อภินิหารศาสตราวุธ

ตอนที่​ 168ปะทะตัวการใหญ่​ (1)

คนของสามสำนักนอกรีต​ เผชิญหน้า​โครงกระดูก​ถือลูกตุ้มหนามอยู่

โดยตอนนี้คนของสามสำนักนอกรีตกำลังนอนจมกองเลือดกับพื้นสภาพร่างกาย​ของแต่ละคนล้วนถูกฉีกขาดออกจากกัน

จากคนร้อยกว่าคนเหลือเพียงไม่กี่คนที่ตอนนี้ยังคงรอดชีวิต​อยู่

"สำนักนอกรีต​ ช่างกระจอกเสียจริง"

โครงกระดูก​ที่ใช้ลูกตุ้มหนาม นามว่าเซิ่ง ตอนนี้ยืนบนกองซากศพนับร้อยกล่าวอย่างเซงๆ

สำนักนอกรีตบัดนี้​ได้ถูกกวาดล้างลงเรียบร้อย​ด้วยฝีมือ​ สุสานโบราณ​ที่เป็นมีเพียงจำนวนน้อยนิดได้ในเวลาไม่ข้ามวันอย่างสมบูรณ์

...

ด้านอาวุโส​จิ้น ปะทะ ฉวนฟ่ง

"ไอ้สวะพวกนั้น"

"อุตส่าห์​ได้คืนชีพ​มา ดันมาตายเสียอีกซะได้"

ฉวนฟ่ง มองดูเลือดที่สักลงบนแขนของตนจำนวนสามแห่งที่เกิดจากวิชาบางอย่างของซือฟาง บัดนี้​ได้หายไปเรียบร้อย​แล้วแสดงให้เห็นว่า เจ้าสำนักทั้งสามได้เสียชีวิต​ลงเรียบร้อย

"ว่าแล้ว ฝีมือ​เจ้าสินะ"

อาวุโส​จิ้นรับรู้​เรื่องการต่อสู้​ของเจ้าสำนักอินทรี และรู้ด้วยว่า เจ้าสำนักอินทรีได้ใช้ท่าสุดยอด​เพื่อต้องการ​ฆ่าเจ้าสำนักนอกรีต​ทั้งสามที่บุกรุก​เข้ามาในสำนักตัวเอง

แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าสำนักนอกรีตทั้งสามยังคงมีชีวิต​อยู่ ต้องเกิดจากฝีมือ​ใครบางคนแน่นอน

ซึ่งคนๆนั้นต้องมีปราณ​สูงส่ง​และมี​ความสามารถ​อย่างมากในการ​ใช้วิชานอกรีต เพื่อคืนชีพ​แก่เจ้าสำนักนอกรีต​ทั้งสาม

เพราะการจะคืนชีพเจ้าสำนักนอกรีต​ทั้งสามที่มีลมปราณ​สูงส่งได้คนๆนั้นต้องมีลมปราณ​สูงส่งยิ่งกว่าเจ้าสำนักนอกรีต​ทั้งสาม

"สมกับเป็นผู้มีวิชา คืนชีพ เข้าใจ​ได้ถูกต้อง​เลย"

ฉวนฟ่ง ชมเชย​อีกฝ่ายแม้จะมีวิชาคืนชีพอยู่แล้ว แต่ของตนเองแตกต่าง​กับของ อาวุโส​จิ้น จึงต้องการ​วิชาคืนชีพ ของอีกฝ่ายด้วย

ด้วยวิชาที่คล้ายกันแต่วิธีการใช้และเงื่อนไข​ย่อมต้องแตกต่าง​กัน

ฉวนฟ่ง ที่คิดว่าหากได้วิชาของอาวุโส​จิ้นมาด้วยจะทำให้วิชา คืนชีพ มีอานุภาพ​มากยิ่งขึ้น​แน่

"ไม่คิดจะมาร่วมมือกับข้ารึไง"

"ตอนนี้ไม่มีใครแกร่งกว่าพวกเราสองคนแล้ว"

"หากร่วมมือกัน เจ้ากับข้าก็จะเป็นผู้ปกครอง​ทวีปนี้"

ฉวนฟ่ง ยื่นข้อเสนอ​แก่อีกฝ่ายแต่อาวุโส​จิ้นปฏิเสธ​อย่างทันควัน

"เฮ้อ งั้นต้องกำจัดอย่างเดียวเท่านั้น"

เมื่อไม่อาจตกลงกันได้จึงมีแต่ต้องจัดการทิ้งเพียงอย่างเดียว

ดาบปรากฏ​ในมือของอาวุโส​จิ้นขึ้นมาฟาดฟันใส่ศัตรู​อย่างรวดเร็ว

กึก

แต่จู่ๆอาวุโส​จิ้นต้องรีบหยุดการฟาดดาบอย่างกะทันหัน​เมื่อมีบางอย่างพุ่งออกมาเล่นงานใส่ดวงตาจนต้องเบือนหน้าหลบ

"ศาสตราวุธเจ้าคือ เข็ม รึ"

อาวุโส​จิ้นที่เคยต่อสู้​กับฉวนฟ่งครั้งแรก​เพราะในสงครามทวีป สหายจาก สุสานโบราณ​ รับหน้าที่เป็นแนวหน้าต่อสู้​ปกป้อง​ตัวเอง

ส่วนอาวุโส​จิ้น ที่เน้นไปทางวิชาคืนชีพ​ จึงไม่ได้ออกไปต่อสู้​ด้านหน้า​ด้วย

"มองแวบเดียวก็รู้เลย"

"สมกับที่รอดชีวิต​มาได้จนถึงตอนนี้"

เข็มจำนวนมากปรากฏ​ในมือของฉวนฟ่งซึ่งเป็นศาสตราวุธ​อีกฝ่าย

เข็มไม่ค่อยมีใครนิยมนำมาต่อสู้​ เพราะมีขนาดเล็ก​แล้วไม่เหมาะต่อการต่อสู้​ด้วยในช่วงตัดสิน​จึงนับเป็นศาสตราวุธ​ที่อาวุโส​จิ้นไม่เคยเจอมาก่อน

เฟี้ยว ฟุ่บ

เข็มจำนวนเล็กพุ่งเล่นงานอาวุโส​จิ้นจนยากจะมองเห็น​ด้วยตาเปล่าได้ง่ายๆ

ทำให้อาวุโส​จิ้นต้องรีบกระโดดหลบไปอีกทางทันที

"แม้ศาสตราวุธ​เข็มจะรับมือยาก แต่อานุภาพ​ยังน่ากลัวน้อยกว่าดาบ"

หลังจาก​กระโดด​เข็มได้แล้วก็จัดการสวนกลับขึ้นมาทันที

"คิดจะต่อสู้​ระยะประชิดงั้นสิ"

ฉวนฟ่ง เห็นอีกฝ่ายตรงเข้ามาก็รู้จุดประสงค์​ได้เลย

ฟุ่บ

เข็มพุ่งตรงใส่คู่ต่อสู้​ยังกับห่าฝนในพริบตา

"ฮึ่ม"

อาวุโส​จิ้น เห็นห่าฝนเข็มจึงใช้อัคคี​อนัตตา​ ออกมาจัดการเผาผลาญ​ศาสตราวุธ​ศัตรู​ทิ้ง

เข็มที่ยังคงพุ่งผ่าน อัคคีอนัตตา​มาได้อย่างง่ายดาย​ ทำให้อาวุโส​จิ้นที่คาดไม่ถึง ขยับตัว​หลบช้าไปก้าวนึงจนโดนเข็มเจาะทะลุแขนขึ้นมา

"ตัดสินใจ​พลาดไปนะ"

"เข็มข้าไม่ถูกเผาด้วยไฟง่ายๆหรอก"

เข็มของฉวนฟ่ง ที่นอกจะไม่ถูกไฟทำลายยังสามารถ​เข้ามาเล่นงานถึงตัวอาวุโส​จิ้น

"เอาไป"

ตอนนี้เข็มจำนวนมากปรากฏ​ขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้​ที่ยังคงไร้วิธีการรับมือศาสตราวุธ​เหล่านี้

ตู้ม

เกิดการระเบิดขึ้นมาตรงจุดที่อาวุโส​จิ้นยืนอยู่

ปุ ปุ ปุ

"คิดว่าวิธีการซ่อนตัวในควันจะรอดพ้นจากเข็มข้าได้รึไง"

ตอนนี้เข็มยังคงทะลวงผ่านควันระเบิดหมายจะเล่นงานคู่ต่อสู้​อยู่ดี

ตุบ

ทั่วร่างของอาวุโส​จิ้นที่ถูกเข็มเจาะจนพรุนทรุดลงกับพื้น

"เข็มข้าเบาเหมือนขนนก แต่แข็งแกร่งกว่าโลหะ"

คำกล่าวของ ฉวนฟ่ง ไม่เกินจริงเลยเมื่อเข็มมีน้ำหนักเบาหวิว​ราวกับขนนก จึงเคลื่อนไหว​ได้อย่างรวดเร็ว​และแข็งแกร่ง​ทนทานจากอุปสรรค​ต่างๆ จึงเจาะทะลุแขนของอีกฝ่ายได้ด้วย

"สมกับเป็นตัวการใหญ่ที่กล้าบุกมาทวีปนี้"

"ร้ายกาจ​จริงๆ"

เสียงชมเชย​จากปากอาวุโส​จิ้นเอ่ยออกมาจากใจจริงหากอีกฝ่ายไม่แกร่งพอคงไม่มีใครยอมเชื่อฟังแน่

แกรบ แกรบ

จู่ๆร่างของอาวุโส​จิ้นเกิดรอยร้าว​ออกมาเรื่อยๆจนดูเหมือนตุ๊กตา​มากกว่าจะเป็นคนจริงๆ

"ตัวปลอม ไม่สิตุ๊กตา​ หุ่นเชิดหรอเนี่ย"

"กล้ามาหลอกข้าคนนี้เชียว"

ฉวนฟ่ง ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะถูกหลอกจากอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเช่นนี้

"แล้วตัวจริงอยู่ไหนกัน"

เมื่อจิ้นตรงหน้าเป็นตุ๊กตา​ต้องมีตัวจริงหลบซ่อนแถวนี้แน่

ไม่มีทางที่ตุ๊กตาจะเคลื่อนไหว​ต่อสู้​ได้ดีเยี่ยมราวกับคนจริงๆเช่นนี้แน่

ทำให้ต้องคอยควบคุม​ตุ๊กตา​หรือหุ่นเชิดจากระยะที่ไม่ไกลมากแถวนี้เท่านั้น​

"คิดจะเล่นเกมซ่อนหารึ"

เข็มพันเล่ม กระจายออกรอบทิศทาง​แม้แต่มดสักตัวก็ยากจะเล็ดลอดไปได้ถูกปล่อยออกมาในพริบตา

ฉวนฟ่ง ที่เป็นจุดศูนย์กลาง​ของการปล่อยเข็มสายตาสอดส่องอย่างรวดเร็ว​ เมื่อหาการเคลื่อนไหว​ของคู่ต่อสู้​จากสิ่งที่ผิดสังเกต

แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่หากถูกเข็มเล่นงานก็จะรู้ตัวขึ้นมาทันทีว่าอีกฝ่ายซ่อนตัวที่ไหน

"ไม่มี"

เข็มกระจายออกไป ทะลุทะลวงต้นไม้ก้อนหิน ที่ขวางหน้าทุกสิ่งทุกอย่าง​ แต่ยังคงไร้ร่องรอย​ของจิ้น