หมอดูสาวพลิกชะตา

 เช้าวันนี้อากาศเย็นชื้นจนข้ารู้สึกได้ถึงไอหมอกบาง ๆ ที่ลอยอยู่ริมหน้าต่าง ข้ายังไม่ทันได้ลุกจากเตียง เสียงฝีเท้าบ่าวไพร่ที่วิ่งผ่านหน้าห้องก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนปนความตื่นตระหนก

 "รีบออกไปข้างคฤหาสน์เร็ว!"

 ข้าลุกขึ้นอย่างงุนงง

 「เกิดสิ่งใดกันแน่」

 ข้าเปิดประตูห้อง เห็นบ่าวไพร่หลายคนวิ่งสวนกันไปมา ใบหน้าทุกคนซีดเผือด

 "เกิดอะไรขึ้นหรือ" ข้าถามเสียงแผ่ว

 บ่าวไพร่คนหนึ่งหยุดหายใจหอบ ก่อนจะรีบเม้ามอยกับเพื่อนบ่าวอีกสองสามคน

 "เมื่อคืนก็มีคนผูกคอตายอีกแล้ว"

 "ใช่แล้วเจ้าค่ะ หลายวันนี้มีคนตายแทบทุกวัน ทั้งหญิงชาย คนแก่ เด็กก็ยังมี" [O_o] 

 "ข้าเองยังไม่กล้าออกไปไหนยามค่ำคืนเลย" [>.<] 

 ข้าฟังแล้วใจสั่นวาบ

 「เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน...เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจริงหรือ」

 ข้าหันไปมองบ่าวไพร่ด้วยความตกใจ [x_x] 

 "ขอข้าตามออกไปดูด้วยได้หรือไม่"

 บ่าวไพร่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพาข้าเดินตามไปยังจุดเกิดเหตุข้างคฤหาสน์

 ที่ข้างคฤหาสน์ บ้านเรือนและร้านค้าตั้งเรียงรายอยู่ไม่ห่างกันนัก ผู้คนกลุ่มใหญ่ยืนมุงอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นดังแทรกกับเสียงซุบซิบ บางคนยืนตัวสั่น บางคนกอดอกหลบสายตา

 ข้าก้าวเข้าไปใกล้ เห็นร่างของผู้ตายที่เพิ่งถูกเอาลงมาจากขื่อบ้าน ญาติผู้ตายทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้จนเสียงแหบพร่า มือหนึ่งกุมเสื้อผู้ตายแน่นราวกับไม่อยากปล่อยให้จากไป [T^T] 

 「เหตุใดความทุกข์จึงถาโถมถึงเพียงนี้」

 ข้ารู้สึกหัวใจหนักอึ้ง เมื่อเห็นใบหน้าของผู้ตายซึ่งข้ายังจำรอยยิ้มของเขาได้ดีเมื่อวันก่อน

 เสียงซุบซิบแว่วมา

 "นี่ก็ศพที่สามแล้วในเดือนนี้..."

 "ว่ากันว่ามีผีเฮี้ยน..."

 "เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงร้องไห้แปลก ๆ ด้วย..." [;;] 

 บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเศร้าสร้อย

 ข้ากำชายเสื้อแน่น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา

 「ข้าไม่อาจช่วยเหลือผู้ใดได้เลย...ข้าไร้ประโยชน์เพียงนี้หรือ」

 เสียงร่ำไห้ของญาติผู้ตายยังคงก้องอยู่ในหู [Q_Q] 

 ข้ารีบเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวล

 「ข้าต้องเห็นเสี่ยวหวาด้วยตาตนเองจึงจะวางใจ」 [>.<] 

 เมื่อถึงหน้าบ้าน เสี่ยวหวากำลังก้มหน้าปักผ้าอยู่ใต้ชายคา พอเห็นข้า นางก็ทิ้งเข็มด้ายในมือแล้ววิ่งมากระโดดกอดข้าแน่น [>///<~] 

 ข้าน้ำตาไหลด้วยความโล่งใจ กอดตอบสหายรักอย่างไม่อาจห้ามใจ [TwT] 

 "ข้าดีใจที่เจ้ายังปลอดภัย" เสียงข้าสั่นเครือ

 เสี่ยวหวาผละออกเล็กน้อย มองหน้าข้าด้วยความห่วงใย

 "เกิดสิ่งใดขึ้นหรือ เหตุใดเจ้าจึงดูตกใจนัก" [ (´• ω •') ] 

 ข้าสูดลมหายใจลึก เล่าเรื่องการผูกคอตายที่รอบคฤหาสน์ให้เสี่ยวหวาฟัง

 "ข้าเพิ่งรู้ว่ามีคนตายแทบทุกวัน ทั้งหญิงชาย เด็กและคนแก่ ข้ากลัวเหลือเกิน" [TOT] 

 เสี่ยวหวายิ้มบางเบา ลูบแขนข้าเบา ๆ

 "อย่ากังวลไปเลย ที่แถวนี้ยังไม่เคยเกิดเหตุร้ายเช่นนั้น ข้าอยู่ดีปลอดภัย เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง" [^^] 

 ข้ายิ้มบางเบา แม้ในใจยังคงหนักอึ้ง

 "ข้ารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งผิดปกติแถวบ้านรอบคฤหาสน์ตระกูลเฉิน" ข้ากระซิบ

 เสี่ยวหวามองมาอย่างเงียบงัน

 "เจ้าคิดว่าเป็นเพราะผีหรือ" [-0-] 

 ข้าส่ายหน้า

 "ข้าไม่อาจแน่ใจ แต่ข้ารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบและความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่ว" [ (￣ω￣;) ] 

 ขณะนั้นเอง เหลียงหมิงเดินเข้ามา เขาถือห่อของฝากในมือ สีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

 "ข้าตั้งใจจะชวนเสี่ยวหวาไปเยี่ยมเจ้า กลับได้พบเจ้าที่นี่เสียก่อน" [^O^] 

 ข้ารู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

 "ท่านเพิ่งกลับจากเดินเรือหรือ"

 เขาพยักหน้า

 "ใช่ ข้าได้ยินข่าวลือเรื่องเหตุการณ์ประหลาด จึงรีบกลับมา"

 เสี่ยวหวาหันไปมองเหลียงหมิง

 "เจ้าคิดว่าเหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้บ่อยนัก" [-w-] 

 เหลียงหมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง

 "ข้าเองก็ไม่อาจเข้าใจ แต่ข้าเชื่อว่าต้องมีสาเหตุบางอย่าง"

 ข้ามองทั้งสองคน

 "ข้าอยากสืบหาความจริง หากพวกเจ้าจะช่วยข้า ข้าคงอุ่นใจยิ่งนัก" [ (๑˘︶˘๑) ] 

 เสี่ยวหวายิ้มบางเบา

 "ข้ายินดี" [ (◕‿◕✿) ] 

 เหลียงหมิงพยักหน้า

 "ข้าอยู่ข้างเจ้าเสมอ" [>w<] 

 「แม้จะหวาดหวั่น แต่ข้าก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป」

 ข้ากับเสี่ยวหวาและเหลียงหมิงนั่งคุยกันหน้าบ้านจนแสงแดดอ่อน ๆ ค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงแสงเย็นของยามสนธยา

 เมื่อถึงเวลาต้องกลับ เสี่ยวหวากับเหลียงหมิงอาสาเดินมาส่งข้าที่คฤหาสน์เฉิน

 "ข้าจะเดินไปส่งเจ้าเอง" เสี่ยวหวายิ้มบางเบา

 "ข้าก็จะไปด้วย" เหลียงหมิงพูดพลางยิ้มกว้าง [^O^] 

 เราทั้งสามเดินเคียงกันไปตามถนนสายเล็ก ๆ ที่ทอดยาวกลับสู่คฤหาสน์เฉิน

 ขณะเดินเข้าใกล้คฤหาสน์ ข้าเงยหน้ามองไปบนหลังคา แม้จะไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ แต่ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ

 「ทำไมข้ารู้สึกเหมือนมีบางอย่างจ้องมองอยู่...」 [O_o] 

 「มีบางสิ่งพลังงานสีดำ...ข้าสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น」 [O_o] 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอโทษทีครับที่หายไปหลายวัน มีแมวมาโดนรถทับที่บ้าน เลยต้องพาไปรักษา ช่วงที่ผ่านมายุ่งมาก ตอนนี้แมวปลอดภัยดี และไรท์กลับมาเขียนต่อแล้วครับ