หานลี่ทะยานร่างตามกลิ่นพยัคฆ์ขาวที่ยังหลงเหลือจนมาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง
ชายหนุ่มเดินเข้าไปในถ้ำอย่างเชื่องช้า สองตากวาดมองทั่วโพรงถ้ำ
เขาพบเศษซากกระดูกทั้งเก่าแลใหม่มากมายเกลื่อน ทั้งแหวนมิติ แลสมบัติล้ำค่ากองเกลื่อนโพรงถ้ำ
" เพียงครู่เดียวพยัคฆ์ขาวตนนี้สังหารคนไปมากถึงร้อยคนแล้วรึ " หานลี่พึมพำ
" มีสัญญาณดีแล้ว ได้เวลาสร้างตันเถียน " หานลี่พึมพำ พลางหย่อนกายลงนั่งที่พื้น
ชายหนุ่มนำเืของพยัคฆ์ขาวออกมา พลางมองจ้องยังเืสีชาดคล้ำ
" ในตำราบอกไว้ว่า เมื่อปรากฎจุดแสงสีขาวที่จุดตันเถียน ให้เร่งทำการสร้างตันเถียน " หานลี่พึมพำ
" ต้องใช้หินฟ้าดิน หรือผลึกฟ้าดินจำนวนมากในการสร้างตันเถียน " หานลี่พึมพำ
" เพราะในการสร้างตันเถียนนั้น จำต้องใช้พลังงานมากมายมหาศาลเพื่อยืดขยายตันเถียนให้ใหญ่ขึ้น " หานลี่พึมพำ
" ข้ามิมีทั้งสองอย่าง คงต้องใช้เืของพยัคฆ์ขาว " หานลี่พึมพำ
" เืของสัตว์อสูรนั้น แม้นมีพลังงานมหาศาล แต่ก็เป็อันตรายยิ่งยวด หากใช้มากเกินไป มิแคล้วถูกเืของสัตว์อสูรกลืนกิน " หานลี่พยักหน้าช้าๆ
หานลี่สำรวจภาพัว่ายังห่อกายอยู่ดีรึไม่ เขาพยักหน้าช้าๆ พลางกลืนเืพยัคฆ์ขาวลงไปสิบหยด
" มิมีสิ่งใดเกิดขึ้น " หานลี่พึมพำ เขากลืนลงไปอีกสิบหยด
หานลี่ส่ายหน้าอีกครา " แปดสิบหยด " หานลี่กลืนเืของพยัคฆ์ขาวลงไปอีกแปดสิบหยด
" อือ " ทั่วร่างพลันสะท้านเมื่อความร้อนแรงของเืพยัคฆ์ะเิออกทั่วร่าง
อุณหภูมิทั่วพุ่งทะยานขึ้นสูงลิ่ว ผิวกายพลันแดงฉาน ปราณความร้อนระเหิดออกจากผิวกายแผดผลาญมวลอากาศจนบิดเบี้ยว
" วู๊มม " จุดสีทองพลันพริ้วไหวยืดขยาย
" ต้องเร่งชักนำพลังงานมากมายมหาศาลในร่างผ่านจุดชีพจรทั่วร่าง แลไหลเวียนไปยังจุดแสงที่จุดตันเถียนให้ครบเก้ารอบ " หานลี่พึมพำ
ชายหนุ่มเพ่งจิตไปยังพลังงานที่อัดแน่นอยู่ทั่วร่าง ให้ไหลเวียนไปตามจุดชีพจร
" แปลก " หานลี่พึมพำ
" ในตำราบอกว่า ผู้ที่เริ่มฝึกยุทธใน่ที่สร้างตันเถียนอยู่นั้น หากยังมิได้เปิดจุดชีพจร การไหลเวียนของพลังงานจะติดขัดมิสะดวก แต่ร่างของข้ากลับไหลลื่นราวกับลำธาร " หานลี่พึมพำ
" ไว้ก่อน เข้าถึง่สำคัญแล้ว " หานลี่พึมพำ
ชายหนุ่มเพ่งสมาธิไปยังกระบวนการสร้างตันเถียนอย่างแน่วแน่
เมื่อไหลเวียนพลังงานครบเก้ารอบ พลังงานที่อัดแน่นอยู่ในตันเถียนส่งให้ร่างกายของชายหนุ่ม แทบจะแตกสลาย
" ต้องอดทน ต้องรอพลังงานอัดแน่นและเิตันเถียนให้ขยาย " หานลี่พึมพำ
ยิ่งนานกายาก็ยิ่งเ็ปราวกับมีฝ่ามือใหญ่ตบตีทั่วร่าง ทั่วร่างของชายหนุ่มคล้ายกับะเิเวลาที่พร้อมจะะเิได้ทุกเมื่อ
เวลาไหลผ่านไปหนึ่งเค่อ
" ตูมมมม " ตันเถียนะเิออก
" ครืนนน " ปราณพลังมากมายมหาศาลซัดสาดออกรอบด้าน ฝุ่นควันที่ถูกขับด้วยปราณพลังฟุ้งกำจายทั่วโพรงถ้ำ
" อือ " หานลี่ร้องคำรามในลำคออย่างบ้าคลั่ง
เืลมทั่วร่างเดือดพล่าน กล้ามเนื้อทุกมัดส่งเสียงอึกทึก
หลังจากที่ปรับสมดุลร่างกายแล้วเสร็จ เขาเปิดเปลือกตาขึ้น
" หลอมรวมปราณขั้นที่หนึ่ง " หานลี่พึมพำ
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ชายหนุ่มะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" ในที่สุดก็สามารถฝึกยุทธได้เสียที รอมานานถึงสิบปี " หานลี่ดีใจจนน้ำเอ่อล้น
เขาสูดหายใจเข้าลึก " มีพลังมันดีเช่นนี้เอง " หานลี่พึมพำ
" ทั้งเวลานี้ข้ามีอายุสองร้อยห้าสิบปี ยังมีเวลาอีกมากที่จะทะลวงขั้นพลังไปยังหลอมรวมิญญา " หานลี่พึมพำ
" แต่หากทะลวงพลังขั้นหลอมรวมิญญามิได้ก็คงแก่ตายอย่างน่าอนาถ " หานลี่พึมพำ
" ได้เวลาลุยแล้ว " หานลี่พึมพำ ชายหนุ่มหยัดกายลุกยืน พลางกวาดตามองทั่วโพรงถ้ำ
ชายหนุ่มเร่งลงมือเก็บกวาดสมบัติล้ำค่าเข้าในแหวนมิติ แลเร่งทะยานร่างออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มพุ่งไปในป่าส่วนลึกอย่างรวดเร็ว " เร็วขึ้นกว่าเดิมหนึ่งเท่า " หานลี่พึมพำ
ชายหนุ่มวิ่งมานานนาวครึ่งชั่วยาม พลันร่างของเขาหยุดลง เมื่อพบพานกับเหล่ายอดยุทธที่ยืนขวางทาง
" ไอ้หนู เพียงขั้นหลอมรวมปราณขั้นแรก เหตุใดจึงกล้าลุยเดี่ยว " ชายผู้หนึ่งเอ่ยออกมา พลางโบกมือส่งสัญญาณ
" เ้ารู้รึไม่ว่าการลุยเดี่ยวหากเ้ามิแข็งแกร่ง เ้าก็ต้องตาย " ชายผู้นั้นเอ่ยออกมา
หานลี่เหลียวซ้ายมองขวา เมื่อเหล่ายอดยุทธเดินเข้ารายล้อมทั่วร่าง
" หลอมรวมิญญา " หานลี่พึมพำ
" พวกเ้าจะทำสิ่งใดข้า " หานลี่เอ่ยถาม
" ก็มิมีอะไร " ชายผู้นั้นเอ่ยออกมา พลางเหยียดยิ้ม
" เ้าก็เพียงส่งมอบสมบัติล้ำค่ามาเสียหากมิอยากตาย " ชายผู้นั้นเอ่ย
" ปล้น " หานลี่เอ่ยออกมา
" ไม่ ไม่ ไม่ " ชายผู้นั้นโบกมือไปมา
" อย่าเรียกว่าเช่นนั้น เ้าควรเรียกว่าการซื้อชีวิต " ชายผู้นั้นเอ่ยออกมา
หานลี่มองยังชุดของชายผู้นั้นแลคนทั้งหมด " มาจากสำนักสักแห่ง " หานลี่พึมพำ
" ดี " หานลี่พยักหน้าช้าๆ
" โชคชะตามากมายเต็มอยู่ทั่วซากเมืองโบราณ แต่พวกเ้ากลับขลาดเขลา มิยอมเข้าไป่ชิง " หานลี่เอ่ยออกมา
" หนอย " ชายผู้นั้นร้องออกมา
" จับมันไว้ ข้าจะตบปากสั่งสอนมันก่อนตาย " ชายผู้นั้นร้องออก
" พรึ่บ " ยอดยุทธสองคนทะยานร่างเข้าหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
" วิ้ง " พลันขวาดผ่าฟืนปรากฎขึ้นในมือ
" วู๊มม " มวลอากาศรอบด้านพลันบิดเบี้ยว เสียงมรรคาวิถีดังอลอึงทั่ว
" สมบัติเต๋า " ชายผู้นั้นร้องคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" มิคิดเลยว่า เ้าจะมีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ติดกาย " ชายผู้นั้นเอ่ยออกมา
" ส่งมาให้ข้าดีๆ " ชายผู้นั้นเอ่ยออกมา พร้อมกับน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยจิตสังหาร
" มิง่ายเช่นนั้นดอก " หานลี่เอ่ยออกมา พลางกวาดตามองรอบร่าง
มือหนึ่งกำด้ามขวานผ่าฟืนไว้แน่น พร้อมกับะเิพลังปราณเตรียมปะทะ
" ย้ากก " ยอดยุทธผู้หนึ่งทะยานร่างเข้ามา พร้อมกับฟาดฟันดาบใหญ่ออกอย่างเร็ว
ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด หานลี่เบี่ยงร่างหลบคมดาบอย่างรวดเร็ว
" วืด " คมดาบวาดผ่านเบื้องหน้า
" ตายยย " หานลี่ร้องออกมา พลางจามขวานผ่าฟืนเข้ากลางศีรษะของชายคนนั้น
" ฝึด " คลื่นปราณคมกริบพุ่งทะยานเข้าหาชายผู้นั้น
" ไม่ " มันร้องออกสุดเสียง เมื่อถูกคลื่นปราณยึดร่างตรึงแน่น
" แคว่ก " ราวกับฉีกกระดาษเมื่อคลื่นปราณผ่าร่างของมันออกเป็สองส่วน
" อะ " ชายหัวหน้าพลันแข็งค้าง มองจ้องยังร่างของลิ่วล้อตน
มันมิอยากเชื่อเลยว่า เพียงผู้ฝึกยุทธขั้นแรกที่มีสมบัติเต๋าในมือ จะสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธขั้นสูงกว่าถึงหนึ่งขั้นใหญ่ได้
" มิจริง นี่มิใช่เื่จริง " ชายผู้นั้นพึมพำ สองตายองคงเหม่อลอย
" จริงรึไม่ ลองดูก็รู้ " หานลี่เอ่ยออกมา
" ย้ากก " ชายหนุ่มะเิพลังพลางทะยานร่างเข้าหาชายผู้นั้น
" ฝึด " ขวานผ่าฟืนฟาดลงอย่างรวดเร็ว
" วู๊มม " คลื่นปราณแหลมคมพุ่งทะยานเข้าหาชายผู้นั้นอย่างรวดเร็ว
มันเหยียดร่างถอยมองจ้องยังคลื่นปราณที่พุ่งเข้ามา พลางยกดาบขึ้นหมายสกัดกั้น
" เคร้ง " เสียงหนึ่งดังขึ้นราวกับเหล็กแข็งกล้ากระทบกัน
" แกร่ก " ดาบใหญ่ของมันหักสะบั้น
" ไม่ " มันร้องะโออกสุดเสียง เมื่อคลื่นปราณคมกริบตัดผ่ามวลอากาศพุ่งเข้าหามัน
" แคว่กก " ร่างของมันขาดออกเป็สอง สิ้นใจอย่างน่าอนาถ
" หนี " ยอดยุทธที่เหลือร้องออกสุดเสียง เร่งวิ่งทะยานร่างหนีอย่างมิคิดชีวิต
หานลี่กวาดตามอง ในใจครุ่นคิด " จะปล่อยไปรึจะฆ่า " หานลี่พึมพำ
" หากปล่อยไป พวกมันคงไปหาคนมาล้างแค้นเป็แน่ " หานลี่พึมพำ
" ฝึด ฝึด ฝึด " เสียงคลื่นปราณพุ่งทะยานตามติดชายเ่าั้
" อ้ากกก " เสียงร้องดังลั่นป่า
" ฟู่ว " ชายหนุ่มเป่าปากออกมาอย่างแรง แลเร่งรื้อค้นซากศพอย่างรวดเร็ว
เมื่อเสร็จสิ้นการรื้อค้นหายลี่พุ่งทะยานร่างเข้าในป่าอย่างรวดเร็ว
" หวังว่าเมื่อครู่คงมิมีผู้ใดพบเห็น " หานลี่พึมพำ