกมันอีกสองตัวเข้ามาใกล้ได้
" กรี๊ด ! "มานาจำนวนหนึ่งที่ร่ายออกมาจากเขาทั้งสองข้างของราชาหมาป่าสร้างแรงลมพอที่จะดับไฟและพัดพวกเขาให้ล้มลงกับพื้นได้
" เราต้องมาตายที่นี่เหรออุตส่าห์พยายามจนขึ้นมาแรงค์ D แท้ ๆ "
" แต่อย่างน้อยพวกเราก็ลากมันไปได้ตัวหนึ่ง " รอยยิ้มและเสียงหัวเราะฝืน ๆของพวกเขาที่นั่งตัวติดกัน แววตาไร้ชีวิตที่มองดูหมาป่าสองตัวที่กำลังเดินเข้ามา
" หมอบลงไป ! "เสียงจากหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้นมาพวกเขาที่กำลังตกใจและสับสนก็หมอบลงตามคำสั่งทันที
" ลงดาบรูปแบบที่สอง " พวกเขาหลับตาปี๋ตัวสั่นระริกกอดกันแน่นไม่ปล่อย แต่อยู่ ๆเสียงก็เงียบไปเมื่อพวกเขาได้ลืมตาขึ้นก็ได้เห็นร่างของจ่าฝูงหมาป่าตัวนั้นถูกผ่าออกหลายส่วน
" ฟ-ฟราน ! " ร็อกโก้ร้องอุทานออกมาฟรานหันหลังให้พวกเธอจ้องมองราชาหมาป่าตาไม่กะพริบ
เจ้าตัวนี้ดูท่าจะสู้ยากเอาการ ฟรานสะบัดดาบคาตานะเอาเลือดที่เปื้อนออกแววตาดุร้ายจ้องพวกเธอจนรู้สึกหนาวไปยันกระดูกก่อนจะตะปบเท้าของมันสร้างเวทลมพุ่งใส่ฟรานเธอใช้ดาบรับมันได้แต่แรงของเวทนั้นทำให้เธอถูกดันถอยออกมาหนึ่งก้าว
แค่ขยับนิดหน่อยก็สร้างเวทที่รุนแรงขนาดนี้ได้แล้วเจ้าหมาป่าตัวนี้มันเลเวลอะไรกันแน่ ? มันยังคงสร้างเวทลมที่คมดั่งใบมีดโจมตีใส่เธอเป็นช่วงๆ
" ราชาหมาป่าเลเวลน่าจะห้าไม่สิหกเลยแหละพวกเราต้องหาทางหนี " โจเอามือยันตัวเองลุกขึ้นตั้งโล่ไว้กับพื้นเช่นเดียวกับคนอื่นๆ
" ดูเหมือนมันจะฉลาดกว่าที่คิด" มันค่อย ๆ เดินไปบังทางออกไว้ เสียงหอนดังสนั่นจนพวกเขาต้องเอามือปิดหูไว้
" ฟราน ให้พวกเราช่วยเถอะ" ร็อกโก้เดินเข้ามายืนข้าง ๆใช้หอกของตัวเองจ้วงออกไปเป็นเวทไฟแต่เพียงการคำรามของมันก็ทำให้เวทไฟหายไปทันที
" เราต้องเข้าไปพร้อมกันไม่งั้นเจาะการป้องกันไม่เข้าแน่ ๆ [ เสริมกำลังระดับสี่ ] "โจออกมายืนข้างหน้ายกโล่ขึ้นป้องกันเวทลมของมันพวกเขามองตาพยักหน้าตอบรับวิ่งเข้าใส่ราชาหมาป่าพร้อม ๆ กันเวทเสริมกำลังที่ใช้ช่วยให้แรงกลับมาอีกครั้ง
" ย้าก "โจฟาดดาบลงไปที่ขาหน้าแต่มันก็ยกขึ้นเอากรงเล็บข่วนกลับขณะที่ร็อกโก้และมารีนแยกไปด้านข้างสาดสกิลโจมตีไม่ยั้งทำให้มันร้องโหยหวนออกมา
" อย่าให้มันได้ฟื้นตัว" ฟรานกระโดดลอยขึ้นเหนือหัวโดยที่มันกำลังวุ่นกับพวกโจอยู่
" ลงดาบ [ รูปแบบที่สาม ]" ดาบสีแดงที่มีเพลิงลุกโชนเธอง้างแขนหวังจะแทงไปที่หัวของมัน
" กรี๊ด "กระแสลมแปรปรวนรุนแรงจนทำให้เธอถูกพัดกระเด็นออกมาเฉกเช่นเดียวกับพวกโจราชาหมาป่าที่กำลังโกรธเกรี้ยวก้มหัวลงชี้เขาไปทางมารีนมานาจำนวนมากกำลังก่อตัวกันที่ปลายเขาและยิงออกมาเป็นรูปทรงกระบอกเวทลมที่ไม่มีสีหรือรูปทำให้มารีนไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะตายสายตาของเธอที่จับจ้องไปที่เขาของมันก่อนจะเหลือบมองหน้าเพื่อน ๆ ของเธอ
" ระวัง ! "โจพุ่งเข้าไปด้วยสัญชาตญาณยกโล่ขึ้นกันมารีนและตัวเขาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เวทลมจะปะทะเข้ากับโล่เสียงแตกร้าวของโล่ทำให้โจรู้ว่ามันกำลังจะแตกแต่เขาก็ยังยืนหยัดสู้ไม่ถอยร็อกโก้และฟรานใช้จังหวะนี้เข้าประชิดตัวและร่ายเวทไฟโจมตีใส่ในระยะใกล้ ๆ
" เราต้องชนะมันให้ได้ !"รอยแผลของราชาหมาป่าที่ได้รับมาอย่างต่อเนื่องก็เริ่มฉีกกว้างจนเลือดไหลออกมาเป็นแอ่ง
" มันเริ่มอ่อนแรงแล้ว" ร็อกโก้เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวหลังจากเห็นแผลพวกนั้นโจและมารีนรอดมาได้แต่โล่ของเขาก็เสียหายเป็นอย่างมาก
ถ้าเป็นแบบนี้เราชนะได้แน่
" สู้เว้ย ฆ่ามันให้ได้ "โจทิ้งโล่ลงพื้นเหลือเพียงดาบหนึ่งเล่มวิ่งเข้าประชิดตัวและแทงด้วยเวทเข้าไปที่ขาแต่มันก็สะบัดขาทำให้ตัวโจกระเด็นออกมาทันทีกรงเล็บทั้งสองข้างที่พยายามควานหาตะปบพวกเขาแต่ก็ทำไม่ได้เสียที
" แย่แล้ว " มันยกขาหน้าขึ้นทุบลงที่พื้นสร้างแรงสั่นสะเทือนและแรงลมพัดพวกเขาถอยกระเด็นออกมาเสียงคำรามมาพร้อมกับพายุหมุนลูกใหญ่ค่อย ๆ กลืนกินพื้นที่ขณะที่พวกเขาพยายามเดินหนีพายุเจ้าราชาหมาป่าก็ยิงเวทออกมาเป็นเส้นตรงใส่พวกเขาไม่หยุด
" อ๊าก ! "ร็อกโก้โดนเวทที่ยิงออกมาแรงของมันทำให้ตัวเขากระแทกเข้ากับกำแพงแถมยังมีแผลขนาดใหญ่อยู่กลางหลังตามรอยเสื้อผ้าที่ขาดเป็นรู
มันคลุ้มคลั่งแล้วดูเหมือนดาบคาตานะธรรมดาจะเจาะหนังมันลำบากไปหน่อย ฟรานตวัดดาบสวนเวทที่ยิงออกมาด้วยสกิลตรวจจับทำให้เธอมองเห็นสกิลเหล่านั้นได้ดีกว่าคนอื่น ๆ
พายุหมุนทวนเข็มนาฬิกาถ้าไปตามแรงลมก็อาจจะช่วยเพิ่มแรงปะทะได้คงต้องลองทำดุ " ลงดาบ[ รูปแบบที่หนึ่ง ] " ฟรานตั้งท่าเตรียมวิ่งจับดาบสองมือแน่นเล็งไปข้างหน้าเธอวิ่งไปตามเส้นขอบพายุด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ทำได้เพื่อไม่ให้มันดูดเธอเข้าไป
เสียงร้องโหยหวนจากราชาหมาป่าที่ถูกดาบของฟรานแทงเข้าไปที่อกมิดด้ามแทนที่มันจะตายแต่กลับร่ายเวทโจมตีออกมาไปทุกทิศทุกทางแต่พายุของมันก็ได้หายไปทำให้พวกโจกลับมารวมกลุ่มกันได้อีก
" มานาฉันกำลังจะหมดแล้ว" ร็อกโก้เดินมาด้วยสภาพสะบักสะบอม
" ฉันก็ด้วย "มารีนหายใจถี่เหนื่อยหอบแทบจะยืนไม่อยู่
" มันโดนไปขนาดนั้นแล้วยังไม่ตายอีก[ Mana Shield ] " โจยืนบังพวกเขาจากสกิลเวทลมที่พุ่งไปมั่วซั่วก่อนที่ฟรานจะถอยออกมาตั้งหลักกับพวกโจ
ดาบก็ดันไปติดอยู่ที่ตัวมันอีกต้องใช้พวกมันแล้วล่ะ ฟรานชักดาบสีดำออกมาสายตาที่พวกโจจับจ้องมองดูด้วยความสงสัยพร้อมทั้งสวมชุดสีขาว
" นั่นมัน..."ร็อกโก้ตาเป็นประกายมองดูใบดาบสีดำสนิท
" อย่าบอกใครเรื่องนี้ล่ะลงดาบ [ รูปแบบที่สาม ] " ดาบสีดำส่องสว่างด้วยเพลิงสีชาดเธอพุ่งฝ่าสกิลจากราชาหมาป่าเข้าไปทันทีดาบที่ง้างจากข้างหลังโดยที่ปลายดาบชี้ไปหามันดาบแทงออกไปสามครั้งสร้างรอยแผลเป็นรูโบ๋ที่มีกลิ่นไหม้ออกมาทั้งสามรูบนตัวของมัน
" จ-จบแล้วยังงั้นเหรอ"ร็อกโก้ยิ้มอ่อนเมื่อได้เห็นท่วงท่าในการต่อสู้ของฟรานรวมกับความสวยของเธอทำให้พวกโจต้องตกตะลึงพวกเขาทิ้งตัวลงนอนพักร่างกายอย่างสบายใจ
" ขอบคุณนะฟราน "
" พวกนายพักกันก่อนเถอะ [ Heal] " ฟรานส่งยิ้มให้พวกโจเพียงแค่ได้เห็นก็ทำให้รู้สึกสบายใจเสียงอันไพเราะมาพร้อมกับความอบอุ่นเมื่อได้สัมผัสกับเวทรักษาของฟรานทำให้พวกเขานอนนิ่งๆ พักฟื้นร่างกายได้
แสงอาทิตย์ส่องลงบนหัวพอดีอากาศที่เริ่มเย็นลงทำให้แม้จะอยู่กลางแดดก็ไม่ได้รู้สึกร้อนอะไรมากนักลักซ์ควบม้าเร็วของเธอมุ่งหน้าไปยังเมืองแห่งหนึ่งถนนหนทางดูดีเป็นระเบียบเช่นเดียวกับบ้านอาคารที่เรียงในแนวเดียวกันพื้นที่ไร่นาก็ถูกจัดวางเป็นอย่างดี
" หยุดก่อนครับคุณผู้หญิงผมขอดูบัตรประจำตัวก่อน " นายทหารสามคนที่ยืนอยู่ก่อนจะเข้าตัวเมือง
" นี่ค่ะ " เธอกระโดดลงจากม้าจูงมันเดินไปหานายทหารและยื่นบัตรทหารของตัวเองให้
" เฮ้ย !ดูเหรียญยศพวกนั้นสิ "หนึ่งในทหารยามตกใจร้องอุทานออกมากระซิบคุยกับเพื่อนอีกคน
" ยินดีต้อนรับครับท่านพลโท" ทันทีที่เขาได้เห็นบัตรทหารก็รีบยืนตัวตรงทำวันทยหัตถ์ด้วยเสียงหนักแน่น
" ไม่ต้องทางการแบบนั้นก็ได้ฉันมาทำธุระส่วนตัวไม่เกี่ยวกับงาน "เธอขึ้นควบม้าเข้าไปยังตัวเมืองที่ครึกครื้นเต็มไปด้วยการเดินทางค้าขายมากมายเหล่านักผจญภัยมากหน้าหลายตาเดินจับจ่ายใช้สอยกันสนุกสนาน
ที่นี่ยังครึกครื้นไม่เปลี่ยนเลยตระกูลซีเลียทำงานบริหารพื้นที่ที่อยู่ภายใต้การปกครองได้ดีใครที่ได้เข้าร่วมวงศ์ตระกูลก็คงมีอำนาจมากขึ้นแน่ ๆ แต่ยังไงฉันก็ต้องปฏิเสธไปการบอกความจริงเป็นเรื่องที่ถูกต้องจะปล่อยให้พวกเขาคาดหวังมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
เธอเดินทางไปตามถนนผ่านผู้คนมากมายที่จ้องมองเธออย่างน่าสงสัยจนถึงคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กับสำนักงานกิลด์ของเมือง
" คุณลักซ์ "ยามสองคนที่อยู่ด้านหลังของรั้วเหล็กตกใจตาตื่นรีบเปิดประตูให้เธอ
" คุณโจนอยู่ไหมคะ "เธอจูงม้าเดินเข้าไปช้า ๆ ก่อนจะมีผู้ชายคนหนึ่งเดินสวนออกมาพอดี
" อ้าวลักซ์เธอมาทำอะไรที่นี่ " พ่อหนุ่มผมดกดำยาวและสละสลวยอย่างกับผมของหญิงสาวแสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่
" จอชนายมาพอดีเลยเรามีเรื่องต้องคุยกับคุณโจน "
" เธอมีเรื่องอะไรเหรอ" ลักซ์ไม่ทันได้ฟังจอช เธอก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในบ้านเสียแล้ว
" สวัสดีค่ะฉันมาหาคุณโจน" ลักซ์ก้มโค้งทักทายพอเป็นพิธี ผู้หญิงตรงหน้าของเธอคือจูเลียภรรยาของโจน
" โจนเขากำลังประชุมงานกันอยู่น่ะถ้าเป็นเธอจะเข้าไปเลยก็ได้ "ลักซ์เดินตามจูเลียเข้าไปส่วนลึกของคฤหาสน์ที่มีห้องเดี่ยวขนาดใหญ่เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะมีเสียงจากด้านใน
" ใครกันที่มาขัดการประชุม"
" ฉันเองมีปัญหาอะไรไหม" จูเลียตอบกลับเสียงแข็ง
" อ-อ่อ มีเรื่องอะไร ?" โจนพูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยเหมือนกำลังกลัวอะไรสักอย่าง
" ลักซ์มาหาน่ะเราจะเข้าไปแล้วนะ "
" เข้ามาเลย "เมื่อได้ยินพวกเธอก็เปิดประตูบานนั้นเข้าไปก่อนจะมีจอชที่วิ่งตามหลังมาทันพอดีโต๊ะทรงตัวยูขนาดใหญ่ที่นั่งได้เป็นสิบคนทั้งชายหญิงหลากวัยนั่งอยู่ด้วยกันบรรยากาศที่มืดมนเหมือนกำลังเจอเรื่องแย่ ๆ
" ฉันขอแนะนำพลโทลักซ์ของกองทัพแห่งอาณาจักรเซียและเธอกำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นพลเอกคนที่สี่ของกองทัพอีกด้วย" ชายสูงวัยที่นั่งอยู่จุดกึ่งกลางโต๊ะลุกขึ้นยืนผายมือมาทางเธอ
" พลโทที่กำลังจะเป็นพลเอกเหรอทำไมคนใหญ่คนโตแบบนั้นถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ "เด็กหนุ่มที่มีรูปร่างคล้ายกับผู้หญิงไม่ว่าจะส่วนสูง รอบเอวหรือแม้กระทั่งใบหน้า
" ยังไงก็นั่งลงก่อนเถอะ" สายตาที่พวกเขาจ้องมาด้วยความสงสัยปานจะสอดส่องทุกอย่างจากตัวเธอ
" หนูจะไม่รบกวนเวลามากหรอกค่ะคุณโจนค่ะหนุมาขอยกเลิกสัญญาการแต่งงานค่ะ "เมื่อพูดเสร็จเธอก็ได้เห็นสีหน้าตกตะลึงจากพวกโจน
" ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึงเมื่อก่อนโทลกับฉันสนิทกันมากจนเราไปสัญญาอะไรแบบนั้นไว้ พวกเธอที่อายุแตะเลขสามแต่ก็ยังไม่แต่งงานทางที่ดีพวกเธอไปหาคนที่ใช่ด้วยตัวเองและสร้างครอบครัวได้แล้วที่ฉันพูดหมายถึงแกด้วยนะจอช "
" ขอบคุณที่เข้าใจค่ะหนูจะอยู่ที่นี่อีกสองสามวันถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกได้เสมอนะคะอยู่ที่ร้านเดิม" ลักซ์ส่งยิ้มอ่อนให้พวกเขาก่อนจะลุกเดินออกไปขณะที่จอชและจูเลียยืนแข็งเป็นหินไปแล้ว
พอใช้คำว่าหนูแทนตัวเองแล้วมันรู้สึกอายๆ ยังไงไม่รู้สิ อายุก็ปาไปเลขสามแล้วแท้ ๆ ลักซ์ตบหน้าตัวเองเบา ๆออกมาจูงม้าของตัวเองออกจากคฤหาสน์ไป
เจ้าพวกมนุษย์สัตว์ที่จับได้มีเลเวลสูงถึงห้าแถมยังมีบางคนที่เลเวลหกด้วยพวกเขาหลบซ่อนและฝึกฝนในป่าอย่างงั้นเหรอ หรือมาจากอาณาจักรอาฟที่นั่นเป็นอาณาจักรเดียวที่เปิดรับการอยู่อาศัยร่วมกันของสายพันธุ์อื่นไอ้เราก็พยายามจะไม่ทำอันตรายพวกเขาแต่ถ้าคนอื่น ๆ มาเห็นก็คงจะฆ่าตายไปแล้ว ทำไมต้องทำเรื่องที่โหดร้ายขนาดนั้นด้วยนะ
787K
