ตอนที่ 23 เ้าพอใจแล้ว แต่ข้าโกรธ
เสียงกรีดร้องของหลิวอู่นี ดึงดูดความสนใจของหลิวซานนีและหลี่ซิ่วเจวียน พวกนางหันไปเห็นหลิวอู่นีที่ล้มลงจมกองเืพร้อมกัน นางสลบไปแล้ว พร้อมเืสีแดงฉานไหลออกมาจากท้ายทอยของนาง
“อู่นี!”
หลิวซานนีกรีดร้องแล้วรีบไปหาหลิวอู่นี เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของอู่นี และเห็นว่านางหมดสติไปแล้ว ั์ตาของหลิวซานนีก็เปลี่ยนเป็สีแดงก่ำ หันไปมองหลี่ซิ่วเจวียนที่กำลังทำอะไรไม่ถูกด้วยสายตาเกลียดชัง
“หลี่ซิ่วเจวียน นังหญิงชั่ว ข้าบอกเลยว่าหากเกิดอันใดขึ้นกับน้องอู่ ข้าจะไม่มีวันปล่อยเ้าไป”
“อู่นี!”
หลิวซานนีพยายามอุ้มหลิวอู่นีขณะตาแดงก่ำ แม้ว่าคนทั้งสองจะอายุต่างกันห้าปี แต่น้ำหนักตัวก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก หลิวซานนีจึงอุ้มหลิวอู่นีไม่ไหว
หลี่ซิ่วเจวียนที่อยู่ด้านข้างรู้สึกผิด เมื่อเห็นภาพนี้นางก็ไม่กล้าหลบเลี่ยง เพราะหากหลิวอู่นีตายจริง นางคงต้องเดือดร้อนเป็แน่
ทันใดนั้นนางก็ดึงตัวหลิวซานนีออกไป “ถอยไป ข้าเอง”
หลังจากพูดจบ นางก็รีบแบกหลิวอู่นีขึ้นบนหลัง แล้วรีบไปที่บ้านของหมอหวงในหมู่บ้าน
หลิวซานนีปาดน้ำตา แล้ววิ่งตามไป “หลี่ซิ่วเจวียน เ้าผลักอู่นีลงไปที่พื้นจนได้รับาเ็ ข้าบอกเ้าเลยว่ามีอันใดเกิดขึ้นกับอู่นี ข้าจะไม่มีวันปล่อยเ้าไป”
“อู่นี ฟื้นได้แล้ว นี่พี่หญิงสามเอง อู่นี”
แต่ไม่ว่านางจะะโอย่างไร หลิวอู่นีก็ยังคงไม่ได้สติ มิหนำซ้ำใบหน้ายังซีดเผือดกว่าเดิม และเืยังคงไหลออกมาจากท้ายทอย
“หลิวซานนี เ้าบ้าหรือเปล่า?”
หลี่ซิ่วเจวียนกัดฟันขณะหอบอย่างหนัก “เ้ามีแรงเรียกนาง เหตุใดเ้าไม่ช่วยข้าแบกนางไปหาหมอหวงั้แ่แรก”
หลิวซานนีอยากจะด่า แต่คิดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา นางจึงต้องระงับคำด่าไว้และช่วยเหลือนาง
……
หลินจิ่วเหนียงเดินลงมาจากูเาในสภาพมอมแมม เมื่อนางมาถึงตีนเขา นางก็เป็ที่ดึงดูดความสนใจของกลุ่มคนที่กำลังทำไร่ที่ตีนเขาทันที
“จิ่วเหนียง เ้าลงมาจากูเาแล้วหรือ? เ้ามาคนเดียวหรือ?” ป้าใหญ่จ้าวหยุดมือที่กำลังทำงาน แล้วชะเง้อคอมองขึ้นไปบนูเา แต่เมื่อนางเห็นร่างเปื้อนเืของหลินจิ่วเหนียงชัดเจน และไม่เห็นคนอื่นอีก นางก็ผงะ
นางมองหลินจิ่วเหนียงแล้วถามตะกุกตะกัก “จิ่วเหนียง เ้า เ้าเผชิญเื่อะไรมา?”
หลินจิ่วเหนียงมองตัวเองด้วยสีหน้ารังเกียจ “ก็แค่ตัวเปื้อนเืน่ะ”
หลังจากพูดไม่กี่คำก็หันหลังเดินจากไป
สิ่งที่นางไม่ได้สังเกตก็คือทันทีที่นางหันกลับไป เืบางส่วนก็ไหลออกมาจากตะกร้าบนหลังนาง ซึ่งทำให้ป้าใหญ่จ้าวสะดุ้ง
เมื่อคิดว่าหลิวซื่อหลางไม่ได้ลงมาจากูเาด้วย ส่วนหลินจิ่วเหนียงก็ดูมีพิรุธ และร่างกายเต็มไปด้วยเื อารมณ์นางก็เปลี่ยนไปทันที
นางอดไม่ได้ที่จะรีบวิ่งไปกระซิบบอกคนอื่น ๆ
ยิ่งพูดคุยกันมากเท่าใด สายตาของพวกเขาก็ยิ่งฉายแววสงสัยมากขึ้นเท่านั้น แล้วหลี่ต้าจุ่ยที่เดินผ่านมาก็ได้ยินเื่ทั้งหมด
เมื่อได้ยินว่าหลินจิ่วเหนียงฆ่าลูกชายตัวเอง และมีเืไหลออกมาจากตะกร้าบนหลังนาง ั์ตาของหลี่ต้าจุ่ยก็เป็ประกาย
ความแค้นเคืองพลันผุดขึ้นในใจนาง นางแค้นหลินจิ่วเหนียงที่ทำให้นางกลายเป็ตัวตลกของชาวบ้าน ดังนั้นคราวนี้นางจะต้องเอาคืนนังหลินจิ่วเหนียงตัวดีอย่างเจ็บแสบ
วินาทีต่อมา นางแบกจอบไว้บนไหล่ แล้วรีบวิ่งไปข้างหน้า
ไม่นานหลังจากนั้น ก็เห็นแผ่นหลังของหลินจิ่วเหนียงจากระยะไกล และพบหยดเืตามทางที่นางเดินผ่านด้วย
หลี่ต้าจุ่ยพึงพอใจมาก สิ่งที่ป้าใหญ่จ้าวพูดนั้นถูกต้อง หลินจิ่วเหนียงมีบางอย่างน่าสงสัยอยู่ในตะกร้าหลังของนาง นางแบกมันขณะมีเืไหลออกมา ต้องเป็ศพของหลิวซื่อหลางที่ถูกนางฆ่าเป็แน่
ดีล่ะ!
ก่อนหน้านี้หญิงเลวทรามคนนี้เคยทำให้นางเสียหน้ามาก หากทำให้การกระทำชั่วของนางถูกเปิดเผยต่อทุกคนในครั้งนี้ นางก็คงไม่อาจหนีไปได้แน่นอน
เมื่อคิดได้ว่าหลินจิ่วเหนียงจะถูกจับตัวไปให้เ้าหน้าที่สอบสวน หลี่ต้าจุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เมื่อไปถึงใจกลางหมู่บ้านที่มีชาวบ้านอยู่กันมากที่สุด นางก็เล็งจอบไปที่หลินจิ่วเหนียงที่อยู่ข้างหน้า แล้วฟาดเข้าใส่อย่างดุร้าย
แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะพลาด หลินจิ่วเหนียงหลบได้ทันที ส่วนนางเกือบจะล้มลงเพราะพลาดเป้าหมาย
หลินจิ่วเหนียงมองหลี่ต้าจุ่ยที่เดินโซเซด้วยสีหน้าเฉยเมย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเย้ยหยัน คิดว่านางโง่เขลาจริงหรือ? คิดว่านางไม่รู้จริงหรือว่ามีคนแอบตามมาตลอดทาง?
ไม่นานหลังจากที่เดินออกจากเชิงเขา นางก็ตระหนักได้ว่ามีคนกำลังตามนางมา นางจึงระวังตัวมากขึ้น ดังนั้นเมื่อนางได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากข้างหลัง นางก็รับหลบไปด้านข้าง
เมื่อเห็นสีหน้าอับอายของอีกฝ่าย นางเย้ยหยันว่า “จงใจจะทำร้ายข้า คิดจะฆ่ากันหรือ?”
หลี่ต้าจุ่ยที่ยืนทรงตัวได้แล้วก็เยาะเย้ยกลับ เมื่อได้ยินคำพูดของหลินจิ่วเหนียง “ข้าแค่เกือบจะชนเ้าเองไม่ใช่หรือ เ้าพูดจริงจังถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
“ฆ่างั้นหรือ?” หลี่ต้าจุ่ยจ้องมองหลินจิ่วเหนียงอย่างมุ่งร้าย “หลินจิ่วเหนียง ไม่ใช่ว่าเ้าทำอันใดผิด จึงหลงผิดว่าตัวเองถูกข่มเหงรังแก บางทีเ้าอาจเคยทำเื่เช่นนั้นมาก่อน จึงมีประสบการณ์เองใช่หรือไม่?”
“เหตุใดไม่บอกพวกเรามาเลยเล่า ว่าเ้าฆ่าใคร?”
หลินจิ่วเหนียงมองนางด้วยสีหน้าเ็า “เป็เ้าก่อนเลยดีหรือไม่? ข้าไม่รังเกียจที่จะใช้เ้าเพื่อสั่งสมประสบการณ์”
ใบหน้าของหลี่ต้าจุ่ยแข็งทื่อ นางมองหลินจิ่วเหนียงด้วยสีหน้ากังวล สายตามองไปยังตะกร้าที่อยู่ด้านหลังนาง ก่อนจะแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายอีกครั้ง
“ได้ยินมาว่าเ้าไปูเาต้าชิงมา ช่างกล้าหาญยิ่งนัก มาให้ข้าดูหน่อยว่าเ้าได้ของดีอันใดมาบ้าง” เมื่อพูดจบ นางก็เอื้อมมือออกไปจับตะกร้าที่หลินจิ่วเหนียงใช้ใบไม้คลุมไว้้า
“ข้าได้สิ่งใดมา แล้วเกี่ยวอะไรกับเ้า?” หลินจิ่วเหนียงเบี่ยงตัวหลบ แต่หลี่ต้าจุ่ยไม่ยอมปล่อยมือ และยังคงรื้อตะกร้าของนางต่อไป
หลินจิ่วเหนียงผลักนางออกไปอย่างหมดความอดทน “หลี่ต้าจุ่ย อย่ามายุ่งกับข้า”
หลี่ต้าจุ่ยโมโห นังบ้า กล้าดีอย่างไรมาผลักนาง! นางะโลั่นท่ามกลางฝูงชนที่มาชมความตื่นเต้นทันที โดยบอกว่าหลินจิ่วเหนียงฆ่าหลิวซื่อหลาง และศพถูกซ่อนอยู่ในตะกร้าด้านหลัง
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หลินจิ่วเหนียงก็ขมวดคิ้ว เหล่าชาวบ้านที่มาดูความตื่นเต้นก็เดือดพล่านทันที ทุกคนต่างจ้องมองตะกร้าบนหลังของหลินจิ่วเหนียง
ในไม่ช้าก็มีคนะโด้วยความตื่นตระหนก “เื มีเืด้วย คุณพระ หลินจิ่วเหนียงไม่ได้ฆ่าหลิวซื่อหลางจริง ๆ ใช่หรือไม่”
ทุกคนถอยออกไปด้วยความหวาดกลัว มีผู้กล้าสองสามคนขยิบตาให้กัน แล้วรีบพุ่งไปหาหลินจิ่วเหนียง
หลังจากชุลมุน ตะกร้าบนหลังของหลินจิ่วเหนียงก็ร่วงลงกับพื้น และซากแพะเปื้อนเืก็ถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน
สายตางุนงงของทุกคนจ้องมองหลี่ต้าจุ่ย ในตะกร้าไม่ใช่ศพของหลิวซื่อหลางหรอกหรือ?
หลี่ต้าจุ่ยก็สับสนเช่นกัน เหตุใดจึงกลายเป็ซากแพะไปได้?
หลินจิ่วเหนียงเหลือบมองซากแพะ ก่อนจะถูมือตัวเอง แล้วยกยิ้มเหี้ยมเกรียม “เ้าพอใจแล้ว แต่ข้าโกรธ ดังนั้น...”
ก่อนที่จะพูดจบ หลินจิ่วเหนียงก็รีบวิ่งไปต่อยหลี่ต้าจุ่ยสองสามครั้ง แล้วจับนางทุ่มข้ามไหล่จนกระเด็นไป
หลี่ต้าจุ่ยถูกทุ่มลงกับพื้นเสียงดังโครม สีหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความเ็ป มือของนางที่พยายามดิ้นรนเผลอแตะกระบอกไม้ไผ่ เมื่อพบว่ามันเป็ของหลินจิ่วเหนียง นางจึงหยิบมันขึ้นมา แล้วโยนไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ด้านข้าง เพื่อระบายอารมณ์
เพียงชั่วพริบตา กระบอกไม้ไผ่ก็แตกออกเป็สองส่วน เผยให้เห็นสมองสีขาวที่อยู่ข้างใน
หลี่ต้าจุ่ยผงะไป จากนั้นก็รู้สึกตื่นเต้น “สมอง สมองของหลิวซื่อหลาง ทุกคนดูสิ นังสารเลวหลินจิ่วเหนียงควักสมองของหลิวซื่อหลางออกมา นางคงจะอยากกินสมองของหลิวซื่อหลาง”
“นางต้องถูกเทพแห่งขุนเขาเข้าสิงเป็แน่ เพื่อจะกินสมองมนุษย์”
ทุกคนถอยหลังหนีไปสองสามก้าวด้วยความสยองขวัญ แล้วจ้องมองหลินจิ่วเหนียงด้วยความรังเกียจ นางคงถูกเทพแห่งขุนเขาลงโทษที่ไปบุกรุกูเาต้าชิง
หลินจิ่วเหนียงรู้สึกเสียดาย มันน่าเสียดายมาก สกปรกหมดแล้ว
นางเงยหน้าขึ้นมองหลี่ต้าจุ่ยอย่างใจเย็น “สมองโง่ ๆ ของหลิวซื่อหลางงั้นหรือ? หึหึ หลี่ต้าจุ่ย เ้าทำตัวน่าสมเพชมากนะ รู้ตัวหรือไม่?”
..............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
ถ้าอู่นีไม่ฟื้นก็ซวยเต็มๆ น่ะค่ะอาสะใภ้
ยัยปากสว่างนี่วอนตายเสียแล้ว เดี๋ยวก็ได้โดนจิ่วเหนียงเฉาะกบาลควักสมองหรอก จิ่วเหนียงยิ่งบ้าดีเดือดอยู่
ไหหม่า(海馬)
1K
