ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

    บทที่ 100 ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง

    ฉินเทียนอวี๋ถูกตำรวจติดอาวุธพาตัวไปแล้ว

            หัวหน้าทีมเดินมาข้างๆ ฉินลู่ และพูดขอบคุณ“ฉินลู่ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือทั้งหมดในคดีนี้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเราคงจับกุมคนร้ายไม่ได้เร็วขนาดนี้”

            ฉินลู่โบกมือและพูดอย่างสุภาพ“ไม่เป็นไรครับ แค่เรื่องเล็กน้อย”

            “เรื่องนี้สำนักงานตำรวจเขตหนานเฉิงต้องให้รางวัลคุณอย่างแน่นอน”หัวหน้าทีมกล่าวอย่างเคร่งขรึม

            “อะไรนะครับ รางวัล?” ฉินลู่ตกตะลึงไปครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็พูดอย่างไม่มั่นใจบางอย่าง“หรือว่าจะเป็นรางวัลพลเมืองดีของประเทศจีน? ธง? แบบที่แขวนอยู่บนกำแพงพวกนั้นเหรอ”

            หัวหน้าทีมยิ้มและพูด“ที่แท้คุณฉินก็ชอบอะไรแบบนั้นสินะครับถ้าอย่างนั้นฉันจะให้คนจัดไปให้คุณสักผืนนะครับ ไม่สิ เอาไปสองผืนเลย”

            “อย่าๆๆ !” ฉินลู่รีบโบกมือส่ายหน้า “ถ้าคุณคิดว่าผมช่วยเหลือคดีนี้และอยากจะขอบคุณจริงๆล่ะก็ อย่าส่งธงพวกนั้นมาให้ผมเลย ขอบคุณคุณมากๆ”

            “อ้อ จริงสิ” หัวหน้าทีมเหมือนนึกบางสิ่งขึ้นมาได้จู่ๆ ก็พูดว่า “ครั้งที่แล้วก็มอบธงให้คุณไปผืนนึงนี่นาครั้งนี้จะมอบธงให้คุณไม่ได้หรอก งั้นมอบรางวัลจริงๆ ให้คุณดีกว่า”

            ฉินลู่ส่ายหัวจากนั้นก็ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดว่า “หัวหน้าทีมครับเรื่องนี้ไม่ต้องให้รางวัลอะไรกับผมหรอก แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ผมกลับก่อนล่ะต้องกลับไปซ่อมบ้านแล้วไปเคลียร์กับเจ้าของบ้านอีก ขอตัวก่อนนะครับ!”

            พูดจบฉินลู่ก็ยกกำปั้นขึ้นมาทำท่าคารวะและเดินจากไป

            “คุณฉิน! คุณฉิน!” หัวหน้าทีมเรียกฉินลู่สองสามครั้งแต่ฉินลู่ก็โบกมือและเดินหายเข้าไปในฝูงชน

            “หัวหน้าทีมคะ ให้ฉันไปส่งหมอฉินนะคะ”ชุยฮุ่ยฮุ่ยเข้ามาพูดกับหัวหน้าทีมพร้อมกับทำความเคารพ

            “โอเค เธอไปส่งเขาเถอะฉันยังมีอีกหลายเรื่องต้องจัดการ เธอไปขอบคุณเขาแทนฉันทีบอกเขาว่าวันหน้าฉันจะไปขอบคุณเขาถึงบ้าน” หัวหน้าทีมพูดและพยักหน้า

            “เข้าใจแล้วค่ะ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยเอามือลง จากนั้นก็เดินไปทางที่ฉินลู่ไป

            “ฉินลู่! รอฉันด้วย!”

            ชุยฮุ่ยฮุ่ยมีร่างกายที่แข็งแรงเธอวิ่งเร็วมาก ไม่นานก็ตามฉินลู่ทัน ขึ้นมาเดินข้างเขา “นายจะเดินเร็วทำไมเนี่ยไม่มีใครตามสักหน่อย”

            “เธอกำลังตามอยู่ไม่ใช่เหรอ”ฉินลู่ยิ้ม

            “ฉันมาส่งนายต่างหาก! ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย” ชุยฮุ่ยฮุ่ยแลบลิ้น

            “ทำไมต้องส่งด้วย คืนนี้ฉันจะหาโรงแรมนอนสักคืนพรุ่งนี้ค่อยไปคุยเรื่องซ่อมบ้าน เฮ้อ ไม่มีบ้านให้กลับแล้วเนี่ย”ฉินลู่พูดอย่างเศร้าโศก

            แม้ว่าเขาจะมีความคิดที่จะย้ายออกจากชุมชนนั้นนานแล้วแต่การย้ายเองกับโดนไล่ออก ความรู้สึกมันต่างกันสิ้นเชิง

            “นอนในโรงแรมเหรอ ให้ฉันไปส่งที่บ้านซุนอิงสิ”ชุยฮุ่ยฮุ่ยเสนอ

            “เอ่อ?” ฉินลู่หันขวับแล้วพูดอย่างประหลาดใจ“จะไปส่งที่บ้านเธอทำไมเล่า”

            “ไม่ช้าก็เร็วพวกนายก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้วไปบ้านของว่าทีภรรยาในอนาคตจะกลัวอะไรล่ะ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูดอย่างจริงจัง

            ฉินลู่กลอกตา“ฉันกลัวว่าพอไปแล้วจะโดนคนที่บ้านเธอตีเอาน่ะสิ”

            “ศิลปะการต่อสู้ของนายดีขนาดนี้ใครจะทำอะไรได้!นอกจากนี้หญิงชราตระกูลซุนก็ชอบนายมาก ครั้งที่แล้วที่ฉันไปเล่นที่บ้านเธอหญิงชราก็พูดกับพวกเราว่าทำไมนายถึงไม่มาด้วย ท่านอยากเจอนายน่ะ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูด

            “งั้นเหรอ” ฉินลู่พยักหน้าและทันใดนั้นก็พูดขึ้น “ฉันเห็นเธอนั่งบนรถเข็น เธอป่วยเป็นอะไรเหรอ”

            ชุยฮุ่ยฮุ่ยเกาศีรษะพลางครุ่นคิด“แน่นอนว่าป่วย แต่ฉันไม่รู้ว่าเป็นอะไรเพราะตอนที่เจอครั้งแรกท่านก็ยืนไม่ได้แล้ว”

            “อ้อ”

            “ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ล่ะ แต่นายไม่ต้องไปโรงแรมหรอกถ้าไม่อยากไปบ้านซุนอิงจริงๆ ก็ไปนอนที่โรงพักกับฉันสักคืนก็ได้มีห้องพักผ่อนว่างเยอะแยะ ถ้ามีคนอยู่ก็ไปนอนห้องยามแก้ขัดก่อนได้” ชุยฮุ่ยฮุ่ยเสนอ

            “ถ้ามีคนอยู่ในห้องยามอีกก็ให้ฉันไปนอนในคุกสินะ” ฉินลู่พูดออกมาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นก็โบกรถคันหนึ่งแล้วหันไปหาชุยฮุ่ยฮุ่ย “วันนี้มีคดีใหญ่ขนาดนี้ เธอน่าจะมีหลายสิ่งที่ต้องทำรีบกลับเถอะ เดี๋ยวฉันไปหาโรงแรมพักสักคืน”

            “ถ้าอย่างนั้น....ก็ได้” ชุยฮุ่ยฮุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า“โอเค กลับดีๆ นะ ฉันไปทำงานก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะติดต่อไป อ้อ ใช่ ลูกพี่ฝากบอกว่าขอบคุณนายมากถ้ามีเวลาจะไปเยี่ยมที่บ้าน”

            “ได้เลยงั้นก็ฝากบอกเขาด้วยว่าคนน่ะมาได้ แต่ไม่ต้องเอาธงมาด้วย ขอบคุณ” ฉินลู่โบกมือแล้วขึ้นรถ

            “ลุงครับ หาโรงแรมให้ผมหน่อยโรงแรมไหนก็ได้”

            “ได้เลยครับ!” คนขับพยักหน้าแล้วเหยียบคันเร่ง

            “อยากไปโรงแรมนั้นไหม” คนขับพูดขณะขับรถ

            “ที่ไหนก็ได้ครับ” ฉินลู่พูดสั้นๆ

            “คุณอยากให้ผมหาที่ที่มีสาวๆ ให้ไหมผมโตมาในเขตหนานเฉิง รู้ดีว่าซอยนั้นอยู่ที่ไหน และโรงแรมไหนมีบริการอะไรบ้าง” คนขับรถพูดอย่างภาคภูมิใจ

            “โอ้ สุดยอดเลยครับ” ฉินลู่ยกนิ้วให้“ลุงอยู่กับสถานที่เหล่านี้มาตั้งแต่ยังเด็กเลยเหรอครับ”

            “ใช่ผู้ชายอย่างเรามีแค่ชีวิตเดียวก็ต้องหาความสุขใส่ตัวบ้าง ว่าไง ให้ฉันหาร้านนวดให้ไหม”คนขับรถแสดงสีหน้าที่ผู้ชายทุกคนเข้าใจ

            ฉินลู่คิดอยากจะปฏิเสธ แต่ในหัวก็อดนึกถึงการนวดอย่างนุ่มนวลของหญิงสาวในตอนนั้นไม่ได้จึงพยักหน้า “จัดไปครับ”

            “ต้องอย่างนี้!” คนขับยิ้ม

            เขาหาลูกค้ามาได้หนึ่งคนก็ได้ค่าคอมมิชชั่นไปไม่น้อย

            ฉินลู่เรื่องเหล่านี้อยู่แล้วแต่เขาไม่อยากพูด

            ในสังคมนี้ ทุกคนใช้ชีวิตกันไม่ง่ายอยู่แล้วดังนั้นก็อย่าหยาบคาบต่อกันนักเลย

            “กริ๊งๆๆ !”

            ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

            ฉินลู่หยิบออกมาดูอย่างสงสัยพบว่าเป็นเบอร์ของชุยฮุ่ยฮุ่ย

            เขากดรับสาย และยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู“มีอะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้นอีก”

            เสียงของชุยฮุ่ยฮุ่ยดังมาจากปลายสาย“ฉันเพิ่งกลับมาถึงที่เกิดเหตุ ฉินเทียนอวี๋ยืนกรานให้โทรหานาย เขาอยากจะคุยกับนายไม่อย่างนั้นจะไม่ยอมให้ความร่วมมือ”

            ใบหน้าของฉินลู่ทมึนทันที “พวกเธอเป็นองค์กรที่มีอำนาจนะ! ถ้าไม่ให้ความร่วมมือก็ใช้กำลังบังคับสิ!”

            “แต่...แต่ว่า...” ชุยฮุ่ยฮุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า“มันยากมากเลยนะกว่าจะเอาเขาอยู่น่ะ! เขาแรงเยอะมากตอนนี้ตำรวจติดอาวุธกำลังไปเอายาสลบ แต่กว่าจะมาก็อีกสักพักดังนั้นเราเลยตกลงกันว่าจะให้ฉินเทียนอวี๋คุยกับนายเพื่อให้เขาให้ความร่วมมือ”

            “ไก่อ่อนจริงๆ ...” ฉินลู่ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ก็ได้ เธอเอาโทรศัพท์ให้เขาฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไอ้หัวล้านจะคุยอะไรกับฉัน”

            “ได้เลย!”

    คล้ายกับเรื่องซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล] ที่คุณอ่าน