หลังจากที่มองหาพวกน้องสาวให้กลับมาเร็วๆ แต่สิ่งที่เห็นก็คือพวกน้องสาวกำลังยืนคุย ยืนกินขนมกันต่อนี่น่ะสิ!!!
“..............!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
“น้องเล็ก..!!!..น้องสี่..!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
“เอ๋….เสียงใครเรียกน่ะ..หง่ำ…หง่ำ….”เสี่ยวจื่อน้อย ทำเพียงแค่พูดออกมา แต่สายตายังคงมองไปที่ถุงขนมต่อ และมือก็ไม่ว่างเสียด้วย
“เหมือนเสียงพวกพี่ชายเรียกเลยนะน้องเล็กนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“อ้อ…งั้นให้พวกพี่ชายรอไปก่อนก็ได้เนอะพี่สาวเนอะ พวกเรากินขนมกันต่ออีกสักแป๊บเดียวก่อนนะ จะได้มีแรงไงล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ..พี่สาวก็ว่างั้นแหละน้องเล็ก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
ทางด้านพวกพี่ชายทั้ง 7 คนที่พยายามเรียกน้องสาวทั้งสองคนแล้ว แต่ดูพวกเธอไม่ยอมหันมาเลยแม้แต่นิดเดียวนี่น่ะสิ
“พวกน้องสาวทิ้งพวกเราไว้ตรงนี้จริงๆ!!”พี่สามจงจื่อ
“น้องสาวสองคนเห็นขนมในห่อพวกนั้น ดีกว่าพวกพี่ชายทั้ง 7 คนอย่างพวกเราใช่ไหมครับ”พี่รองสือจื่อ
“ถ้าจะให้พูดแบบตรงๆก็คือใช่พวกน้องสาวทอดทิ้งพวกเราเพราะขนมพวกนั้น แต่ถ้าพูดแบบปลอบใจพวกเราเองก็คือว่าน้องสาวสองคนไม่ได้ยินเสียงเรียกของพวกเราน่ะ!!!”พี่หวงเซ่อ
“แต่จริงๆแล้วพวกน้องสาวได้ยินนี่น่ะสิ ขนาดคนที่กินอยู่ด้วยยังหันมาโบกไม้โบกมือให้พวกเราเลยนะ!!!”พี่หงเซ่อ
“ช่างแตกต่างจากพวกน้องสาวของเรามากจริงๆ”พี่สุ่ยหู
“ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อา สอนให้รักใคร่กลมเกลียวกัน ดูแลกันและกัน ห่วงใยกัน แต่น้องสาวสองคนพอเห็นขนมแล้วล่ะก็!!”พี่ไคว่จื่อ
“ทอดทิ้งพวกเราทันทีเลย..!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
“เฮ้อ………!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
แต่จะทำอะไรต่อไปได้กันเล่า ก็ได้แต่พากันยืนแบบหวาดวิตกกังวลขนลุกกันไปทั้งตัวแบบนี้ เพื่อรอน้องสาวทั้งสองคนกลับมาเพียงเท่านั้นเองนั่นแหละ!!
หลังจากที่จะต้องพากันยืนรอพวกน้องสาวทั้งสองคนกันมาพักใหญ่ ก็พากันเดินกลับมาพร้อมกิ่งไม้ในมือที่ค่อนข้างยาว ที่ช่วยพากันลากยาวมากันตามพื้น
“น้องสี่ น้องเล็ก กลับมากันแล้วล่ะ..!!!”พี่สามจงจื่อ
“พี่ชาย”น้อสาวทั้งสอง ที่พยายามลากกิ่งไม้มาด้วยกัน เพื่อจะนำมาปักตำแหน่งสถานที่ที่้านั่นเอง
“พวกเราได้กิ่งไม้มาแล้วล่ะพี่ชาย ดูสิเลือกตั้งนานแน่ะ..”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆพี่ชาย พวกเราเสียเวลาเลือกตั้งนานเลยนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“เหรอ…..??”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน พากันลากเสียวย๊าวยาวววว…..เพื่ออยากจะย้อนถามน้องสาวทั้งสองคนว่ามันจริงๆเหรอที่ว่าไปนานๆเพราะกิ่งไม้กิ่งนี้?? ไม่ใช่ว่าน้องสาวทั้งสองคนกำลังเสียเวลากินขนมกันอยู่หรืออย่างไรกัน??
ทำเหมือนพวกพี่ชายคงจะไม่ได้เห็นพวกเธอทั้งสองคนยืนกินขนมกันอย่างเอร็ดอร่อย และทอดทิ้งให้พวกพี่ชายทั้ง 7 คนยืนรออยู่อย่างนี้
“พวกพี่ชายมายืนรออยู่ตรงนี้นี่เอง มายืนรอตรงจุดเสียด้วยนะ เก่งมากเลยพี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย
“............???”พวกพี่ชาย ต่างพากันคิดว่านี่ก็เอาไปอีกหนึ่งแต้ม ก็เป็น้องเล็กไม่ใช่หรือไงกันที่ให้พวกเขาทั้งหมดยืนรออยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนอย่างเด็ดขาดน่ะ??
“เฮ้อ……”สุดท้ายแล้วก็ได้แต่พากันทอดถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆในชีวิตที่เกิดมาเป็พี่ชายของพวกเธอทั้งสองคนอยู่ดี
“มาเดี๋ยวพี่จะถือกิ่งไม้นี้ให้เองนะ”พี่หวงเซ่อ
“ได้ๆพี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย กับพี่สาวอู๋ิจื่อยืนกิ่งไม้ให้พี่ชายทันที และก็นำทางเดินไปอีกสักพักหนึ่งเสี่ยวจื่อน้อยก็หยุดเดินและหันมาบอกพี่ชายว่า….
“พี่ชายตรงนี้ล่ะ ตรงนี้เลย…ปักกิ่งไม้ไว้ตรงนี้ได้เลย”เสี่ยวจื่อน้อย บอกด้วยน้ำเสียงอันตื่นเต้นออกมา
“น้องเล็กเจอที่ฝังขุมสมบัติแล้ว..!!!”พวกพี่ชาย
“ใช่ๆพี่ชาย ตรงนี้เลยปักกิ่งไม้ลงไป”เสี่ยวจื่อน้อยชี้ไปที่จุด ณ ที่เธอยืนอยู่ทันที
“ได้ๆ..น้องเล็ก..!!”พวกพี่ชาย
“น้องเล็ก กับน้องสี่หลบไปก่อนนะ พวกพี่จะปักกิ่งไม้เดี๋ยวนี้เลย”พี่หงเซ่อ
“หงึก..หงึก…”สองสาวน้อยพยักหน้ารับคำและพากันเดินเลี่ยงไปยืนอีกฝั่งหนึ่ง เพื่อไม่ให้เกะกะพวกพี่ชายทำการปักกิ่งไม้ลงไปเพื่อเป็สัญลักษณ์บอกตำแหน่งเวลาย้อนกลับไป ณ สถานที่ปัจจุบันนั่นเอง
“ปึ่ก….ปึ่ก…..”พวกพี่ชายพากันตอกกิ่งไม้ลงไปให้แน่น และมีความยาวเหลือมากพอที่จะสังเกตุเห็นกิ่งไม้ที่ปักลงไปด้วย
“เรียบร้อยแล้วน้องเล็ก”พี่ไคว่จื่อ
“ดีมากพี่ชาย งั้นพวกเราพากันกลับไปได้แล้วล่ะ..รอให้สถานที่ทับซ้อนย้อนอดีตสุสานแห่งนี้จางหายไปพวกเราค่อยทำการขุดหาสมบัติกัน ณ ตำแหน่งนี้กันเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ตกลง น้องเล็ก..!!!”พวกพี่ๆทั้งหมด
9 พี่น้อง พากันเดินออกจากพื้นที่ที่ย้อนอดีตของสุสานแห่งนี้ เพื่อรอเวลาให้สถานที่ในอดีตแห่งนี้ได้จางหายไปเสียก่อน
“ทีรอบนี้เนี่ยนะนานจังเลยกว่าจะจางหายไปน่ะ..”เสี่ยวจื่อน้อย อดที่จะบ่นพึมพำไม่ได้เพราะรอบนี้มันค่อนข้างจะยาวนานมากกว่า 2 รอบที่แล้วจริงๆนั่นน่ะแหละ
“นานกว่าเดิมเหรอน้องเล็ก??”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“จริงพี่สาว ปรกติน่าจะจางหายไปแล้วล่ะนี่ยังเห็นอยู่เลยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“งั้นเหรอ..”พี่สาวอู๋ิจื่อ
ทำอะไมไม่ได้นอกจากรอและรอ รอ…ต่อไปนั่นเอง จนในที่สุดการรอคอยก็มาถึงแล้ว ละอองหมอกควันสีขาวนวลเริ่มปกคลุมและภาพทับซ้อนสถานที่ที่ในอดีตที่เป็สุสานค่อยๆไล่จางออกไปทีละน้อย ทีละน้อย จนหายไปหมดแล้ว
“อ้า…ในที่สุดก็หายไปเสียทีสุสานคนตายน่ะ..!!ฟู่….”เสี่ยวจื่อน้อย
เธอหันไปหาพวกพี่ๆและกระซิบบอกแผนการทันทีเลยว่า ต่อจากนี้จะต้องทำอะไรกันต่อไปเพื่อที่จะให้พวกเพื่อนๆได้ช่วยกันขุมสมบัติพวกนี้ขึ้นมาด้วย โดยที่พวกเขาทำไปไม่รู้ตัวว่ากำลังจะขุดหาอะไรกันอยู่
“เอาตามนี้นะพวกพี่ๆ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ตกลง น้องเล็ก”พวกพี่ๆ
เสี่ยวจื่อน้อยเริ่มแผนการเล่นแบบใหม่ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อหลอกล่อพวกเด็กๆในหมู่บ้านว่า เป็นักสืบตัวน้อยที่ช่วยกันค้นหาสมบัติกัน โดยการเน้นไปที่ขุดหลุมสมบัติเหล่านี้ขึ้นมา
“เอ๋….พวกเด็กบ้านเผิวกับบ้านบ้านเฉียนกำลังทำอะไรกันน่ะดูสิพวกเรา…??”เด็กๆในหมู่บ้าน
“เหมือนกับพวกเขาขุดหาอะไรสักอย่างนั่นแหละ?? ไปกัน พวกเราไปถามพวกเขากันเถอะว่าเล่นอะไรกันนะ ดูน่าสนุกจังเลย”เด็กๆในหมู่บ้าน
“ได้สิไปกันเลยพวกเรา…เพื่อได้เล่นอะไรใหม่ๆอีกนะเด็กบ้านเผิงกับเด็กบ้านเฉียน โดยเฉพาะน้องเล็กของพี่น้องห้านิ้วนี่มีวิธีเล่นแปลกๆให้เราเล่นเยอะแยะเลย”เด็กๆในหมู่บ้าน
“ตึก…ตัก….”พวกเด็กๆในหมู่บ้านพากันวิ่งตรงไปหาพวกพี่น้องของเสี่ยวจื่อน้อยกัน และล้อมรอบดูว่าพวกเราทุกๆคนกำลังทำอะไรกันอยู่ พร้อมกับสอบถามออกมาด้วย
“ทำอะไรกันอยู่เหรอ?? พวกเราเล่นด้วยได้ไหม??”เด็กโตในหมู่บ้านคนหนึ่งเป็ตัวแทนสอบถามพี่น้องบ้านเผิง และบ้านเฉียนกัน
“พวกเราเล่นเป็นักสืบขุดหาสมบัติกันจ้ะทุกๆคน..”เสี่ยวจื่อน้อย รีบเปล่งเสียงออกมาอย่างรวดเร็วเพราะรอจังหวะให้พวกเด็กๆในหมู่บ้านถามขึ้นมานั่นเอง
“โอ้…นักสืบขุดหาสมบัติ..!!”เด็กๆในหมู่บ้าน พากันะโพูดอกมากันอย่างตื่นเต้น และสนใจอย่างมากที่จะร่วมเล่นด้วยกับพวกเด็กๆบ้านเผิงและบ้านเฉียนกัน
“สนุกนะทุกๆคน อยากร่วมเล่นกับพวกเราพี่น้องทั้ง 9 คนด้วยกันไหมล่ะ???”พี่สาวอู๋ิจื่อ ที่เป็ฝ่ายสนับสนุนคำพูดนี้ขึ้นมาเพื่อดึงดูดความสนใจให้มากขึ้นไปอีกด้วย
“เอาสิ..!!พวกเราขอเล่นด้วยนะ….”เด็กๆในหมู่บ้าน
“ได้ๆเลย งั้นพวกเราเริ่มค้นหากันเลยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย รีบนำทางเพราะกะดูระยะขนาดของหลุมฝังสมบัติของสุสานอันอันเก่าแก่ในอดีตที่เธอจดจำตำแหน่งได้ว่ามีความยาว ความกว้าง ประมาณเท่าไหร่และให้พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในหมู่บ้านเป่าเฉิงด้วยกันนี่แหละช่วยกันขุดขึ้นมา ไม่ว่าจะขุดตรงไหนย่อมเจออย่างแน่นอนขอแค่ไม่เกินพื้นที่ที่ฝังสมบัติเ่าั้ก็พอแล้ว
“เดี๋ยวพวกเราไปหากิ่งไม้ใหญ่ๆมาช่วยกันขุดดีกว่านะทุกๆคน”พี่หวงเซ่อ
“ใช่ๆ พวกเราส่งตัวแทนไปสักกลุ่มหนึ่งเถอะนะ”พี่หงเซ่อ
“ได้ๆตกลง”เด็กๆในหมู่บ้าน
พี่น้องสองสีอาสาพากลุ่มเพื่อนๆกลุ่มหนึ่งไปหากิ่งไม้มาขุดหาสมบัติกันเพิ่มเติมที่มันแข็งแรงหน่อยสามารถขุดดินขึ้นมาได้ง่ายขึ้น
ยังดีที่ว่าดินที่อยู่รอยต่อระหว่างชายหมู่บ้านกับเขตป่านั้นค่อนข้างนิ่มและชุ่มชื้นอยู่บ้านไม่อย่างนั้นแล้วก็คงจะเป็ปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน ด้วยกำลังพวกเด็กๆคงจะไม่มีความสามารถที่จะขุดดินเหล่านี้ขึ้นมาได้โดยง่าย คงจะต้องอาศัยพวกผู้ใหญ่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
และตอนนี้ก็เป็ไม่ได้เลยที่จะเรียกพวกผู้ใหญ่มาช่วยขุดหาอะไรแบบนี้ ถึงแม้ว่าพวกผู้ใหญ่ในครอบครัวของบ้านเผิงและบ้านเฉียนจะรู้ว่าเื่ที่แท้จริงมันคืออะไร แต่ตอนนี้ก็ไม่สามารถปลีกตัวมาได้อย่างแน่นอน เพราะทุกๆคนยังคงยุ่งวุ่นวายกับข้าวของอาหารแห้งต่างๆที่เสี่ยวจื่อน้อยดึงออกมาจากอนาคตในพื้นที่ที่เป็ห้างสรรพสินค้านั่นเอง
ดังนั้นเสี่ยวจื่อน้อยจำเป็จะต้องให้พวกเด็กๆในหมู่บ้านพร้อมพวกพี่ชายของเธอเอง ขุดหาและเจออะไรบางอย่างใต้ดินให้เจอเสียก่อนถึงแม้ว่าจะเป็แค่เศษเสี้ยวมุมหีบก็ตามที เพียงเท่านี้ก็เรียกความสนใจและดึงดูดพวกผู้ใหญ่ได้บ้างแล้วล่ะ
“เสี่ยวจื่อหวังว่ามันคงจะไม่ลึกจนเกินไปนักสำหรับหีบใส่สมบัติเ่าั้เพราะมันผ่านมาเป็ร้อยๆปีแล้วกว่าจะมาถึงปัจจุบันในตอนนี้น่ะพี่สาว หวังว่า ณ มุมใดมุมหนึ่งคงจะเจอหีบใส่สมบัติได้ตื้นเขินขึ้นมาบ้างล่ะนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“พี่สาวก็หวังว่าจะเป็อย่างนั้นนะ ไม่เช่นนั้นแล้วพวกเราคงจะต้องเสียเวลามากเลยทีเดียวนะกว่าจะขึ้นให้มันลึกๆน่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
เสี่ยวจื่อน้อยเอง ที่มองไปยังบริเวณโดยรอบที่เธอได้ตีกรอบขอบเขตของพื้นที่ฝังสมบัติของสุสานแห่งนั้นเอาไว้ และกระจายพวกเพื่อนๆในหมู่บ้านทำการขุดหาสมบัติกันนั่นเอง
“หวังว่าพวกเราจะโชคดีเช่นกันสำหรับความร่ำรวยในรอบนี้”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ…”พี่สาวอู๋ิจื่อ
พวกเด็กๆพากันขุดหลุมดินกันยกใหญ่ พวกเด็กที่โตกว่าแล้วก็มีแรงมากกว่าย่อมขุดได้ลึกมากกว่าพวกน้องๆ ในอีกมุมหนึ่งเสี่ยวจื่อน้อยกับพี่สาว และเพื่อนๆตัวเล็กจ้อยด้วยกันก็หามุมที่ขุดช่วยด้วยเช่นกัน ในส่วนพื้นที่ๆเสี่ยวจื่อน้อยเลือกที่จะขุดขึ้นมานั้นมันเป็ที่ลาดเทลงไป ที่เธอเลือกจากตรงนี้ก็เพราะคาดเดาว่าการทับถมของดินตรงส่วนนี้น่าจะน้อยกว่าตรงส่วนอื่นๆก็อาจจะเป็ไปได้???
แต่ก็เป็เพียงการคาดเดาสุ่มๆเท่านั้นเอง และก็เริ่มช่วยกันขุดอย่างสนุกสนาน เนื้อตัวเริ่มมอมแมมกันทั้งมือ แขน เท้า ใบหน้า ไม่มีเพื่อนๆในกลุ่มที่จะไม่มีรอยเปื้อนเลย
ดูแล้วคงจะเป็กลุ่มที่เลอะเทอะมอมแมมที่สุดแล้วในตอนนี้ ในขณะที่พวกเด็กๆที่โตหน่อยก็ยังคงดูสะอาดกว่ามาก เหมือนกับพวกเด็กเล็กเกลือกกลิ้งลงไปกับพื้นดินเสียมากกว่าขุดดินขึ้นมากันเสียอีก
“ฟั่บ….ฟั่บ…..”
“...............!!!”พวกพี่ๆที่แม้นจะช่วยกันขุดหลุมหาสมบัติกันอยู่แต่ก็ต้องคอยชะเง้อมองดูพวกเหล่าน้องตัวเล็กๆของพวกเขาไปด้วย แต่สิ่งที่เห็นนั้นก็ได้แต่พากันมองอย่างเลื่อนลอยนี่ลูกคนใช่หรือไม่กัน???
“เอ่อ…..ทำไมพวกน้องๆถึงได้เละเทะกันถึงขนาดนี้กัน!!!”พี่สุ่ยหู
“นั่นน่ะสิ พากันขุดหลุมดินตรงนั้นเพียงไม่นานเองไม่ใช่เหรอ เท่าที่จำได้น่ะนะ??!!”พี่ไคว่จื่อ
“สภาพแบบนี้ถ้าแม่เห็นล่ะก็นะ..!!”พี่สามจงจื่อ
“.............!!!”เมื่อเอ่ยถึงชื่อบุคคลอันเป็ใหญ่ที่สุดในครอบครัวก็ทำให้เหล่าพวกพี่ๆ อดที่จะหวาดวิตกไปไม่ได้จริงๆ!!
ก็ภาพที่ตรงหน้านี้นั้นก็ทำให้พวกพี่ๆเข้าใจเลยว่าทำไมพวกน้องๆถึงได้เปรอะเปื้อนเลอะเทอะ มอมแมมมากมายถึงขนาดนี้กัน แม้แต่ผมเพ้าก็ไม่เว้นมีดินเต็มไปหมดเลย
ก็พวกน้องๆเวลาขุดก็เหวี่ยงดินเข้าหากันนี่น่ะสิ ไม่ได้ขุดวางไว้รอบๆ หรือแม้แต่จะมองว่าข้างๆ ด้านหน้า ด้านหลัง มีใครยืนหรือนั่งกันอยู่บ้าง เล่นต่างคนต่างขุดและเขวี้ยงบ้าง เหวี่ยงดินกันบ้างอย่างไม่มองอะไรทั้งนั้น!!!
“กึก…กึก…..”เสี่ยวจื่อน้อยขมวดคิ้วเมื่อกำลังขุดดินลงไปอีกแต่กลับััอะไรแปลกๆใต้ดินและดังก้องอีกด้วย จึงค่อยๆขุดอย่างระมัดระวังและไม่คิดว่าจะเจออะไรบางอย่างจริงๆด้วย!!เธอจึงได้ร้องเรียกออกมาอย่างเสียงดังด้วยความดีใจไม่คิดว่าจะเจอมันง่ายดายขนาดนี้จริงๆ !!
“อ๊ะ….เจอแล้ว…เจอแล้ว….!!”เสี่ยวจื่อน้อย ที่กำลังเมามันขุดดินก็เจอเหมือนกุญแจที่ล็อคหีบอยู่
“น้องเล็กนี่มัน…??!!”พี่สาวอู๋ิจื่อ ที่อยู่ใกล้กันก็เห็นเหมือนกับเสี่ยวจื่อน้อยเห็นอยู่ในตอนนี้
“น้องเล็กเจออะไรงั้นเหรอ???!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
“เจออะไรเหรอ….เสี่ยวจื่อน้อย..??”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน เองก็กรูวิ่งเข้าไปหากลุ่มของเสี่ยวจื่อน้อยทันทีเช่นกัน
“กุญแจ….!!”เสี่ยวจื่อน้อย
***********
ในที่สุดเสี่ยวจื่อน้อยก็เจอกุญแจที่ล็อคใส่หีบสมบัติ?? เสียแล้ว และในหีบสมบัติเหล่านี้จะมีอะไรอยู่ด้านในบ้างนะ??? ลองเดากันดูจ้ะ
1K
