ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 80 พี่สาวของนายเป็นพี่สาวของนายตลอดไป (ฟรี)

เหลียนอี้เป็นน้องชายที่ดี น่าเสียดายที่มีปากมากเกินไป

สถานการณ์แบบนี้ต้องให้รางวัลเขาสักเตะ ไม่อย่างนั้นเขาจะคิดว่าแขนขาของพี่สาวขี้เกียจ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้น

"ตุ้บ!"

เหลียนอี้เซถลา หน้าทิ่มลงดินกินโคลนเต็มปาก

พอลุกขึ้นมาก็รีบไล่ตามเหลียนเซวียนทันที

"แลกแผ่นคาถาหนีตายหนึ่งใบ"

ในเมื่อมีคะแนนเหลือเฟือ ถ้าไม่ใช้ตอนนี้จะรอเมื่อไหร่? ต้องให้เจ้าเด็กเปรตนี่เข้าใจว่า พี่สาวของนายเป็นพี่สาวของนายตลอดไป เป็นคนที่นายล่วงเกินไม่ได้

เหลียนเซวียนถือจอบเหล็กวิ่งไล่อย่างบ้าคลั่ง แต่ขาของพี่สาวเหมือนเปิดเทอร์โบเพิ่มแรงดัน คนตัวเล็กๆ กลับวิ่งเร็วกว่าหมูป่ากลายพันธุ์เสียอีก

เหลียนอี้ใช้แรงจนหมดเรี่ยวหมดแรง แต่สุดท้ายก็ยังช้ากว่าพี่สาวอยู่ก้าวหนึ่ง ไล่ไม่ทัน ไม่มีทางไล่ทัน!

"ผู้หญิงบ้านี่! มีแรงวิ่งหนีมากมายขนาดนั้น แต่ไม่มีแรงทำงานในไร่บ้างเลยหรือไง?" 

น้องชายคิดอย่างขัดใจ

ช่างทำให้คนโกรธจริงๆ!

เหลียนอี้อารมณ์เสียกลับมาที่ดินที่กำลังบุกเบิก ทำงานไปบ่นไป ใบหน้าเล็กๆ บวมแดงเหมือนตับหมู

น้องชายคนนี้ ตีได้ก็ต้องปลอบได้ด้วย

เหลียนเซวียนล้วงลูกอมมอลต์จากกระเป๋ายื่นให้ 

"น้องชาย อย่าโกรธเลย กินลูกอมนี่ซะ!"

เหลียนอี้: "..."

รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนคนดีเลย แต่ว่า... ใครจะปฏิเสธลูกอมมอลต์ได้ล่ะ?

เขาฉวยลูกอมจากมือพี่สาวใส่ปากทันที

รสหวานฉ่ำทำให้เขารู้สึกถึงความรักในสายเลือดอย่างเต็มเปี่ยม!

"ฮ่าๆๆ พี่นี่ดีจัง!"

เหลียนเซวียนยิ้มบางๆ 

"ฮึ่ม เด็กน้อย" 

เธอคิด 

"ยังจัดการไม่ได้หรือไงเจ้าตัวเปรตนี่!"

จัดการกับน้องชายเสร็จ เหลียนเซวียนวิ่งไปอีกด้านหนึ่ง หั่นมันฝรั่งทั้งกระสอบเป็นชิ้นเล็กๆ ขุดร่องบนที่ดินที่น้องชายเพิ่งถางหญ้าเสร็จ แล้วปลูกชิ้นมันฝรั่งทีละชิ้น

ทำงานหนักไปกว่าชั่วโมง ที่ดินที่เหลียนอี้ถางไว้ก็เพียงพอสำหรับการปลูกมันฝรั่งแล้ว เหลียนเซวียนจึงเรียกเขากลับมาขุดร่อง ส่วนตัวเธอเองรับผิดชอบแค่การปลูกชิ้นมันฝรั่ง

"ฮี่ๆ!" เธอหัวเราะในใจ

แม้จะดูเหมือนเกียจคร้าน แต่ว่า ต่างคนต่างความถนัด น้องชายรับผิดชอบเรื่องแรงกาย เธอรับผิดชอบเรื่องสมอง ไม่ถือว่ารังแกคนนะ

เมื่อทำงานเสร็จ พี่น้องทั้งสองตักน้ำจากทะเลสาบมารดแปลงมันฝรั่งให้ทั่ว

กลับไปดูอวนที่วางไว้ริมฝั่ง ฝูงปลาทยอยกลับมาแล้ว แม้จะไม่มากเท่าเมื่อครู่ แต่ดูเหมือนจะมีปลาใหญ่อย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบตัว

ไม่ต้องพูดถึงปลาตัวเล็กที่มีมากมายนับไม่ถ้วน

ดูเวลาแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้า เหลียนเซวียนตัดสินใจเก็บอวนเลย

ปลามากมายขนาดนี้ แค่ตรวจสอบก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย อีกอย่าง เธอยังมีกับดักอีกกว่าสิบชิ้น เมื่อดึงขึ้นมา ข้างในคงจะมีปลาอีกมากมาย

เหลียนอี้กับพ่อเหลียนจับเชือกอวน ค่อยๆ ดึงอวนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ทำให้ปลาในอวนตกใจ จนกระทั่งอวนค่อยๆ รัดแน่นขึ้น ฝูงปลารู้สึกว่าถูกรัดและพยายามจะหนี แต่ก็พบว่าสายไปแล้ว

พวกมันเริ่มดิ้นอย่างบ้าคลั่งในอวน

ทันใดนั้น ในอวนกลายเป็นเหมือนหม้อน้ำเดือด ปลาสะบัดตัวเสียงดังสนั่น ละอองน้ำกระเซ็นเหมือนฝนตกหนัก

เหลียนเซวียนรีบเข้าไปช่วย จับเชือกเส้นเดียวกับน้องชาย ทุกคนออกแรงดึงขึ้น

อวนนี้มีปลารวมกันเกือบพันชั่ง การจะใช้แรงแค่สามคนดึงขึ้นมาบนฝั่งนั้นเป็นไปไม่ได้ เหลียนเซวียนก็ไม่ได้ตั้งใจจะดึงอวนขึ้นฝั่ง แค่ดึงให้แน่นพอที่ปลาจะหนีไม่ได้ก็พอ

เธอผูกเชือกอวนไว้กับต้นไม้ใหญ่ ขังฝูงปลาไว้อย่างหนาแน่น สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือการยืนยันว่าในอวนใหญ่นี้ไม่มีสิ่งที่เป็นอันตรายถึงชีวิต

ทั้งสามคนสวมชุดป้องกันจากหนังปลายักษ์ที่หนาที่สุด นั่งยองๆ ริมฝั่งมองดูในอวน เห็นแค่หลังปลาสีดำมืด บางครั้งก็เห็นปลากลายพันธุ์ที่มีฟันคมทั้งปาก

ส่วนงูน้ำกลายพันธุ์ กบพิษสีเขียวกลายพันธุ์ หรือสิ่งอันตรายอื่นๆ ไม่เห็นเลย

พ่อเหลียนหาไม้ท่อนใหญ่มาคนในฝูงปลาสักพัก ก็ไม่มีเขี้ยวเลือดโผล่ออกมา จึงมั่นใจได้ในระดับหนึ่งว่าอวนปลานี้ปลอดภัย

จึงจับสวิงใหญ่และเริ่มช้อนปลา โดยจับปลาใหญ่ประมาณยี่สิบกว่าตัวที่หนักร้อยชั่งก่อน

พ่อเหลียนช้อนปลาหนึ่งตัว เหลียนเซวียนก็ใช้เลเซอร์ตรวจสอบหนึ่งตัว ถ้าเป็นปลากลายพันธุ์ ก็ลากขึ้นฝั่งแล้วตีให้ตายเพื่อเลี้ยงหมู ไม่ใช่แค่เพื่อคะแนนและอาหารหมูเท่านั้น

แต่ยังเป็นการลดผู้ล่าในทะเลสาบด้วย

เมื่อพวกเขาจับปลากลายพันธุ์ขนาดใหญ่ในทะเลสาบหมดแล้ว โอกาสในการสืบพันธุ์ของปลาธรรมดาในทะเลสาบก็จะเพิ่มสูงขึ้น และโอกาสในการพบปลาที่กินได้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

สักวันหนึ่ง ทะเลสาบนี้จะกลายเป็นบ่อเลี้ยงปลาของเหลียนเซวียน คอยจัดหาปลาให้เธออย่างไม่รู้จักหมด

ปลาตัวใหญ่ตัวแรก

"ติ๊ง! ปลาดุกที่มีรังสีสูงหนึ่งตัว ไม่แนะนำให้บริโภค"

เหลียนเซวียนบอกให้พ่อปล่อยมันกลับคืนสู่ธรรมชาติ

ตอนนี้เหลียนอี้ก็หยิบสวิงใหญ่ขึ้นมา จับปลาตัวใหญ่ตัวที่สอง เหลียนเซวียนถือปืนล่าสัตว์ ใช้เลเซอร์สแกนไป:

"ติ๊ง! ปลากลายพันธุ์ปลาหัวงูไซบีเรีย แนะนำให้ฆ่า"

"น้องชาย ลากมันขึ้นฝั่ง ฆ่ามันให้ตายแล้วเอาไปเลี้ยงหมู"

"ได้เลย!"

เหลียนอี้เชิดก้นลากปลาตัวนั้นขึ้นฝั่ง ปลาตัวใหญ่ดิ้นดุ๊กดิ๊กในสวิง ยากที่จะรับมือมาก แต่นี่กลับกระตุ้นกำลังใจในการต่อสู้ของเหลียนอี้

เด็กคนนี้ตาเป็นประกายแดง ปากส่งเสียงคำรามต่ำ แล้วใช้แรงทั้งหมดลากสิ่งนั้นขึ้นมา จากนั้นเขาก็ยกหินก้อนใหญ่ขึ้นมา กำลังจะทุบหัวปลาตัวใหญ่

เหลียนเซวียนยิงปืนเข้าที่จุดอ่อนของปลากลายพันธุ์ ปลิดชีวิตมันทันที

เหลียนอี้ยกหินค้างมีสีหน้างุนงง แล้วจึงโกรธเกรี้ยวพูด

"พี่ทำอะไรน่ะ ผมจะจัดการมันด้วยตัวเอง ให้มันรู้ซะบ้างที่มาดิ้นกับผม!"

เหลียนเซวียน: "..."

"น้องชาย มีแรงก็เก็บไว้ทำงาน ไม่จำเป็นต้องโกรธปลาตัวหนึ่ง"

เหลียนอี้โยนหินทิ้ง รู้สึกว่าทุกเซลล์ในร่างกายเต็มไปด้วยความโกรธ จำใจกลับไปที่ริมทะเลสาบเพื่อช้อนปลาต่อ

เหลียนเซวียนรู้สึกกลัวภายหลัง เธอกลัวว่าการฆ่าปลากลายพันธุ์จะทำให้น้องชายของเธอโกรธจนเป็นอะไรไป ถ้ารู้อย่างนี้ เธอน่าจะยิงปลาตัวนี้ตอนที่มันยังอยู่ในน้ำ

ไม่นาน เหลียนอี้และพ่อเหลียนต่างก็ช้อนปลาตัวใหญ่ได้อีกตัวละหนึ่ง เหลียนเซวียนเข้าไปตรวจสอบ

"ติ๊ง! ปลาไนเอเชียที่มีรังสีระดับกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณที่เหมาะสม"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งนี้ พ่อลูกทั้งสามคนก็ตื่นเต้น

เหลียนเซวียนรีบตรวจสอบปลาตัวใหญ่ในสวิงของเหลียนอี้

"ติ๊ง! ปลากลายพันธุ์ปลาหัวงูไซบีเรีย แนะนำให้ฆ่า"

เหลียนเซวียนไม่ลังเลที่จะลั่นไก ยิงหัวปลากลายพันธุ์โดยตรง

ปลาที่ตายแล้วจัดการง่ายกว่ามาก ครั้งนี้เหลียนอี้ไม่ต้องออกแรงมากก็ลากมันขึ้นฝั่งได้ พ่อลูกทั้งสามรวมกำลังจัดการกับปลาไนเอเชียที่มีรังสีระดับกลางในสวิงของพ่อเหลียน

เหลียนเซวียนดูขนาดของปลาไนตัวใหญ่ แน่นอนว่าต้องหนักกว่าร้อยชั่ง ขาย 160,000 หยวนแน่นอน ถ้าประมูลอาจขายได้ถึง 300,000 หยวนก็เป็นได้

สามคนช่วยกันย้ายปลาไนออกจากอวนใหญ่ พ่อเหลียนพายเรือลงน้ำอีกครั้ง เขากางตะกร้าปลา ย้ายปลาไนเอเชียลงไปในตะกร้า ผูกเชือกของตะกร้าไว้กับต้นหลิวใหญ่

แล้วจึงกลับขึ้นฝั่งอีกครั้ง

ไม่นาน ริมฝั่งก็มีปลากลายพันธุ์ที่หนักกว่าร้อยชั่งห้าหกตัววางอยู่ เหลียนเซวียนมองอาหารสัตว์กองใหญ่นี้แล้วอดเสียดายไม่ได้ ว่าสัตว์ที่เธอมีอยู่ตอนนี้มีน้อยเกินไป