พลิกฟ้าผ่าปฐพี [翻天分地]

หยางฉินเทียนค้นพบหยกแดงที่อยู่ในก้อนหินเขาจึงอุบายถือก้อนหินหลอกถึงสองครั้งทำให้รอดพ้นจากการขัดขวางไปได้อย่างสวยงามเมื่อเจอโจรกระจอกระหว่างทางก็ขว้างหินธรรมดาให้โจรไขว้เขวและชิงจังหวะนั้นชิ่งหลบไปยังแท่นศิลาอีกทิศทางหนึ่งซึ่งทำให้เขาพบกับหยางโม่จื่อและหยางลู่เหอ

ทั้งคู่ตัดสินใจดวลกันเพื่อตัดสินว่าใครจะเป็นผู้เข้ารอบถัดไปแต่หลังจากหยางโม่จื่อโจมตีไปสองครั้งก็ไม่มีท่าทีจะเอาชนะหยางลู่เหอได้ในขณะที่พลังเต๋าของเขาลดลงกว่าคู่ต่อสู้หลายส่วน เพื่อตัดสินแพ้ชนะก่อนที่พลังเต๋าจะหมดหยางโม่จื่อจึงใช้วิชาผู้พิทักษ์ปฐพีเพื่อสร้างโกเล็มขึ้นมาต่อกรกับคู่ต่อสู้

โกเล็มขนาดสามเมตรยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของ
เขา ความน่าเกรงขามของมันทำให้ผู้พบเห็นถึงกับต้องกลืนน้ำลายด้วยความกลัวผิดกับหยางลู่เหอที่มีดวงตาเปล่งประกาย ยิ่งคู่ต่อสู้แข็งแกร่งเท่าไหร่ยิ่งสนุก!หัวใจของเขาเต้นตึกตักจนแทบจะอดใจไม่อยู่ เพราะอยากสู้จนเต็มแก่แล้ว

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”หยางลู่เหอหัวเราะร่วนอย่างพึงพอใจ “ดี! ดี! อย่างนี้ค่อยน่าตื่นเต้นหน่อย”

ตึง...

โกเล็มเดินตึงตังไปยังเป้าหมายที่กำลังยืนยิมแสยะรออยู่พร้อมกับทำท่าคันไม้คันมือเขาตั้งท่าพร้อมเมื่อเห็นโกเล็มเงื้อมมือ

เปรี๊ยงงง!!

หมัดของหยางลู่เหอปะทะกับกำปั้นของโกเล็มจะเกิดเสียงดังสนั่นแม้ใบหน้าของเขาจะดูเจ็บปวดแต่แววตากลับเบิกบานและยิ้มแย้มอย่างสนุกสนาน ‘สนุก! นี่แหละที่ข้าต้องการ!’

เปรี๊ยงงง!!

การโจมตีของโกเล็มเร็วขึ้น เร็วขึ้น และเร็วขึ้นจนไม่น่าเชื่อว่าโกเล็มที่ตัวเทอะทะจะสามารถต่อสู้ได้คล่องแคล่วถึงเพียงนี้กำปั้นของหยางลู่เหอมีเลือดสาดกระเซ็นทุกครั้งที่สวนหมัดเข้าปะทะแม้เศษดินหินและทรายก็กระจายออกจากแขนของโกเล็มเช่นกันหยางโม่จื่อที่กำลังควบคุมโกเล็มอยู่ก็ไม่ได้มีสภาพที่ดีกว่าเส้นเลือดปูดโปนตามใบหน้า เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวจนเสื้อผ้าเปียกโชก

ขณะที่พวกเขาสู้กันนั้น ผู้บ่มเพาะในบริเวณนี้ได้แต่จับจ้องแต่การต่อสู้โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าลำแสงสีฟ้าทางทิศเหนือได้หายไปนั่นหมายความว่าใครสักคนได้ผ่านเข้ารอบไปแล้ว!

“ลองนี่หน่อยเป็นไง!!!”

หยางลู่เหอตะโกนขึ้นเขาปัดการโจมตีของโกเล็มเพื่อเปิดช่อง รวบรวมพลังไว้ที่หมัดขวากล้ามเนื้อแขนใหญ่ขึ้นพร้อมกับเส้นเลือดที่ปูดโปน รัศมีพลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งบริเวณแม้ผู้บ่มเพาะระดับปฐมธาตุขั้นสามก็ยังหายใจติดขัด

ตู้มมมม!!

เขาปลดปล่อยพลังไปที่ขาของคู่ต่อสู้! โกเล็มทรุดลงทันทีที่ขาขวาแตกกระจาย แต่นั่นหาได้เป็นอุปสรรคแก่โกเล็มผู้ไร้ความเจ็บปวดมันใช้ทั้งสองมือทุบไปที่ศีรษะของหยางลู่เหอขณะทรุดตัวลง หยางลู่เหอกำลังโจมตีและดึงมือกลับมาป้องกันไม่ทันแล้ว!!

เคร้งงงงงงง!!

ลูกน้องของหยางลู่เหอเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากดูภาพลูกพี่ของตนโดนทุบหัวแต่เมื่อได้ยินเสียงนี้จึงรีบหันกลับมาเนื่องจากเสียงนี้คือเสียงของการโจมตีที่กระทบพลังระฆังทอง!

“เยี่ยมมาก!ไม่นึกเลยว่าหุ่นดินอย่างเจ้าสามารถบีบคั้นให้ข้าใช้วิชานี้ได้หยางโม่จื่อได้เปิดหูเปิดตาข้าแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เขากำหมัดทั้งสองข้างขับเคลื่อนพลังเต๋าจนแขนทั้งสองใหญ่ขึ้นกว่าปกติแสงสีทองระเรื่อเกิดขึ้นครอบคลุมทั่วทั้งแขนก่อนที่จะไหลไปรวมที่กำปั้นและแสดงรูปร่างเป็นระฆัง

“นี่คือวิชาหมัดระฆังทองของตระกูลข้าขอบใจเจ้ามากที่ทำให้ข้าได้สนุกถึงเพียงนี้ ลาก่อน!”

ตู้มมมมมมม!!!

หลางลู่เหอปล่อยหมัดคู่เข้ากลางอกของโกเล็มแรงปะทะทำให้ร่างของมันระเบิดกระจายไปไม่เหลือชิ้นดีฝ่ายหยางโม่จื่อต้องปัดป้องพลังที่กระเด็นมาจากเศษโกเล็มจนได้รับบาดเจ็บหลายจุดลูกน้องของเขาหลายคนถึงกับถูกพลังพัดปลิวไปกว่าร้อยก้าว! พลังนี้ช่างร้ายกาจเสียจริง!!

ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมาก็เงียบสงบฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายเริ่มลดลงจนเห็นผู้คนมากมายที่นอนกันกระจัดกระจายบ้างก็โดนเศษโกเล็มทับ บ้างก็นอนกระอักเลือด บ้างก็นอนหายใจอย่างเหนื่อยหอบและส่วนใหญ่เป็นลูกน้องของหยางโม่จื่อทั้งสิ้น!

“ข้าแพ้แล้ว” หยางโม่จื่อที่เกือบจะไร้เรี่ยวแรงกล่าวขึ้นเขาพยายามลุกขึ้นโดยมีลูกน้องช่วยประคอง “รับแผ่นหยกไป”

ลูกน้องที่ถือแผ่นหยกเดินไปมอบรางวัลแห่งชัยชนะแก่
หยางลู่เหอตามที่ตกลงกันไว้ ไม่มีประโยชน์ที่จะดึงดัน ในเมื่อเขาสู้ไม่ได้และพ่ายแพ้อย่างสมศักดิ์ศรีก็ไม่มีอะไรต้องติดค้างในใจ

“ขอบใจเจ้ามากที่ทำให้ข้าได้สนุกสำหรับแผ่นหยกนี้ข้าขอรับไว้เพื่อไปชิงชัยในรอบต่อไปละกัน ข้าไป...ห๊ะ!!”

เขากำลังจะล่ำลาหยางโม่จื่อแต่เมื่อหันไปทางแท่นศิลามันกลับหายไปแล้ว! เพราะในระหว่างการต่อสู้ไม่มีใครที่สังเกตว่ามีคนแอบย่องเข้าไปใช้แท่นศิลาซึ่งสามารถใช้ได้ครั้งเดียวแล้วคนที่แอบใช้ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก...หยางฉินเทียน!