การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

บทที่ 48 กลิ่นแปลก ๆ

“ทั้งหมดเลยเหรอคะ?”

“ทั้งหมดเลย”

ลู่เฉิงเหวินพูด “รีบไปบอกดีไซน์เนอร์ของฉันว่านับแต่นี้ไป ฉันจะเปลี่ยนแปลงบุคลิกตัวเอง ไม่แต่งตัวฟู่ฟ่าแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว”

“ประธานลู่ต้องการบุคลิกแบบไหนคะ?”

“แต่งตัวเหมือนผู้ดีปกติทั่วไป เหมือนนักธุรกิจฝรั่ง เหมือนกับ... เคยดู 007 ไหม? ใส่ชุดสูทที่ดูดี รองเท้าหนังประเทศอิตาลี นาฬิกาข้อมือยี่ห้อดัง เสื้อเชิ้ตสีขาวแบบนั้น”

“เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะบอกกลุ่มดีไซน์เนอร์ให้ค่ะ”

“ช่วยซื้อรถให้ผมสักสองสามคันด้วย”

“ประธานลู่ต้องการรถสปอร์ตยี่ห้อไหนคะ?”

“ไม่เอารถสปอร์ต เอาเป็นรถยนต์คันหนึ่ง อีกคันเป็นรถเอสยูวีก็ได้ รถเอ็มพีวีเปลี่ยนเป็นสีดำ ทำให้มันดูมีระดับหน่อย รถยนต์กับรถเอสยูวีอย่าให้หรูมากนัก ขอแบบภูมิฐาน”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“แล้วก็ซื้อบ้านใหม่ให้ผมสักหลัง เลือกที่ใกล้บ้านหน่อย ตกแต่งให้มันดูมีระดับ อย่าให้คนอื่นเห็นแล้วดูถูกว่านอกจากเงินทองแล้ว ในสายตาของผมไม่มีอย่างอื่นอีก”

“ค่ะ”

ลู่เฉิงเหวินพูดด้วยความพึงพอใจ “รีบจัดการให้เรียบร้อย”

“ค่ะ”

จ้าวกังยืนหัวเราะอยู่อีกด้าน “คุณชายลู่ ทำแบบนี้เพื่อ...”

“จ้าวกัง ต่อไปเรียกฉันว่าประธานลู่ คุณชายลู่เป็นคำเรียกในบ้าน ฉันไม่ชอบ ฉันเป็นคนทำงาน ต่อไปเรียกฉันว่าประธานลู่”

“ครับ คุณ... ประธานลู่”

จ้าวกังอาจจะทึ่มไปบ้าง แต่ความจริงแล้วฉลาดเป็นกรดและหัวเร็ว

แต่ก็แน่นอน ...ต้องแยกว่าเป็นเรื่องไหน เรื่องอื่นใช้ไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่เรื่องยกยอลู่เฉิงเหวิน เขาเป็นที่หนึ่ง!

ภาพลักษณ์หลัก ๆ คือเป็นคนสนิทผู้จงรักภักดี เป็นแนวเทิดทูนแบบไร้สมอง

และก็แน่นอน ...ถ้าไร้สมองจริง ลู่เฉิงเหวินไล่เขาออกไปนานแล้ว

อยากจะเป็นลูกน้องคนสนิทให้คนมีเงินโดยไม่ใช้สมอง? คงเป็นไปไม่ได้หรอก

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ลู่เฉิงเหวินก็ออกคำสั่ง “กลับไปที่บริษัท วันนี้มีประชุม”

ขณะนั่งอยู่ในรถ ชายหนุ่มถือแก้วแชมเปญ... รู้สึกดีจริง ๆ

รถเอ็มพีวีราคาสองร้อยกว่าล้าน จุดเด่นคือความสบายตัวของที่นั่งประธาน

นั่งไขว่ห้าง ดื่มแชมเปญ มองเจี่ยงซือหานที่นั่งฝั่งตรงข้ามเพื่อพักผ่อนสายตา แค่นี้ลู่เฉิงเหวินก็พอใจแล้ว

วันนี้เจี่ยงซือหานใส่กระโปรงสั้นมาก อีกทั้งยังสวมถุงน่องสีเนื้อตามที่เขากำหนด

สวยจริง ๆ!

ยิ่งดูก็ยิ่งสวย!

ทั้ง ๆ ที่เธอคิ้วเข้มและตาโต แต่กลับให้ความรู้สึกเชื่อฟังยอมทำตามทุกอย่าง

แค่เพียงสองสิ่งนี้ก็ยั่วยวนจนทำให้ผู้ชายอยากจะล่วงละเมิดได้แล้ว

เหมือนกับ... เหมือนกับดาราสาวหุ่นเซ็กซี่!

ทั้ง ๆ ที่ร่างกายของหญิงสาวออกจะอวบอิ่ม ขายาว หุ่นดี ดูเชื่อฟัง แต่ก็มักจะทำตัวเหมือนกับลูกนกที่กำลังได้รับบาดเจ็บ คล้ายพยายามยั่วยุให้ผู้ชายรังแก ควบคุม ข่มเหง และกดขี่เธอ

เหลิ่งชิงชิวดูเรียบร้อย สวีเสวี่ยเจียวดูน่ารัก ส่วนเฉินเมิ่งอวิ๋นดูภูมิฐาน...

ทว่ามีแค่เจี่ยงซือหานเท่านั้นที่สามารถงัดความต้องการเอาชนะภายในใจของผู้ชายออกมาได้ และผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้ผู้ชายอยากจะรังแกเธออยู่ตลอดเวลา ไม่เช่นนั้นไฟที่ปะทุในหัวใจก็ไม่อาจจะดับลง

หญิงสาวไม่เพียงมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ยั่วยวนเท่านั้น แต่ยังมีลักษณะพิเศษ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของตัวเธอเอง

ไม่มีใครเหมือน!

นั่นคือเสน่ห์อย่างหนึ่งในตัวผู้หญิง อีกทั้งยังเป็นแรงดึงดูดแบบกระชากหัวใจให้แสดงความต้องการออกมาทางร่างกายอย่างสุดกำลัง

ลู่เฉิงเหวินแอบคิดในใจ!

‘ไม่ได้! ผู้หญิงคนนี้ฉันจะต้องไล่เธอออกไปให้ไกล ๆ ซะตั้งแต่ตอนนี้’

‘ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ดีแน่ ...คนทั่วไปยังยากที่จะอดใจไหว แต่ฉันไม่ใช่คนธรรมดาซะด้วย ฉันเป็นเจ้านายของเธอ เธอทำตามคำสั่งของฉันจนชิน หากฉันอยากจะรังแกเธอ เพื่อแม่ เธอคงไม่ขัดขืน’

จุดนี้แหละที่น่ากลัว!

คนส่วนใหญ่ไม่ทำความผิด เพราะไม่สามารถ ไม่มีโอกาส และไม่กล้าทำความผิด

แต่ลู่เฉิงเหวินในตอนนี้มีทั้งความสามารถและโอกาส เขากลัวว่าวันใดวันหนึ่งตนเองจะใจกล้าจนเพลี่ยงพล้ำขึ้นมา

เมื่อถึงเวลานั้น ...เขาก็คงใกล้จะถึงเวลาโดนพระเอกฆ่าตายแล้ว!

เจี่ยงซือหานตกใจ

อะไรนะ? ฉันขยันทำงานถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมประธานลู่ยังคิดที่จะไล่ฉันออกอีก?

ห้ามใจไม่อยู่... ก็อย่าห้ามสิ!

ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี รู้ว่าคุณเป็นห่วงฉัน อย่างไรซะฉันก็เป็นเลขาสาวของคุณ เลขากับเจ้านาย... ไม่ใช่เรื่องปกติงั้นเหรอ!

ตายแล้ว! ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? เมื่อก่อนฉันไม่ใช่คนแบบนี้เลยนี่นา!

เมื่อก่อนฉันเป็นผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัว ถ้าอยากจะเดินสายนี้ ฉันคงทำไปตั้งนานแล้ว

อุตส่าห์ยืนหยัดจนถึงวันนี้ได้... ตอนนี้ฉันเป็นอะไรไป? ถึงขั้นอยากจะให้ท่าเจ้านายตัวเองแล้วเหรอ!?

ทั้งสองมีความคิดแตกต่างกันออกไป

ตอนนี้เอง จู่ ๆ รถก็เบรกกะทันหัน

ลู่เฉิงเหวินกำลังใจลอยอยู่พอดี การเบรกครั้งนี้ทำให้แชมเปญในมือของเขาหกรดเข้าไปในเนินอกของเจี่ยงซือหาน

ชายหนุ่มตกใจและรีบยื่นมือออกไปเช็ด “ขอโทษ ขอโทษ ขับรถบ้าอะไรฮะ!”

เจี่ยงซือหานตกใจจนไม่กล้าขยับ “ท่านประธานคะ ไม่เป็นไร... ฉัน... อย่าค่ะ... ท่าน... อย่า... ท่านประธานทะลึ่ง... ไม่ต้องบีบค่ะ อกฉันไม่ได้มีไฟลุกซะหน่อย”

ตอนนั้นเองเขาถึงได้รู้สึกตัวว่าไม่ควรยื่นมือออกไปเลย “ขอโทษ ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ... เหล้ากับมือ... ล้วนไม่ได้ตั้งใจทั้งคู่”

เพื่อเบี่ยงเบนความขัดเขิน ลู่เฉิงเหวินตะคอก “จ้าวกัง ขับรถบ้าอะไรฮะ!?”

จ้าวกังตอบ “ประธานลู่ มีรถลากขยะมาขวางทางครับ ผมจะลงไปด่าเดี๋ยวนี้แหละ”

ลู่เฉิงเหวินกับเจี่ยงซือหานจัดแจงเสื้อผ้าและขอโทษกันในรถ

จ้าวกังเพิ่งลงจากรถ ทว่าพอเห็นหน้าคู่กรณี ...อ้าว? ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนี่!

หลงอ้าวเทียน!

จ้าวกังเดินไปหาหลงอ้าวเทียน “หน็อย! ฉันก็นึกว่าเป็นใคร? ที่แท้ก็นายนี่เอง! ไม่มีตารึไงฮะ? มองไม่เห็นรถงั้นเหรอ? รถคันนี้ราคาเท่าไหร่นายรู้รึเปล่า? ถ้าทำสีถลอก แค่จับนายไปขายก็ยังใช้ไม่หมด!”

หลงอ้าวเทียนมองหน้าจ้าวกังด้วยสายตาเย็นชา พลางยิ้มน้อย ๆ “งั้นเหรอ? สุนัขรับใช้ของลู่เฉิงเหวินสินะ?”

จ้าวกังหัวเราะเสียงดัง “ไม่ผิด นายก็มีตาเหมือนกันนี่!”

หลงอ้าวเทียนอึ้ง “คิดว่าฉันกำลังชมนายอยู่เหรอ? ไม่มีศักดิ์ศรีบ้างเลยรึไง?”

จ้าวกังอยากจะตอบโต้ แต่ก็รู้สึกถึงกลิ่นแปลก ๆ!

“โอ๊ะ นายไปทำอะไรมา? ทำไมถึงได้เหม็นขนาดนี้? นายไปตกหลุมขี้มารึไงฮะ?”

ปากของหลงอ้าวเทียนกระตุกพลางคิดในใจ อาชีพรองของนายคือหมอดูรึเปล่าเนี่ยฮะ?

บนรถ ลู่เฉิงเหวินกำลังช่วยเจี่ยงซือหานเช็ดหน้าอก.... ตรงที่มีคราบแชมเปญติด แต่พอเงยหน้ามองและเห็นผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว... ให้ตายสิ!

หลงอ้าวเทียน!? พระเอกใหญ่!?

ออกมาแล้วเหรอ!?

ส่วนจ้าวกังตอนนี้กำลังรนหาที่ตาย ก่นด่าหลงอ้าวเทียนไม่หยุด

ลู่เฉิงเหวินโยนกระดาษทิชชูให้เจี่ยงซือหาน “คุณเอาไปเช็ดเอง”

“ประธานลู่ ช่วยหน่อยสิคะ ...อ้าว?”

ชายหนุ่มเปิดประตูรถและตะโกนเสียงดัง “หยุดก่อน! ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย!”