“อะไรนะ ! เ้าลีตายแล้ว เ้าหน้าที่หน่วยของหัวหน้าลี ไม่ได้ตรงไปยังหน่วยหลักที่สังกัดอยู่แต่กลับ เข้ามาแจ้งกับ ชายวัยกลางคน ตัวอ้วนเตี้ยสวมแว่นคนหนึ่ง เรียกว่า“ผู้จัดการ หยวน” “เื่ราวเป็มายังไงเล่ามาให้ละเอียดที เ้าหน้าที่ดังกล่าวเล่าเหตุการณ์อย่างละเอียด ั้แ่หัวหน้าลีเข้าไปร่วมมือกับคนแดนนอก ชื่อ ซูหม่าจนไปถึงการตายด้วยน้ำมือเด็กหนุ่มที่พึ่งเปิดพลังได้ “แล้วคราวนี้เอายังไงดีครับ ท่านผู้จัดการ
“เ้าลี คงเงินขาดมือไม่พอค่ายา เลยเผลอไปร่วมมือกับพวกคนเถื่อนเ่าั้ เลยพลาดท่าเอา เห็นแก่เคยทำงานให้กันมา พวกเ้ากลับไปแจ้งหน่วยของพวกเ้า ว่าเ้าเด็กนั้น ฆ่าคนของอาณานิคมโดยเจตนาก็แล้วแต่หัวหน้าของพวกเ้าจะพิจารณาความผิดของมัน
“แต่อย่างเผลอไปพูดเื่ที่ เ้าลีมีส่วนร่วมกับการยักยอก ทรัพย์สินของคนเถื่อนพวกนั้นล่ะ” “แต่จะไม่เป็อะไรเหรอครับถ้ามันเกิดพูดเื่ของหัวหน้าลี “ไม่เป็ไรหรอก เ้ากราฟ ผู้เย่อหยิ่งนั้นไม่ชอบให้ใครมาหยามเกียรติหน่วยของมันอยู่แล้ว “ครับผู้จัดการหยวน
เ้าหน้าที่รีบออกไปจากเต็นท์นี้ไป โดยเต็นท์นี้เป็ที่ ทำการหลักของ “หน่วยแลกสิทธิ์” ชายอ้วนเตี้ยเหมือนจะนึกถึงเื่ราวบางอย่างออก “เด็กหนุ่มที่รอดตายจากทิศตะวันตก งั้นรึ!
เ้าหน้าที่ พา นาฟ มาที่หน่วยความมั่นคง รีบเข้าไปรายงานให้รองหัวหน้าหน่วยความมั่งคงให้รับทราบถึงเื่ราวที่ขึ้นอย่างละเอียด เว้นไว้แต่เื่ความผิดของหัวหน้าลี
เกิดเป็ความโกลาหล ขึ้นภายในหน่วยความมั่นคงเพราะเป็เื่ราวของคนในหน่วยเสียชีวิตจากการโดนคนแดนนอกสังหาร รองหัวหน้าหน่วยความมั่นคงสั่งให้เ้าหน้าที่ คุมตัว นาฟ เข้าไปอยู่ในแดนกักขังไว้ก่อน รอหัวหน้าหน่วยความมั่นคงกลับมาก่อน
นาฟ โดนคุมตัวมาไว้สถานกักขัง เป็กรงขังขนาดใหญ่เรียงรายเป็ทางยาวแบ่งเป็สองฝั่งมีทางเดินเดียว ตลอดทางเดินพบเห็นผู้ที่ถูกคุมขัง อยู่ทุกๆ ห้องขังส่วนใหญ่ก็เป็กลุ่มคนจาก แดนนอก ที่กระทำความผิดไว้ นาฟโดนจับมาไว้ห้องแถวสุดท้าย ลักษณะห้องใหญ่เป็พิเศษ ไม่แออัดเหมือนห้องแรกๆ เ้าหน้าที่ปลดเครื่องพันธนาการ ออกเปลี่ยนเป็ เชือกสีแดง มัดเข้ากับมือทั้งสองข้างของ นาฟ ทันทีที่โดนมัดเหมือนร่างกายอ่อนแอลงทันที เรี่ยวแรงที่จะยืนแทบจะไม่มี ทรุดลงนั่งลงทันที
หลังจากเ้าหน้าที่ออกไปสักพักใหญ่ จู่ๆ มีชายหนุ่มที่อยู่ฝั่งตรงกันข้ามเดินมาเกาะราวลูกกรงมองผ่านไปอีกฝั่งเห็น นาฟ นั่งอยู่
“ ทำผิดอะไรมาล่ะ เ้าหนุ่ม !“ นาฟ เงยหน้าขึ้นมอง เห็นเป็ชายหนุ่มอายุราวๆ 30ปี ยังใส่ชุดฟอร์มของเ้าหน้าที่แดนกลางอยู่เลย แต่โดนขังอยู่อีกฝั่ง นาฟ ส่ายหน้าไม่พูดต่อ ขยับเอาหลังผิงกำแพงหลับตาลง
ในห้องคุมขัง นาฟ ยังคงไตร่ตรอง เื่ราวที่ผ่านมา ไม่รู้ว่า ป่านนี้ ท่านคีแวนเป็อย่างไรบ้าง ชุมชน แคมป์ที่ 13 จะวุ่นวายแค่ไหนนึกถึงหลายสิ่งอย่าง อยู่ ๆ ก็นึกถึงใบหน้าและรอยยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมา ใจเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะเกิดความคำนึงหาขึ้นมา อย่างบอกไม่ถูก “เ้าเป็ยังไงบ้าง! ” ค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป
เช้าวันต่อมา ในขณะที่ เ้าหน้าที่แจกจ่ายอาหารแห้ง ให้ผู้ต้องขังพอมาถึงแถวสุดท้าย ได้วางอาหารไว้หน้ากรงทั้งสองฝั่ง ขณะกำลังจะจากไป
“ เดี๋ยวก่อนพวกนาย !” เ้าหน้าที่หันกลับไปมองห้องขัง
“ ครับ หัวหน้าแม๊ค มีอะไรครับ
“ เ้าหนุ่มนั้นไปทำผิดอะไรมา น่ะ!
“ เป็เื่ใหญ่เลยครับ หัวหน้า มันไป ฆ่า หัวหน้าลี มาครับ
“ หาว่าไงนะ ! เ้าลีคนชั่วนั้นตายแล้วรึฮ่าๆ เป็เื่หน้ายินดีจริงๆ
หลังจากเ้าหน้าที่เดินจากไปไม่นานนาฟ พยายามคลานมาหยิบเอาอาหารแห้ง “เ้าหนุ่ม เ้าชื่ออะไร ! “ข้าชื่อ แม็ค เป็หัวหน้าหน่วย 3 สังกัดหน่วยความมั่นคง ข้ารู้สึกขอบใจเ้าเป็อย่างมาก
“นาฟ งุนงง หันหน้าไปมอง ท่านขอบใจข้าเื่อะไร เราไม่รู้จักกัน ถ้าเื่ที่ข้า ได้ฆ่า โจรในคราบเ้าหน้าที่ อย่างเ้านั้นยังไงมันก็สมควรตายอยู่แล้ว “ถูกใจข้าจริงๆ น้องชาย โจรในคราบเ้าหน้าที่ คำนี้เด็ดมาก
แม็ค เหลือบไปมอง เชือกสีแดงที่มัดแขนของ นาฟ อยู่ “เ้าเป็ผู้ใช้พลัง ถึงว่าสามารถจัดการ เ้าลีได้ แต่เ้านั้นก็เก่งนะมันได้ร่างกายวิวัฒน์ใหม่มา น้องชายจัดการมันยังไง ตัวข้ายังเคยคิดอยู่เลยว่าสักวันอยากจะอัดมันสักหมัด แต่ก็อย่างว่าล่ะ ข้ามันคนธรรมดาจะเอาอะไรไปสู้มัน
นาฟ เห็นท่าทางชายคนนี้ ดูเป็คนตรงไปตรงมา ดูไม่น่ามีพิษภัยทำไมถึงมาโดนจับอยู่แบบนี้ “ไม่ต้องมองแบบนั้นก็ได้น้องชายข้ารู้ เ้าคิดว่าทำไมข้าถึงมาโดนขังอยู่แบบนี้ล่ะสิ ข้ามันคนตรง คิดอะไรก็ทำแบบนั้นที่ท่านหัวหน้ากราฟสั่งคุมขังก็เพื่อให้ข้าสงบสติลง
“ท่านไปทำอะไร?
“หึ ข้าก็ไปกระทืบคนมา น่ะสิ เป็คนของหน่วยแลกสิทธิ์ ที่กำลังขู่เข็ญเอาเปรียบรีดเงินกับชาวแดนนอกอยู่ ข้าทนไม่ไหวข้าเลยไปทำร้ายมันจนพิการ เลยโดนจับขังอยู่นี่ไง น้องชายบอกชื่อข้าได้รึยัง?
“นาฟ” อ้อรูปร่างหน้าตาดีนะน้องชาย แม็ค อดคิดไม่ได้ชื่อนี้คุ้นๆ
สงสัย น้องชายคงต้องรออีก 2-3 วันท่านหัวหน้าถึงจะกลับมาจากเขตอาณานิคม ถึงตอนนั้นข้าจะช่วยพูดให้เ้าด้วย
ในค่ำคืนนั้น นาฟ เริ่มพูดคุยกับ แม็ค ได้สะดวกใจมากขึ้น “ในที่สุดข้าก็จำได้แล้วน้องชายคือเด็กหนุ่มจากทิศตะวันตก ที่เค้าพูดถึงกันไปทั่วแคมป์กลางเลยนะผู้มีความสามารถหลบรอดจากภัยพิบัติได้ แล้วเป็ไงมาไง น้องชายมาอยู่นี่ได้ ล่าสุดเ้าไม่ได้ออกไปกับ หน่วยสำรวจอาณานิคมหรอกหรือ นาฟ เริ่มงุนงงอีก“หน่วยสำรวจอาณานิคม?
ฮ่าๆ ไม่เป็ไร เดี๋ยวข้าอธิบายให้ฟัง แคมป์กลางของพวกเรามี ท่านผู้อำนวยการเป็คนคอยดูแล แบ่งออกเป็ 5 หน่วย มี หน่วยความมั่นคง,หน่วยสำรวจ,หน่วยพยาบาล ,หน่วยแลกสิทธิ์ ,หน่วยคัดกรอง แต่ละหน่วยมีหัวหน้าหน่วยดูแล หน่วยความมั่งคงและหน่วยสำรวจเป็หน่วยใหญ่ที่ขึ้นตรงกับ อาณานิคมโดยตรง
ครั้งที่เ้าออกไปกับกลุ่มสำรวจดูเหมือนจะไปกับท่านคักโป ซึ่งเป็คนของหน่วยสำรวจอาณานิคม “นาฟ เริ่มพอจะเข้าใจวิธีแบ่งการทำงานของแคมป์กลางขึ้นเรื่อยๆโดยมีแม็ค อธิบายให้ฟัง นาฟเองก็ได้รับรู้เื่ราวของแม็ค ว่าเป็คนที่เกิดอยู่ในอาณานิคม อยากเป็ผู้ใช้พลังแต่เปิดพลังไม่ได้จนต้องได้มาเข้าเรียนศึกษา พอจบออกมาก็ สมัครเข้าหน่วยความมั่นคงจนทางหน่วยส่งให้มาอยู่ที่ แคมป์กลาง
ล่วงเลยเวลามาแล้ว 2 วันยังไม่มีใครเข้ามาสอบสวน นาฟเลย นาฟเริ่มปรับตัวกับสภาพการโดนกักพลังจากเชือกแดง เริ่มชินเริ่มเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วขึ้น เหมือนเป็การฝึกฝืนใช้พลังในสภาพที่โดนกักพลัง
เริ่มรู้ตัวว่าพลังในร่างกายเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ “ถ้าโดนปลดปล่อยจากเชือกเส้นนี้ร่างกายเราคงแข็งแกร่งขึ้นกว่าแต่ก่อนมากโข อยู่ นึกถึงตอนที่ใช้ความสามารถออกไปแต่ละอย่างล้วนกินพลังไปเยอะมาก ยิ่งต้องทำให้นาฟ ฝึกเก็บกักพลังให้ได้มากขึ้นเรื่อยๆ
เช้าวันต่อมามีเ้าหน้าที่เข้ามารับตัว นาฟ ออกไปจากห้องกักขัง
“นี่พวกเ้า! ท่านหัวหน้ากราฟ กลับมาแล้วหรือ แม็คที่มือจับลูกกรงถาม “ครับกลับมาแล้ว” น้องชายดีใจด้วย หัวหน้ากราฟถึงจะดู ขี้โมโหสักหน่อยแต่ท่านก็เป็คนรักความยุติธรรมนะ “นาฟพยักหน้าให้แม็ค”
เ้าหน้าที่พา นาฟมาที่เต็นท์หน่วยความมั่งคง ภายในเต็มไปด้วยเ้าหน้าที่แยกย้ายอยู่ตามโต๊ะทำงาน คล้ายๆเต็นท์ของหน่วยสำรวจที่นาฟเคยเข้าไป แต่ที่นี่ใหญ่กว่า มากภายในมีห้องย่อยแบ่งเป็ห้องทำงานส่วนตัว อีกราวๆ 3 ห้อง เ้าหน้าที่พา นาฟ มาที่ห้องกลางที่ใหญ่ที่สุด
“ท่านหัวหน้าหน่วยกราฟ รออยู่ข้างในเ้าเข้าไปได้ เ้าหน้าที่เคาะประตูและเปิดประตูให้ นาฟ เดินเข้าไปเอง
เห็นชายอายุราวๆ 40 หน้าตาค่อนข้างดุ ผิวดำแดงใส่ชุดเ้าหน้าที่แคมป์กลาง นั่งตรวจกระดาษ เอกสารต่างๆ ที่วางอยู่เป็ชั้นๆนาฟเดินไปยืนอยู่หน้าโต๊ะ
“เ้าฆ่าคนของอาณานิคม เ้าคิดว่าเ้ามีความผิดรึเปล่า ?
“คนๆ นั้นตั้งใจจะฆ่า ข้าถึง สองครั้ง!
“ข้าถามว่า เ้าคิดว่าเ้ามีความผิดมั๊ย!
“ข้าไม่รู้! มันขึ้นอยู่กับกฎเกณฑ์ของพวกท่าน
712
