ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

โอ๊ตกล่าวพร้อมกับชี้หน้าของหลง ก่อนจะตั้งชื่อให้ว่า ‘เสือกตัวผู้’ และเขาก็เลื่อนมือไปหาหญิงสาวที่ชื่อหยกที่เขาได้ตั้งชื่อเอาไว้แล้วว่า ‘เสือกตัวเมีย’ ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาอย่างสุดสยองให้กับพวกมัน ปิงปิงที่เห็นโอ๊ตกลายเป็นมาดคุณชายตระกูลใหญ่แล้ว เธอก็ได้แต่เงียบ และเดินไปหลบอยู่ข้างหลังของโอ๊ตทันที ‘สงสารพวกเขาเหมือนกัน..แต่ก็ช่างเถอะ! อยากหาเรื่องเอง ก็แก้เอากันเองก็แล้วกัน’ ปิงปิงกล่าวในใจ เพราะเธอนั้นรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีอิทธิพลมากแค่ไหน คนหนึ่งเป็นทายาทของคู่แข่งทางธุรกิจสกุลชุน หรือก็คือเทียบเท่ากับตระกูลของเธอ อีกฝ่ายชายที่มีอำนาจมากกว่านิดหน่อย เพราะเขาเป็นลูกชายของเจ้าของธุรกิจอันดับ1ในเมืองแห่งนี้ คุณชาย ‘หลงเปา’ หากให้เทียบทั้งสองตระกูลแล้วมันยังต่างจากโอ๊ตที่เป็นคุณชายแห่งตระกูลใหญ่หนึ่งในสามระดับประเทศ..“แกกกกก! ช่างกล้ามากนักนะ.. ในเมืองแห่งนี้ทุกคนต่างให้เกียรติตระกูลของฉัน แกกล้ามากที่ด่าทอถึงบุพการีของฉัน แกคงไม่คิดว่าวันนี้จะรอดไปได้ง่ายๆหรอกนะ..” หลง หรือหลงเปากล่าวออกมาด้วยความโกรธ วันนี้เขาจะต้องสั่งสอนไอ้เวรนี่ให้ได้ บังอาจมากที่มาดูถูกทั้งตระกูลของเขาอย่างนี้“พ่อไอ้เสือก กับแม่ไอ้เสือกเหรอ.. ก็ให้เรียกมันมา ฉันก็อยากจะเห็นหน้าของมันเหมือนกัน..” โอ๊ตกล่าวอย่างชิลๆ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหลัง และไขว่ห้างรอพวกมัน“พูดได้ดีเลยนี่หว่า แกคงจะไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับใครอยู่อย่างนั้นสินะ!.. พวกชั้นต่ำ” หลงเปากล่าว“รู้สิ! ฉันกำลังเล่นอยู่กับไอ้เสือกอยู่น่ะ.. คนอะไรอยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องเสือกเรื่องชาวบ้านไปวันๆ มีดีแค่เป็นคนมีอำนาจนิดๆหน่อยๆ ทำเป็นอวดดีไม่เข้าเรื่อง.. ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกแกจะแน่สักแค่ไหน” โอ๊ตกล่าว จากวันที่แสนจะสงบสุขของเขากลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้ว แต่มันก็ดีเหมือนกัน เรื่องเมื่อคืนเขายังไม่ได้ระบายอารมณ์ที่ไหนเลย จัดพวกมันก็ถือว่าไม่เลว“เสียมารยาท.. แกคงจะไม่รู้สินะ ว่าที่รักของฉันคือ หลงเปา ทายาทของ ‘เทียนหลงกรุ๊ป’ บริษัท และกิจการผู้ประสบผลสำเร็จเป็นอันดับหนึ่งของเมืองแห่งนี้.. เป็นไงล่ะ ถึงแกจะรู้อย่างนั้นแล้ว แกก็คงคิดจะหนีอย่างนั้นสินะ.. ฝันไปเถอะย่ะ” หยกกล่าวพร้อมกับแสดงความสะใจที่ตอกย้ำความสิ้นหวังให้กับยาจกนั้น และเธอจะรอดูความทุกข์ทรมานของมัน“เสือก! ตัวเสือกก็ยังคงเป็นตัวเสือกอยู่วันยังค่ำ.. อีนางเสือก ฉันได้ถามกับแกสักคำหรือยัง” โอ๊ตกล่าวตอบ และมันก็ทำให้หยกที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับหน้าดำหน้าเขียวไปเลยในทันที“แกกกก!..” หยกกล่าวได้เพียงแค่เท่านั้น และเธอก็ทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน หลายต่อหลายคำแล้วที่ชายคนนี้กล้าดูถูกกับเธอ แน่นอนว่าหยกไม่รอช้าเริ่มเคลื่อนเท้า ง้างมือหวังที่จะตบหน้าของมันสักครั้งหนึ่งให้หายแค้น แต่ทว่าเมื่อเธอเดินกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจได้เพียงแค่สามสี่ก้าว ร่างของเธอก็ถูกพัดจนปลิวกระเด็นออกไป และตกบนพื้นอย่างรุนแรง โอ๊ยยย!.. หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมึนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น พวกเขามองไปที่หญิงสาวที่ถูกพัดกระเด็นออกไป ก่อนจะหันมามองชายผู้ที่ผลักเธอล้มลงไป..“รหัสแดง!.. ย้ำ! เกิดรหัสแดง!...” บอดี้การ์ดนอกเครื่องแบบกล่าวผ่านวิทยุสื่อสาร พวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจอิทธิพลของใครใดๆ หน้าที่ของพวกเขามีเพียงอย่างเดียวคือปกป้องคุณชายอย่างสุดความสามารถเท่านั้น และพวกเขาจะพลาดไม่ได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นหัวคงไม่ได้ตั้งอยู่บนคออีกต่อไป..“แกกล้าลงมือกับผู้หญิงเลยเหรอวะ ไอ้พวกหน้าตัวเมีย..” ด้วยความเป็นคาสโนวาของหลงเปา เขาไม่เคยเลยสักคนที่จะบังคับหรือฝืนใจหญิง และการทำร้ายผู้หญิงเขาก็ไม่เคยเลย เมื่อเห็นการกระทำที่แสนจะน่ารังเกียจนี้ เขาก็ทนไม่ได้จริงๆ และเตรียมจะเข้าไปต่อยชายร่างยักษ์คนนั้นทันที“แกกกก! ต้องโดนสักหนึ่งหมัด ย้ากกก!...อึก!” หลงเปากล่าว และจะเข้าไปต่อยหน้าอีกฝ่าย แต่กลายเป็นว่ามันเองที่โดนต่อยกลับมา ฝีมือมันช่างห่างกันเกินไป และผลสรุปคือมันก็ลงไปนอนกองกับพื้นเป็นเพื่อนแฟนของมันด้วยกันสองคน“บางทีพวกแกก็ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆเลยนะ..ถ้าจำไม่ผิดคือฉันบอกว่าถ้าไม่ได้สั่ง ก็ไม่ต้องทำอะไรไม่ใช่หรือยังไง..” โอ๊ตกล่าวกับบอดี้การ์ดนอกเครื่องแบบที่ยืนขนาบข้างซ้ายขวา เมื่อพวกมันได้ยินอย่างนั้นก็รีบก้มหัวให้กับโอ๊ตในทันที พวกเขาไม่ได้ลืมที่คุณชายสั่ง แต่พวกเขาก็ไม่อาจละเลยหน้าที่ได้อีกแล้ว..“ขออภัยขอรับคุณชาย.. เพียงแต่เราไม่สามารถปล่อยให้มันเป็นเหตุให้บานปลายได้อีกเป็นครั้งที่สองขอรับ ครั้งนี้ถ้าพวกเราพลาดคงจะถูกคุณท่านใหญ่ลงโทษสถานหนัก ขอคุณชายโปรดเข้าใจ..” บอดี้การ์ดคนหนึ่งกล่าวอธิบาย ซึ่งโอ๊ตก็ได้แต่เบะปากอย่างไม่ชอบใจสักเท่าไร เพราะว่ามันเป็นคำสั่งของตาแก่นั่น“เฮ้อ! พวกแกคิดว่าไอ้จอกพันนั้นจะทำอะไรฉันได้อย่างนั้นเหรอ.. ไม่มีวันซะหรอก” โอ๊ตกล่าวอย่างไม่พอใจ มันเหมือนว่าตอนนี้บอดี้การ์ดกำลังดูถูกความสามารถของเขาอยู่ เมื่อก่อนก็พอจะได้ตีรันฟันแทงกับคนอื่นเขามาบ้าง เรื่องใจๆ เขาก็มีไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน พูดไปจะหาว่าโม้ซะเปล่าๆ“เรียนคุณชาย.. พวกกระจอกเช่นนี้ไม่ควรที่จะถึงมือคุณชายขอรับ..” บอดี้การ์ดกล่าวอย่างเอาใจ“พวกแกกล้าลงมือทำร้ายร่างกายคนอื่นเขาไปทั่ว ไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้างหรือไงวะ.. ไอ้พวกกุ๊ย พวกแกก็เป็นได้แค่นักเลงข้างถนนล่ะสิ!.. ฉันจะโทรแจ้งกับตำรวจ..” หลงเปากล่าวพร้อมกับล้วงหยิบมือถือขึ้นมาโทรศัพท์ บอดี้การ์ดที่เห็นอย่างนั้นก็หันมาก้มหัวให้กับคุณชายของมันอีกครั้ง“เรียนคุณชาย.. พวกเราสามารถตัดสัญญาณโทรศัพท์ภายในรัศมี 20 เมตรนี้ได้ทั้งหมด เพียงแค่คุณชายเอ่ยสั่งเท่านั้น..” บอดี้การ์ดกล่าว โอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็เลิกคิ้วสูง ถึงเขาจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ แต่ก็พอจะเข้าใจว่าพวกเขาสามารถทำให้ไม่มีใครสามารถโทรเข้าโทรออกได้“ปล่อยให้มันโทรไป.. เรื่องนี้กิตติทราบเรื่องแล้วหรือยัง” โอ๊ตกล่าวถาม“เรียนคุณชาย.. ท่านกิตติกับท่านชูเกียรติกำลังเดินทางกลับมาจากคฤหาสน์ของตระกูล คาดว่าน่าจะกำลังอยู่บนเครื่องบินขอรับ..” บอดี้การ์ดกล่าวรายงานแก่นายเหนือหัว โอ๊ตที่ได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะยิ้มออกมา เขามองไปยังไอ้เสือกที่กำลังจะกดโทรศัพท์หาตำรวจอย่างนึกสนุก“แล้วถ้าตำรวจมาแล้วพวกมันต้องการจับตัวของฉัน.. พวกแกจะทำยังไงล่ะ จะปล่อยให้ฉันถูกจับตัว หรือจะปกป้องฉัน และเป็นศัตรูกับพวกตำรวจ..” โอ๊ตกล่าวถาม“เรียนคุณชาย.. ไม่ว่าคุณชายประสงค์สิ่งใด เราก็พร้อมใจที่จะทำตามคำสั่ง.. ไม่ว่าจะให้เป็นศัตรูคนทั่วโลก พวกเราก็จะสู้จนตัวตายขอรับ..” บอดี้การ์ดกล่าวขานรับ ปิงปิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มรู้สึกไม่ดีแล้ว เหมือนว่ามันกำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น จากลางสังหรณ์ของเธอ“คุณตำรวจครับ...” เสียงของหลงเปาดังแทรกมาระหว่างกลาง มันก็ยิ่งทำให้โอ๊ตยิ่งนึกคิดสนุกในใจ“คนของเรามีเท่าไร..” โอ๊ตกล่าวถามกับบอดี้การ์ดไปตรงๆ พร้อมกับฟังหลงเปากำลังฟ้องตำรวจอยู่“เรียนคุณชาย.. กองกำลังที่เมืองแห่งนี้มีทั้งหมด 3 กอง กองละ 50 นาย.. ทั้งหมดพร้อมฟังคำสั่งของคุณชายขอรับ..” บอดี้การ์ดพร้อมกับกดไปที่ไมค์ เตรียมพร้อมที่จะถ่ายทอดคำสั่งจากเสียงของผู้เป็นนายเอง“ปิงปิง.. เธอจะกลับไปก่อนไหม โอ๊ตคิดว่าเรื่องนี้มันคงจะยาวกันสักหน่อย..” โอ๊ตหันไปกล่าวกับปิงปิงที่อยู่ด้านหลัง ปิงปิงแม้จะกลัวแต่ในใจของเธอก็อยากจะอยู่เคียงข้างเขาไม่ว่าจะเวลาไหน และเธออยากจะเห็นว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันจะจบลงอย่างไรด้วยตัวของตัวเอง เธอส่ายหน้าให้กับโอ๊ตด้วยรอยยิ้ม..“งั้นเหรอครับ ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนตัวเองเกินไปล่ะ.. ปืน!” โอ๊ตกล่าวกับปิงปิง และถ้าปิงปิงสามารถยอมรับการกระทำของเขาได้ในวันนี้ เธอก็เหมาะสมที่จะยืนเคียงเขาแล้ว ไม่ว่าจะเวลาไหน หรือสถานะใด ไม่ว่าจะเพื่อนหรือคนรัก ก่อนจะเอ่ยสั่งกับบอดี้การ์ดอย่างชัดคำ“ขอรับคุณชาย...” บอดี้การ์ดประเคนปืนพร้อมกับกระสุนที่เต็มแม็กให้กับนายเหนือหัว..“คุณตำรวจครับ พวกมันมีปืน พวกมันกำลังเล็งมาที่ผมแล้ว.. ช่วยด้วย!...” แน่นอนว่าหลงเปาได้ยินสิ่งที่โอ๊ตนั้นกล่าวออกมา ตอนนี้มันนึกกลัวขึ้นมาจับใจ เขารีบพูดร้องขอความช่วยเหลือจากคุณตำรวจในทันที ส่วนหยกที่เป็นตัวต้นเรื่องทั้งหมด ได้แต่คลานตัวสั่นเทาเต็มไปด้วยความกลัว“สั่งการลงไปถึงทุกระดับชั้น.. ไม่ว่าไอ้เวรหน้าไหนกล้าเข้ามา ก็..ยิงพวกมันให้พรุนทั้งหมดซะ ไม่เว้นแม้แต่ตำรวจหรือทหารหน้าไหนก็ตาม.. ปังงง!..” โอ๊ตกล่าวคำสั่งกับพวกข้ารับใช้ ก่อนที่เขาจะลั่นไกไปที่ข้อเท้าของหลงเปาในทันที และเสียงของมันก็ร้องตะโกนโวยวายด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมานเสียงดัง“อ๊ากกกกก!..” “รับคำสั่งขอรับคุณชาย..” สองเสียงที่ดังประสานกันและกันอย่างลงตัว และสิ้นสุดเสียงคำสั่งของโอ๊ตผู้เป็นนาย เสียงของเฮลิคอปเตอร์ก็บินเข้ามาทางร้านเครือข่ายมือถือชื่อดังนับสิบลำ และรถหุ้มเกราะหน้าตาแปลกประหลาดอีกหลายสิบคัน“ใครที่คิดว่าตัวเองไม่เกี่ยวข้อง ก็รีบวิ่งหนีออกไปซะ.. ถ้ายังอยู่ไม่รับประกันชีวิตให้นะเว้ย เพราะที่นี่กำลังจะเกิดสงครามมม...” โอ๊ตกล่าวขึ้นมา เขาอยากจะทำอะไรสุดโต่งอย่างนี้มานานแล้ว และเขาก็จะรอดูสิว่าเจ้ากิตติ และตาแก่นั่นจะทำยังไงกับเรื่องนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าสนใจ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือของหลงเปาที่ติดสายกับตำรวจอยู่“สวัสดีครับคุณตำรวจ.. ผมจะแจ้งให้พวกคุณทราบว่า เป็นผมเองที่ยิงขาของเจ้าคนที่โทรหาพวกคุณ.. ปัง! อุ้ยย! ยิงไปอีกข้างแล้ว ทำยังไงดี..” โอ๊ตกล่าว และมันก็ทำให้หลงเปาร้องอย่างทรมานอีกครั้ง ไม่นานมันก็สลบไป ทางตำรวจที่รับสายก็อึ้งกับความบ้าคลั่งของชายที่พูดสายอยู่“เราจะจับแกให้ได้ ไม่ว่าแกจะเป็นใคร.. บ้านเมืองมีกฎระเบียบ มีกฎหมาย จะต้องจับกุมแก” ตำรวจในสายกล่าวพร้อมกับกัดฟันพูด“ไม่จำเป็นต้องหาหรอกว่าผมเป็นใคร ผมจะเป็นคนบอกเองก็ได้.. หม่อมหลวงภาวิน ณ สุวรรณภูมิ.. นั่นแหละคือชื่อของผม..”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 93

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 93

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้