ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่74 สลายไปซะ

แต่แม้กระนั้นองค์หญิงเจ้าเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังได้ยินหมดสิ้น แสดงว่าอาวุธชิ้นนี้ของแม่นางหลงไป๋มันเป็นไม้ตายสูงสุดของตระกูลหลง

"เชิญท่านผู้อาวุโสมาหน้าประตูสำนักด่วน เกิดเหตุใหญ่แล้ว..."คำสั่งจากเจ้าสำนักหลง

องค์หญิงเจ้าเฟิงหันไปดูเจ้าสำนักที่ตอนนี้นำเหรียญดอร์ สำหรับใช้สื่อสารของท่านขึ้นมาส่งข้อความไปหาจตุรเทพประจำสำนัก ให้มาหาเขา นางขมวดคิ้วนึกสงสัยว่าเจ้าสำนักจะรีบสั่งให้ผู้อาวุโสของสำนักหลงมาทำไม? กัน

ฉับพลันร่างของคนทั้งสี่ก็ปรากฏขึ้นลอยมาจากฟากฟ้าเป็นนกแร้งสี่ตัว ปรากฏก่อนจะกลายร่างเป็นผู้เฒ่าชราท่านใส่ชุดขาว ใบหน้ายับย่นบ่งบอกถึงกาลเวลาที่คนทั้งสี่ดำรงมาหลายร้อยปี

"คารวะเจ้าสำนักหลงเกิดอะไรขึ้นเหรอ.."

ชายผมขาวโพลนทั้งหัวกล่าวกับเจ้าสำนักพร้อมกับยกมือคารวะ เจ้าสำนักยกมือคารวะตอบแล้วกล่าวด้วยสีหน้ากังวล

"ทำไม? เกิดการต่อสู้โกลาหลกันอย่างรุนแรงขนาดนี้เชียวรึ..ไปมีเรื่องกับชายผู้นั้นอะไรกันนักกันหนา..จึงต้องใช้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ประจำสำนักออกมาจัดการกับเขาเยี่ยงนี้..นี่มันออกจะเหลวไหลเกินไปแล้ว" เสียงของผู้อาวุโสสูงสุดดังขึ้นเหมือนกับว่า เขาไม่พอใจการกระทำของเจ้าสำนักและลูกสาว

"หลานสาวตัวดีของท่านสิ..ทำเรื่องใหญ่แล้วนางเรียกอาวุธศักดิ์สิทธิ์ออกมาช่วยรบ..กับองค์ชายสิบสี่ข้ากลัวว่าด้วยพละกำลัง ที่เกินการควบคุมของอสูรคชสาร จะทำให้องค์ชายสิบสี่อาจเกิดพลาดพลั้งเสียชีวิตลงได้ ข้าจึงต้องเชิญพวกท่านมาดูแลความเรียบร้อย

เผื่อมีอะไรเกินที่ข้าจะควบคุมได้ท่านลุงทั้งสี่ต้องตั้งค่ายกล ช่วยปกป้ององค์ชายไม่ให้เป็นอันตราย ไม่อย่างนั้นแล้วอาจจะต้องขัดใจกับผู้ตรวจการแผ่นดิน และพระนางเจ้าจิงจงองค์ฮองเฮาฝ่ายขวา

ข้าไม่อยากให้เกิดการบาดหมางระหว่างพวกเรา จะทำให้หลงไป๋มีอุปสรรคขณะที่ต้องไปสู่ดินแดนอสูรวารี เพราะจอมจักรพรรดิ์อสูรวารีโปรดปรานพระนางมาก ข้าไม่อยากให้น้ำผึ้งหยดเดียวทำให้แผนการใหญ่ของเรา ที่จะส่งเสริมตระกูลหลงสู่ความยิ่งใหญ่ในแผ่นดินอสูรวารี...."

เขาใช้เวลาอันสั้นอธิบายให้จตุรเทพของสำนักหลงคร่าวๆ อย่างรวดเร็ว เพราะหลงไป๋ได้สั่งอาวุธเทพของนางโจมตีองค์ชายสิบสี่ในเวลาเดียวกัน

แปร๋นนน!! .. แปร๋นๆ ๆ!!

เสียงร้องอย่างบ้าคลั่งของอาวุธเทพช้างผลึกแก้ว ดังก้องทั่วรอบบริเวณมันกระทืบเท้าลงพื้นเสียงดังสนั่น มันยกสองขาขึ้นถีบกลางอากาศตวัดงวงไปมา โชว์งาสีใสๆ ยาวขนาดสองร้อยฟุตลำตัวอ้วนใหญ่ขนาดเก้าร้อยฟุตของมัน ก็ทะยานเข้าหากริชเพชรอย่างบ้าคลั่ง

เสียงร้องของมันทำให้ชายหนุ่มชาไปทั้งตัวเหมือนถูกต้องมนต์สะกด งวงที่ทรงพลังของช้างก็ตวัดฟาดลงไปบนลำตัวของเขา ที่เหมือนแมลงปอตัวหนึ่งเสียงดังสนั่น

ควับ! โครม!!

"อ๊าสสสสส!! "

เขากระเด็นไปติดกำแพงยักษ์ตลาดมืด ร่างของชายหนุ่มจมเข้าไปในกำแพงจนมันร้าวไปทั้งแผ่น ดีที่เขาเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นเป็นเกราะป้องกันตัว และด้วยกายอสูรระดับคนครึ่งอสูรขั้นห้าทำให้ ยังคงสภาพปลอดภัยดี

แต่มันก็ทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดร้าวไปทั้งตัว ก่อนจะเร้าพลังบอลดวงจิตรแก่นแท้ขึ้นมาปกป้องตัวเองอีกครั้ง หมายทะยานออกผนังกำแพงยักษ์

ตูมๆ!!

เสียงดังตูมสนั่นเมื่อวิญญาณอาวุธอสูรคชสารผนึกแก้ว พุ่งทะยานตามติดยกขาหน้าทั้งสองข้างของมันถีบกริชเพชรซ้ำอีกครั้ง จนจมหายเข้าไปในกำแพงตลาดมืดร้าวไปทั้งผืน ก่อนมันจะยืนค้ำเท้าเหยียบชายหนุ่มติดผนังฝังร่างอยู่ในนั้น

"ท่านลุงหลงข้าว่ายุติเถอะ..ขืนปล่อยให้ต่อสู้กันต่อไปองค์ชายสิบสี่ไม่รอดแน่งานนี้..."เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงร้องขึ้นอย่างร้อนรน เมื่อเห็นอาวุธของหลงไป๋ โจมตีองค์ชายสิบสี่อย่างบ้าคลั่ง

ตูม!!

โครม!!

เสียงดังสนั่นช้างแก้วยักษ์กระเด็นออกจากกำแพงเมือง รูดไถลไปกับพื้น ต้นไม้ใหญ่หักเป็นแนวเกือบห้าร้อยวาสุดท้ายตัวของมันก็ไปกระแทกกับโขดหิน ที่ภูเขาใหญ่หน้ากำแพง

กริชเพชรใช้กำลังกายอสูรของเขาระดับสูงสุดต่อยช้างอย่างสุดแรงเกิด จนมันกระเด็นหายออกไป เขาพุ่งทะยานตัวออกมาจากกำแพงอย่างเดือดดาล ความเจ็บปวดรวดร้าวในร่างกายก่อให้เกิดความกลัวตายอย่างสุดขั้ว ทำให้ชายหนุ่มเร่งเร้าพลังกายอสูรของเขาทั้งหมด เพื่อปกป้องตัวเองให้พ้นจากวิกฤตการณ์โจมตี ของวิญญาณอสูรช้างผู้ทรงพลังตัวนี้

"จะเหยียบฆ่าให้ตายเลยหรอ..ไอ้ช้างบ้า."ชายหนุ่มคำรามลั่นเนื้อตัวสั่นเทา เร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้ง กระตุ้นบอลสีเขียวธาตุวารีทั้งหมดที่มีอยู่ ร่ายคาถาอาวุธประจำตัวออกต่อสู้อย่างเดือดดาล

"คาถาง้าวอัสนีคว่ำโลก!! ..."

สิ้นเสียงของกริชเพชร ฉับพลันง้าวขนาดใหญ่ก็ปรากฏบนมือของชายหนุ่ม

ชั่วในพริบตามันก็แตกทะยานออกจากมือเขา ขึ้นไปลอยอยู่บนอากาศจากร้อยเป็นพันสุดท้ายหยุดที่หมื่นเล่มพอดี

ง้าวทุกเล่มต่างหันปลายของมันไปที่คชสารผนึกแก้วที่ตอนนี้มันก็เดือดดาลโมโหสุดๆ ส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน

แปร๋นๆ ๆ ๆ ๆ .!! ..

มันกระทืบเท้าลงบนพื้นดินทำให้เกิดกระแสน้ำ มันกระโดดไปมาก่อให้เกิดพลังมวลน้ำที่แตกกระจายรอบๆ ตัว ก่อนที่จะเร้าพลังขั้นเทพของมันจนมวลน้ำห่อหุ้มร่างกายขนาดใหญ่ พุ่งกระจายออกรอบด้านจนมืดฟ้ามัวดิน

"ทำลายมัน..."

เสียงกริชเพชรดังสนั่นเขาตัดสินใจโจมตีครั้งสุดท้ายแบบสุดกำลัง เพราะรู้ดีว่าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของตนเอง เร่งเร้าไปหมดเต็มสูบแล้วถ้าไม่ชนะ มีหวังตายแหงแก๋แน่งานนี้

"สลายไปซะ..."

เสียงของหลงไป๋ดังกังวานตอบโต้ฉับพลันมวลน้ำมหาศาล ก็พุ่งออกจากงวงอาวุธวิญญาณอสูรคชสาร สลายเป็นห่าฝนทำลายง้าวของกริชเพชรที่พุ่งโจมตีนับหมื่นนั้นหายไปในพริบตา

เหมือนไม่มีพลังอะไรหลงเหลือเลย มันทำลายสถานะพลังโจมตีของเขาไปหมดสิ้นเบ็ดเสร็จจนชายหนุ่มต้องยืนตาค้าง แต่ยังดีที่คลื่นพลังน้ำโจมตีมาถึงตัวเขา ไม่ได้กระแทกทำร้ายให้บาดเจ็บเป็นเพียง แต่สลายสถานะพลังเกราะของชายหนุ่มให้หายไปเช่นเดียวกัน กับพลังโจมตีของง้าว

ช้างบ้าตัวนั้นมันไม่ยอมหยุดยั้งเพียงแค่ปล่อยน้ำสลายพลังกริชเพชร มันยังทะยานพุ่งตรงเข้าหาเขาตวัดงวงใส่ชายหนุ่ม ที่ลอยตัวตะลึงลานอยู่กลางอากาศม้วนหายเข้าไปในงวงมัน แล้วฟาดลงกับพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง สร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้กริชเพชรสุดแสนคณานับ เหมือนตัวของเขาจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ตูมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

แปร๋นๆ ๆ ๆ ๆ!!

ร่างกายเริ่มอ่อนล้าก่อนมันจะสะบัดตัวเขาขึ้นกลางอากาศ ถีบเท้าหน้ายันเท้าหลังยืนสองขาตวัดงวงไปมาขณะที่ตัวของกริชเพชร ลอยอยู่กลางอากาศอย่างหมดทางสู้

"ลูกไป๋เก็บวิญญาณอาวุธคืนเดี๋ยวนี้มันจะใช้..คาถาพลังงาโลกาวิบัติแล้ว..วิญญาณอสูรร้ายตัวนี้มันต่อสู้จนเผยธาตุอำมหิตออกมา..ต้องเก็บมันเข้าสู่กระดูกศักดิ์สิทธิ์..ไม่เช่นนั้นองค์ชายสิบสี่ตายแน่.."

เสียงของเจ้าสำนักหลงร้องอย่างร้อนรน หมายจะหันไปบอกจตุรเทพทั้งสี่สร้างค่ายกลปกป้องกริชเพชร แต่ทันใดนั้นก็ต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน

"เจ้าต้องการฆ่าข้าจริงๆ หรือ..แม่เอ๋ยกูบอกแล้วกูลัวตาย~"

เสียงกริชเพชรดังอย่างแผ่วเบาเพราะร่างกายของเขาเจ็บหนัก  แต่จิตใจที่หวาดกลัวตายของชายหนุ่มกระตุ้นให้เขา ต้องเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ประสานกับกายคนอสูรระดับห้าร่ายคาถาเปิดม่านมิติ ปล่อยเกล็ดอาวุธเทพของชายหนุ่มออกมา

"วิญญาณ~..มัง..มังกรโลกันต์..ออกมา..ฆ..ฆ่ามัน~..."

เสียงที่ร้องออกมาขององค์ชายสิบสี่ขาดเป็นช่วงๆ พร้อมกับหงายมือขึ้นม่านมิติขนาดร้อยฟุตก็ปรากฏตรงหน้ากริชเพชร

"เปิด!! ..ออกอีก..."

เสียงของกริชเพชรแม้จะแผ่วเบา เพราะอาการบาดเจ็บสาหัสจนสติของเขาเลอะเลือน แต่สิ่งเดียวที่ชายหนุ่มตั้งใจทำคือเปิดม่านมิติให้กว้างที่สุด เพราะรู้ว่าวิญญาณอาวุธอสูรของตนมันใหญ่มากๆ ยิ่งเปิดกว้างเท่าไหร่ประสิทธิภาพการโจมตีย่อมมีมากกว่า มันอาจจะล้มเจ้าวิญญาณคชสารผลึกแก้วตรงหน้าได้ ทางรอดทางเดียวของเขาคือเปิดม่านมิติให้ใหญ่ที่สุดที่จะทำได้

..........................................................................................................................................................