Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เก้าสิบเก้า ก่อนบอกลา 9

ดวงตาที่ราวกับภูเขาไฟนั้นจ้องมองมาทางผม

Sullen’s eye

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ

ที่บรรยายลักษณะของพี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนไว้คงเป้นอย่างนี้สินะ

ผมสีดำ ผสมกับกับตาสีฟ้า ผิวสีบรอนซ์ให้ดูมีหลายชาติพันธุ์ผสมๆกันเพื่อแสดงว่าเป็นชาติพันธุ์ในยุคไฮเบอเรียนที่สาปสูญ

แม้กระทั่งผมที่ได้รับการอัพพลังด้วยเงินตราและพรวิเศษมาแล้วโดนดวงตาพี่โคคแนนจ้องก็อดเสียวสันหลังไม่ได้

แน่นอนผมไม่ได้หวาดกลัว

พี่โคแนนเป็นโจร นักฆ่า โจรสลัดนักรบรับจ้าง...เอ่อก้๕วรกังวลนั่นล่ะ

แต่เขามีกฎและศักดิ์ศรีของตนเองและไม่เคยทรยศใครก่อนมีแต่ถูกคนอื่นทรยศ

ผมเลยไม่มีความกังวลมากนักในการเจรจากับพี่โคแนนเพราะผมไม่ได้มีความตั้งใจที่จะทรยศเขาแต่อย่างใด

ต่อให้ไม่เห็นด้วยกันในภายหลังก็แค่ผมหาทางไปต่อคนเดียวเท่านั้นเองจะเอาเขามาส่งก่อนด้วยซ้ำที่จะทำตามแผนของผมต่อไป

พี่โคแนนเอาดวงตาจ้องมาที่ผมอีกสักพัก

“เจ้าไม่ได้โกหก”

ไม่ใช่ความคิดเห็นแต่คือข้อเท็จจริงที่พี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนกล่าวออกมา

“ถูกครับ มันอันตรายมากๆ”

ผมหยุดสักครู่

“ขอย้ำว่ามากๆ”ผมจึง...”

แต่พี่โคแนนยกมือห้ามผมไว้

“ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น อันตรายกับการได้เงินคือเรื่องธรรมดาอยู่แล้วเมื่ออยากได้เหรียญทองก็ต้องยอมเสี่ยงเรื่องนั้นข้าไม่ติดใจ”

ฝ่ามือที่หยาบหนาของพี่โคแนนและเขนที่ต่อยกอริลล่าเผือกจนกระโหลกแตกได้แบบไม่มีเวทย์เอามาลูบที่คางของตนเองเพื่อครุ่นคิด

“แต่เจ้าบอกว่าหอคอยเทพเจ้า ค่าตอบแทนดีอันตรายไม่ใช่แปลก แต่ข้ารูสึกเมหือนเจ้าบอกไม่หมดเจ้าทำท่าเมหือนรู้จักข้ามาก่อนหรือเจ้าพ่อมด?”

พี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนไม่ใช่คนโง่อย่าได้ถูกสภาพภายนอกเขาหลอกตาว่าเป้นคนป่าเถื่อนกล้ามโต

โหงวเฮ้งอาจจะไม่ดูเหมือนนักปราชญ์เสียเท่าไรแต่พี่โคแนนเวลาว่างๆก็มีงานอดิเรกทานเหล้าไปด้วยนั่งฟังนักปราชญ์บรรยายไปด้วยพูดได้หลายภาษา รวมไปถึงภาษาโบราณอีกต่างหากเชี่ยวชาญกลไกกับดัก...จนสงสัยว่าความรู้เยอะขนาดนี้พี่เป็นนักปราชญ์ได้เลยนะจะมาเป็นคนเถื่อนทำไมกัน?