ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

กลุ่มคนที่ไล่ล่าอี้เฉินเมื่อได้ยินเสียงของการต่อสู้ พวกเขารีบพุ่งทะยานมาสมทบในทันที
 

พวกเขาเห็นเงาคนพุ่งทะยานหนีเข้าไปในป่าลึก 

ชายวัยกลางคนตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล "รีบไปฆ่ามันเร็วเข้า อย่าให้มันหนีไปได้ มันช่างใจกล้าห่อฟ้านัก

กล้ามาฆ่าคนตระกูลตงของข้าได้"

พวกเขาทั้งสามไล่ล่าอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ขนาดอี้เฉินใช้ปราณพลังสายฟ้าความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก ยังถูกไล่ตามทัน อี้เฉิน

ไม่มีทางเลือกมากเขาพุ่งดิ่งไปที่ อาณาเขตสัตว์อสูรแมงมุมในทันที

ป่าโดยรอบเต็มไปด้วยใยแมงมุม อี้เฉินที่พุ่งเข้าไป กลับถูกอสูรแมงมุมหลายตัว ไล่ล่า

กลุ่มคนที่ตามอี้เฉินเองก็ไม่ต่างกันมาพวกเขาโดนสัตว์อสูรแมงมุม ไล่ล่าหลายสิบตัว

รอบอาณาเขตนี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูรแมงมุม ยิ่งโดยใยแมงมุมมากเท่าไร่ ยิ่งมีแมงมุมออกมาโจมตีไล่ล่ามากเท่านั้น 

ถึงพวกแมงมุมจะอยู่ขั้นพลังก่อกำเนิดแต่ก็มีมากเกินไปหากหยุดต่อสู้จะเสียเวลามาก อี้เฉินที่ตัวคนเดียวย่อมเดินทางได้ไวกว่า

เมื่อเทียบกับพวกเขาสามคน ยิ่งพวกเขา3คนเหยียบใยแมงมุมมากเท่าไหร่ 

สัตว์อสูรแมงมุมยิ่งออกมาโจมตีมากเท่านั้นทำให้การไล่ตามอี้เฉินเป็นเรื่องยากลำบาก

ไม่นานพวกเขาก็คาดกับอี้เฉิน อี้เฉินหายไปอย่างไร้ร่องรอย

พวกเขาทั้ง3เดินทางอีกครึ่งชั่วยาม ก่อนจะหลุดพ้นอาณาเขตของแมงมุม

ไม่นานพวกเขาก็เจอรอยเท้าอี้เฉิน "พวกเจ้ามาดูนี่รอยเท้ายังใหม่ๆ อยู่เลยคงไปได้ไม่ไกล"

"ไล่ตามรอยเท้านั่นไป มันคงไปได้ไม่ไกลหนักหรอก" ชายหัวหน้ากลุ่มเร่งฝีเท้า ไล่ตามรอยเท้าอี้เฉินไป ป่าที่นี่ค่อนข้างชื่นแฉะ

ทำให้เห็นรอยเท้าอี้เฉินได้ง่ายพวกเขาไม่แยกตัวกันออกไปค้นหาอี้เฉินอีก หากแยกออกไปอาจถูกอี้เฉินสังหารเอาได้

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น"เหตุใดพวกเราไม่ถอยก่อน ตอนนี้เราเสียเปรียบอย่างมากหากยังไล่ล่าต่อไปอาจได้ไม่คุ้มเสีย"

ชายวัยกลางคน เดือดดาล "เจ้าโง่หรือไง หากกลับตระกูลไปทั้งแบบนี้ ก็ไม่ต่างจากตาย

ตระกูลคงสั่งขังลืมพวกเราเป็นแน่ อย่างไรก็ต้องฆ่าไอ้เด็กนั้นให้ได้ก่อน"

ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้น ตรงนี้มีรอยเท้า มันพึ่งผ่านไป รอบๆ ป่าชื้นแฉะเหมือนฝนพึ่งตก เห็นรอยเท้าได้ง่ายขึ้นไปอีก

พวกเขาทั้งสามเร่งฝีเท้าตามรอยเท้าไปอย่างบ้าคลั่ง จนไม่ทันระวัง ตกบ่อโคลนดูด

อี้เฉินรอจังหวะซุ่มโจมตีอยู่นาน ลูกศรสีแดงแหวกอากาศรอบ ๆ แหลกลาญก่อรูปเป็นมังกรสีแดงคาบลูกศรเข้าโจมตี

ขายวัยกลางคนตะโกนลั่น"รีบบินขึ้นฟ้าเร็วเข้า" ดินโคลนบริเวณ นั้นเพียงแค่เหยียบก็ยุบตัวอย่างรวดเร็ว

ชายวัยกลางคนกับจอมยุทธ์อีกคนหลุดจากโคลนดูดไปได้ แต่อีกหนึ่งหนีไม่พ้นโดนศรสีแดงเข้าไปเต็ม ๆ "ตูม"บ่อโคลนกลายเป็นหลุมใหญ่ โคลนสาดกระจายทั่วทิศ ชายที่โดนศรสีแดงร่างสลายไม่เหลือแม้แต่ซาก

ชายวัยกลางคนเดือดดาลบ้าคลั่ง

ดวงตาแดงก่ำคนของเขาตายไปอีกคนแล้ว "เจ้า เจ้า" "กล้าล่อพวกเรามาติดกับดักหรือ ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น"

อี้เฉินเอ่ยพูดเสียงเรียบ"ใครสั่งพวกเจ้ามา พูดมาดีกว่า ข้าอาจจะปล่อยพวกเจ้าไป"

ตอนนี้ตัวเขาต้องการถ่วงเวลาให้มากที่สุด เสียงระเบิดในการโจมตีนั้นดังมากพอ หากซีเผิงย้อนกลับมาต้องได้ยินเสียงระเบิดนั้นเป็นแน่

อี้เฉินไม่หวั่นเกรงการต่อสู้ตัวต่อตัว แต่ถ้าหากสองรุมหนึ่งยากที่จะจัดการให้จบ รอเพียงซีเผิงกลับมาสมทบทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น

ชายวัยกลางคนกล่าว"ข้าจะบอกทำไม ในเมื่อเจ้าจะตายในอีกไม่ช้า"

อี้เฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนพูดข่มขู่"ตงหยางใช่หรือไม่ที่สั่งการ หากสำนักเซียนรู้ตระกูลพวกเจ้า ได้ถูกทำลายย่อยยับแน่"

พวกเขาทั้งสองต่างหน้ามืดทะมึน "เจ้า เจ้า กล้าข่มขู่พวกข้าหรืออย่าคิดว่าพวกข้าจะกลัว

เพียงฆ่าเจ้าได้ทุกอย่างก็จะถูกกลบฝังไปพร้อมกับเจ้า"

อยู่ๆ ก็มี เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น "งั้นพวกเจ้าก็ต้องฆ่า ข้าด้วย"

อี้เฉินเป็นปีติ "ซีเผิงเจ้ามาแล้วหรือ ข้ารอตั้งนาน ชายวัยกลางคนข้าจัดการเองส่วนเจ้าจัดการชายอีกคน"

ซีเผิงพยักหน้ารับ

ชายวัยกลางคนเดือดดาล "อย่าให้มันได้ใจนัก เพียงมาเพื่ออีกคน ก็แค่ฆ่าเพิ่มอีกคนเท่านั้น"

ชายวัยกลางคนเอ่ยสั่งการ"เจ้าไปจัดการมันส่วนไอ้เด็กผมขาว ข้าจะฆ่ามันเองกับมือของข้า มันจะต้องตายอย่างทรมาน"

ชายวัยกลางคน พุ่งใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาแฝงด้วยความอำมหิต

จิตสังหารแพร่กระจายทั่ว เขาสำแดง"วิชาหมัดลวงตา" หมัดนับหมื่นพุ่งใส่อี้เฉินอย่างฉับพลัน

อี้เฉินขับเคลื่อนวิชากายามังกร ร่างกายมีเกล็ดสีแดงทั่วร่างกลางหน้าอกมีลวดลายมังกร คล้ายสวมชุดเกาะสงคราม บนศีรษะมีเขามังกร 1 คู่ ปราณพลังสีเลือดแพร่กระจายท่วมท้นท้องฟ้า กลิ่นอายคาวเลือดความตายลอยคลุ้งออกมาจากปราณพลังสีเลือด

วิชาหมัดลวงตาที่ปลดปล่อยออกมา ร่องรอยเต็มท้องฟ้าพุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างต่อเนื่อง

ทันทีที่อี้เฉินปัดป้องหมัดสีทอง มันกลับไม่มีอยู่จริง อี้เฉินปัดป้องไปหลายสิบหมัดกลับไม่มีอยู่จริง 

แต่ทันใด หมัดจริงสลับกับหมัดลวงตา พุ่งใส่อย่างบ้าคลั่ง รอบๆเต็มไปด้วยหมัดสีทองปลิวว่อน

"ตูม ตูม ตูม"

อี้เฉินที่โดนการโจมตีเข้าไปหลายหมัด เขาไม่สามารถปัดป้องหมัดทั้งหมดได้ ถูกโจมตีจนถอยร่นไปหลายก้าว

ตัวเขาที่สำแดงวิชากายามังกรจึงทำให้ไม่บาดเจ็บมาก
ถึงการโจมตี วิชาหมัดลวงตาจะร้ายกาจแต่ความรุนแรงนั้นน้อยเกินไป ไม่สามารถฆ่าอี้เฉินได้

ชายวัยกลางคนยิ้มเยาะ"แค่นี้ก็รับหมัดของข้าไม่ได้แล้ว จะสู้ข้าได้หรือ"

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าว่าหมัดของเจ้าเบาเกินไป ลองกินหมัดของข้าดูแล้วจะรู้ความห่างชั้น"

ชายวัยกลางคนเดือดดาลอี้เฉินเหมือนพูดดูแคลนเขา"ปากดีนักนะเข้ามา แสดงให้ข้าดูสิหมัดของเจ้ารุนแรงแค่ไหน"

อี้เฉินพุ่งทะยานดั่งสายแสง หมุนควงหมัดอัดปราณพลังสีแดงห่อหุ้มหมัดไว้ หมัดที่ปลดปล่อยออกไปก่อรูปเป็นมังกรสีแดง

เข้าโจมตีไปพร้อมกับหมัด

ชายวัยกลางสวนหมัดตอบโต้อี้เฉินทันควัน   พวกเขาทั้งสองหมุนควงหมัดเข้าใส่กันหลายร้อยกระบวนท่า "ตูม..........."ดังก้อง

หมัดทั้ง2 ที่ปะทะกันมีเสียงกระดูกแตกหัก เลือดไหลซึมตามง่ามนิ้วมือ

ชายวัยกลางถึงกับตกใจหยุดชะงัก ร่างกายไอ้เด็กนี่แข็งแกร่งมาก ถึงขนาดสู่สีกับกายาของตน

แต่ตัวเขาก็มั่นใจในความแข็งแกร่งด้านกายา ชายวัยกลางคน ระเบิดปราณพลังเต็มกำลังใส่การโจมตีลงไปภายในหมัดนั้นหมัดเดียว 

หมายต่อยให้อี้เฉินแขนแหลกเละ ไม่มีชิ้นดี

"เอาหมัดข้าไปกินซะ"

อี้เฉินสำแดง"วิชาอสูรคลั่ง"เสริมพลังโจมตีกายาเป็นสองเท่าทันควันสวนหมัดกับชายวัยกลางคนอย่างบ้าคลั่ง

ผมสีขาวปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง หมุนควงหมัดห่อหุ้มปราณพลังเข้าโจมตี

เพียงหมัดทั้งสองแหวกพุ่งเข้ามาอากาศรอบๆยังบิดเบี้ยว ก่อนพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง

พวกเขาทั้งคู่ต่างคิดจะหักแขนของอีกฝ่ายทิ้งเสีย  ต่างฝ่ายต่างคำรามอย่างบ้าคลั่ง เสียง"ฆ่า"ดังเอ็ดอึง

เสียง "ตูม" ดังก้อง แรงระเบิดรุนแรงอย่างมาก กาศรอบๆฉีกขาดจนเห็นช่องว่างมิติเล็ก ๆ แรงลมผลักทั้งคู่ออกห่างกันอย่างรวดเร็ว 

แขนอี้เฉินสั่นไหวอย่างรุนแรง ปวดร้าวไปทั้งแขน

ชายวัยกลางคนตกใจอย่างมาก แขนของเขาชาหนึบไม่รู้สึกอะไร พอหันไปมองแขนตัวเองแขนของเขากลับบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เขาตะโกนก้อง"เป็นไปได้อย่างไร ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะแพ้ด้านกายาให้คนรุ่นหลังอย่างเจ้า"

อี้เฉินหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆ ข้าว่าตัวเจ้าดูถูกคนรุ่นหลังมากเกินไป"