มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ชิโยะยกคาตานะขึ้น “นายถามคำถามอีกแล้ว”

“ฮ่าๆ” ฉินเฉาหัวเราะออกมา “ทำไมเธอไม่ให้ฉันถามสักแสนคำถามล่ะ? ฉันยังมีคำถามอีกมาก คุณชิโยะ ผมหวังว่าคุณจะตอบคำถามของผมหมดทุกคำถาม!”

“นายล้อฉัน!” แม้ว่าชิโยะจะเหมือนกับสาวงามไร้สมอง แต่เธอก็รู้ว่าฉินเฉากำลังล้อเธอเล่นอยู่ สำหรับวิธีการบางอย่างนั้น เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่อยากเอามันออกมา

“โธ่ถัง!” ฉินเฉาส่ายหัว “คุณชิโยะ คำพูดของคุณหยาบคายมาก คุณพูดว่าผมล้อคุณเล่นได้ยังไง ผมกำลังคุกคามทางเพศคุณชัดๆ”

“หาที่ตาย!” ในที่สุดชิโยะก็ระเบิดอารมณ์ เธอดึงคาตานะออกมา และจากนั้นก็แทงเข้าที่ท่อนล่างของฉินเฉาอย่างดุร้าย

ปัง ปัง! แต่ฉินเฉาสะบัดมือ เหล่าโซ่ที่น่ารำคาญก็ถูกเขาดึงเข้ามา นินจาสองสามคนที่แยกกันดึงโซ่ ถูกลากขึ้นไปบนอากาศ

โซ่เหล่านี้ราวกับมังกรบิดตัว ชนเข้ากับตัวชิโยะลอยไปด้านข้าง

“ปะ เป็นไปไม่ได้!” ชิโยะจ้องด้วยตากลมโตสวยงามของเธอ ปากเธออ้า ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอเห็นฉินเฉาที่ถูกมัดราวกับหมูตาย จู่ๆ ก็เบ่งพลังมหาศาลออกมา เขาสะบัดมือราวกับเทพสงครามทำลายโซ่ และจากนั้นก็จับพวกมันไว้ และเหวี่ยงออกอย่างทรงพลัง

ยิ่งกว่านั้น ร่างของนินจานับ 10 ก็เหมือนกับไร้น้ำหนัก พวกเขาทุกคนถูกเหวี่ยงไปรอบๆ ฉินเฉาควบคุมลมปราณของเขาบางส่วน ปลดปล่อยพลังฝึกตนเก้าเร้นลับไปที่มือ ซึ่งกำลังถือโซ่นับสิบเส้นอยู่

ตูม ตูม ตูม! เสียงแตกหลายเสียงดังออกมา โซ่เหล่านั้นขาดครึ่งและตกลงพื้น

หลังจากได้รับอิสระกลับคืนมา ฉินเฉาก็บิดข้อต่อคอ พร้อมส่งเสียง กร็อบ แกร็บ ออกมา

“เกมนี้จบแล้ว ชิโยะน้อยของผม”

“อย่าคิดว่านายจะออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิต!” ชิโยะสู้กับความกลัวในใจเธอ เธอประสานอินและพึมพำ “คาถาล่องหน!”

เพียงแค่เสียงของเธอตกลง ร่างของเธอก็หายไปในความมืด ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ไหน

ฉินเฉาเคยเห็นวิชาล่องหนนี้มาก่อน

ด้วยกันกับชิโยะ เหล่านินจาที่ตกลงพื้น ม้วนตัวหนี และจากนั้นก็หายไปโดยไร้ร่องรอย

แต่ฉินเฉาไม่ได้แตกตื่น เขายืนอยู่ที่นั่น หลับตา ในขณะเดียวกัน เขาก็ยกนิ้วกลางชูไปรอบๆ แสดงอาการดูถูกให้นินจาพวกนี้

วูบบบบ! เสียงแหลมคมใกล้เข้ามา ฉินเฉาเอียงหัวหลบโดยธรรมชาติ เห็นเพียงแค่ชูริเคนนับสิบอันที่แทบจะข่วนอกเขา และจากนั้นก็ปักเข้ากับกำแพงฝั่งตรงข้าม

ฉินเฉาเรียกคาตานะทั้งสองเล่มออกมาจากแหวน และถือกลับด้านในมือ เขาเหวี่ยงมือซ้ายและขวา กวัดแกว่งคาตานะทั้งสองเล่มอย่างมั่นคงราวกับกำลังเต้นรำอยู่ ชูริเคนของเหล่านินจาถูกตีกลับไปด้วยคาตานะในมือเขา ซึ่งแต่ละอันส่งเสียงแตกหักออกมา

แต่จากอากาศ เหล่านินจาจู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาทีละคน และตกลงพื้น ร่างของพวกเขากระทบกับชูริเคนของตัวเอง หลังจากกระตุกอยู่สองที พวกเขาก็น้ำลายฟูมปาก และจากนั้นก็ตาย

ชูริเคนเหล่านั้นแน่นอนว่าต้องเคลือบด้วยยาพิษร้ายแรง อย่าว่าแต่มนุษย์ แม้แต่ช้าง ถ้าถูกเฉี่ยวเข้าก็ทนไม่ได้

ไม่นาน นินจาส่วนมากที่มากับชิโยะก็ตาย

เมื่อนินจาคนอื่นถูกชูริเคนและตกลงพื้นตาย นินจาที่เหลือในที่สุดก็ฉลาดขึ้น พวกเขาหยุดโจมตีฉินเฉาด้วยชูริเคน กลับกัน พวกเขากลับซ่อนตัวอยู่ในเงา ราวกับงูพิษที่กำลังรอจะส่งหมัดปลิดชีพออกมา

วูบบบบ! ทันใดนั้นนินจาก็ปรากฏตัวข้างหลังฉินเฉา คาตานะในมือเขาขยับจะฟันเข้าที่เอวฉินเฉา

โดยไม่หันกลับไปมอง ฉินเฉาเหวี่ยงคาตานะกลับหลัง ป้องกันการโจมตีของเขา ในขณะเดียวกัน เขาก็แทงย้อนกลับด้วยคาตานะอีกเล่ม แทงเข้าไปที่ท้องของนินจาคนนั้น จากนั้นเขาก็ดึงคาตานะออกมา พร้อมกับเลือดสีแดงเข้มที่พุ่งกระจาย

เมื่อฉินเฉาฆ่านินจาคนนั้น นินจาที่เหลืออีก 6 คน ทันใดนั้นก็ออกมา พวกเขาตกลงมาจากอากาศพร้อมด้วยคาตานะในมือ จู่โจมฉินเฉาในเวลาเดียวกัน

แต่ฉินเฉากลับแสยะยิ้ม และภายใต้สายตาตกตะลึงของเหล่านินจา ร่างของเขาจู่ๆ ก็หายไปในอากาศ

“คาถาล่องหน!” เหล่านินจาอุทานออกมา “เขารู้จักคาถานี้ได้ยัง...อ๊าก!”

ก่อนที่เขาจะพูดเสร็จ จู่ๆ ก็มีคาตานะแทงเข้าที่อกทะลุตัดขั้วหัวใจของเขา นินจาคนนั้นร้องออกมาได้ครึ่งประโยค เมื่อคาตานะถูกดึงออก เขาก็ตายอยู่บนพื้นแล้ว

“ระวังด้วย!” เมื่อเห็นฉากนี้ ชิโยะที่กำลังซ่อนอยู่ในความมืด อดเตือนเหล่านินจาที่เหลืออยู่ไม่ได้

แต่ว่ามันสายไปแล้ว เหล่าคาตานะที่หล่นอยู่บนพื้นก็ลอยขึ้นมาอย่างประหลาด พวกมันไล่ตามเหล่านินจาที่เหลืออยู่ที่ซ่อนอยู่ในความมืด

“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องดังออกมาคนแล้วคนเล่า เหล่านินจาที่เหลืออยู่ทั้ง 5 คน ไม่มีใครรอด ร่างของพวกเขาถูกคาตานะแทง และตกลงพื้นจากอากาศ

ขณะเดียวกัน ฉินเฉาก็ปรากฏตัวจากความมืด เขายืนอยู่ที่ชั้นสอง หลังจากนั่งลง เขาค่อยๆ ลดมือลง

“ขอโทษจริงๆ ...” ชายคนนี้พูดกับชิโยะ ที่ซ่อนอยู่ในความมืด “พวกขยะที่เธอพามาด้วย ฉันบังเอิญฆ่าทิ้งหมดแล้ว นินจา หึหึ น่ากลัวจริงๆ เลยนะ ว่ามั้ย”

“บ้าเอ๊ย!” ชิโยะจู่ๆ ก็ออกมาจากความมืด ตกลงมาจากอากาศ เธอเหวี่ยงคาตานะเพื่อตัดร่างฉินเฉา

แต่ฉินเฉาก้าวหลบไปข้างหลัง หลบการจู่โจมของเธอ ในขณะเดียวกัน เขาก็เหวี่ยงคาตานะของเขา ตัดคุโนะอิจิคนนี้ขาดครึ่ง

ตูม! ไม้สองเสี่ยงตกลงพื้น กลิ้งมาที่เท้าของฉินเฉา

“วิชาสลับร่างนี้อีกแล้ว?” ฉินเฉายกคิ้ว ในเวลานี้ คุโนะอิจิ 5 คนก็ออกมาจากความมืดในเส้นทางที่แตกต่าง เข้ามาโจมตีฉินเฉา

“งั้น นี่ก็วิชาแยกเงา” ฉินเฉายักไหล่ “ฉันล่ะยอมเลย กลแปลกๆ พวกนี้เยอะจริงๆ ยังไงก็ตาม เธอก็ยังเป็นพวกขยะ นั่นล่ะที่อยากจะบอก”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็เก็บคาตานะ และฟาดฝ่ามือออกไป เขาใช้พลังความคิด ในหมู่คุโนะอิจิที่ปรากฏตัวทั้งห้า ยกเว้นคนที่เร็วที่สุดคนหนึ่ง อีกสี่คนถูกผลักออกไป

พลังความคิดมีผลกระทบที่แตกต่างกับร่างสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิต มันง่ายมากที่จะใช้พลังความคิดกับสิ่งไม่มีชีวิตเมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิต

ฉะนั้น ด้วยการทดสอบเล็กๆ นี้ ฉินเฉาก็ได้ทำลายคาถาแยกเงาของชิโยะไป

“ไปลงนรกซะ!” แต่ว่าสายไปแล้วสำหรับชิโยะที่จะย้อนกลับ เธอถือคาตานะของเธอ พร้อมกับทำให้มันติดไฟ และแทงเข้าที่ลำคอฉินเฉา

“เราเล่นเกมที่ต่างกัน” ฉินเฉามองลงมาที่คุโนะอิจิที่กำลังพุ่งเข้ามานี้ ทันใดนั้นก็ฉีกยิ้ม และจากนั้นก็ยื่นมือออกไป

โซ่สีดำลอยออกมาจากแหวนราวกับมังกร และพันเข้ารอบเอวของคุโนะอิจินั่นพร้อมเสียงหวีดหวิว

ชิโยะที่พุ่งเข้ามารู้สึกว่าเอวของเธอถูกฉุดกระชากอย่างแรง ทำให้เธอไม่อาจควบคุมตัวเอง เธอจึงตกลงมาจากชั้นสอง

แต่โซ่ยังขยับอย่างต่อเนื่อง มันรีบรัดมือเธอ และดึงขึ้น ห้อยเธอไว้กับชั้นสอง ตรงหน้าฉินเฉา

“ชิโยะน้อย คนสวยของผม” ฉินเฉาหัวเราะ ยื่นมือออกไป และสัมผัสเข้ากับหน้าอกที่เต็มมือของชิโยะ “ตอนนี้ เธอเป็นคนที่ถูกมัดแล้ว เธอสามารถตอบคำถามฉันต่อได้แล้ว”

“ฝันไปเถอะ!” กำลังถูกโซ่แขวนไว้บนอากาศ แม้ว่าเธอจะอับอายและแค้นใจ ชิโยะก็ยังทำตามหลักการของนินจา แม้ว่าเธอจะต้องตาย เธอก็จะไม่เผยข้อมูลให้กับศัตรูแม้ครึ่งประโยค

“อย่าเมินเฉยอย่างนี้สิ” ฉินเฉาหยิบคาตานะของชิโยะขึ้นมา ภายใต้แสงจันทร์ เขาเห็นรอยสักตัวอักษรที่ทำด้วยมืออยู่บนนั้น

“หือ ตัวอักษร ‘เบญจมาศ’ นี้ เป็นชื่อของดาบนี่เหรอ”

“อย่าแตะคาตานะของฉัน!” ชิโยะรีบบิดเอวและตะโกนเสียงดัง

“เงียบ ไม่เป็นกุลสตรีเอาซะเลย” ฉินเฉามองไปที่ชิโยะอย่างละเอียด และจากนั้นก็เลื่อนคาตานะในมือไปวางไว้บนคอของเธอ และค่อยเลื่อนมันลงมา

ไม่ว่าชิโยะจะแข็งแกร่งแค่ไหน คาตานะนี้ก็ตัดเสื้อผ้าเธอขาดเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นผิวสีขาวของเธอ

“ถ้าเธอตอบคำถามฉันล่ะก็ ฉันจะให้เธอมีความสุข” ฉินเฉาพูด “แต่ถ้าไม่ล่ะก็ ฉันจะข่มขืนแล้วฆ่า จากนั้นก็จะข่มขืนและฆ่าเธออีกครั้ง จนกว่าเธอจะตอบ!”

ฉินเฉาจงใจทำให้เธอกลัว แต่ชิโยะกลับกัดฟันขาวๆ ของเธอ กลั้นน้ำตา และไม่พูดอะไร

“บอกฉัน องค์กรมังกรดำคืออะไรกันแน่” ฉินเฉาขมวดคิ้ว เขาสนใจกับองค์กรมังกรดำมากกว่าไอ้คนที่เรียกว่า ยามาโมโตะที่ 78 พลังของชาวญี่ปุ่นนี้เจาะทะลุเมืองตงชวน และพยายามที่จะกลายมาเป็นผู้ปกครองทางเศรษฐกิจของพื้นที่ทางเหนือ ไม่นาน หรือ หลังจากนี้ มันจะต้องปะทะกับตระกูลซูแน่ๆ

ฉะนั้น แม้ว่าเขาจะมีเหตุผลให้มองข้าม แต่ฉินเฉาก็ไม่ปล่อยชิโยะไป

“....” ชิโยะยังคงเงียบ

แคว่ก! ฉินเฉาขยับคาตานะในมือลง ตัดเสื้อตัวบนของชิโยะขาดและระเบิดออกเต็มที่ในอากาศ ผ้ารัดหน้าอกสีขาวที่รัดยอดอกเธอไว้ถูกตัดขาดครึ่ง ทันใดนั้น หน้าอกที่ขาวราวหิมะคู่หนึ่งก็เปิดออกต่อหน้าฉินเฉา

ไซส์นี้ไม่เล็กจริงๆ ฉินเฉากลืนน้ำลาย รู้สึกเพียงแค่ความร้อนที่ส่งมาจากท่อนล่างของเขา

“ฆ่าฉันซะ!” ในที่สุดชิโยะก็ทำลายความเงียบ แต่เธอก็ไม่พูดเกี่ยวกับมังกรดำอยู่ดี

“ดี ดีมาก...” ฉินเฉาโมโห และไม่ควบคุมเปลวเพลิงที่เผาผลาญใจของเขาอีกต่อไป ทันใดนั้นเขาก็คำรามออกมา เหมือนกับกำลังกลายเป็นสัตว์ร้าย และหน้าของเขาก็มีเกล็ดสีดำปกคลุมโดยสมบูรณ์ ในที่สุด เขาก็แปลงร่างเป็นปีศาจอย่างเต็มตัว

แคว่ก! ภายใต้เสียงกรีดร้องที่แตกตื่นของชิโยะ ฉินเฉาเดินเข้ามาและฉีกชุดนินจาที่เหลืออยู่ของเธอ ไม่นาน ร่างเปลือยของสาวสวยก็เผยออกมาเต็มที่ตรงหน้าฉินเฉา

“อย่างงี้เองเหรอ...” น้ำเสียงฉินเฉากลายเป็นแหบแห้ง เมื่อเขาเห็นหน้าชิโยะ เขาอดยิ้มเยาะออกมาไม่ได้ “ดีมาก...เธอกลับเป็นคนขายดอกไม้ที่หลอกฉัน...”

“อย่าเข้ามา!” ชิโยะกลัว แม้ว่าเธอจะเป็นนินจา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอะไรแบบนี้ แต่ฉินเฉาจะฟังคำพูดของเธอได้ยังไง? ปีศาจร้ายตนนี้ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นสัตว์ร้ายแล้ว เขาก้าวเข้ามาและคว้าเข้าที่หน้าอกคู่นั้นอย่างโหดร้าย เหลือทิ้งไว้แต่รอยแดงๆ หลังจากที่ปล่อยมัน

แม้ว่าฉินเฉาจะได้รับแรงกระตุ้นที่โหดร้ายในใจ แต่เมื่อเขาอยู่กับหยูลู่ เขาก็มักจะทำอย่างสุภาพ หลังจากนั้น เขาก็ไม่เคยทำให้เธอเจ็บ แต่กับคุโนะอิจิ ชิโยะคนนี้ ผู้ที่ต้องการจะฆ่าเขา เป็นธรรมดา ที่เขาจะไม่ควบคุมตัวเอง

ไม่กี่วันมานี้ความปรารถนาของเขาได้เพิ่มขึ้น จนในที่สุดก็พังทลาย ฉินเฉารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นสัตว์ร้าย กระโจนเข้าใส่ร่างของคุโนะอิจินี้อย่างบ้าคลั่ง

ในตอนแรกชิโยะรู้สึกเจ็บ แต่หลังจากนั้น เธอก็กลายเป็นรู้สึกมีความสุขอย่างแปลกๆ ความอายและความสุขถาโถมโอบร่างเธอ ทำให้เธอได้รับประสบการณ์ความตายเล็กๆ นี้อีกครั้ง และอีกครั้ง

จบตอน