เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

ถางห้าวซานเมื่อได้รับรายงานจากลูกน้องที่ส่งไปสอดแนมที่หมู่บ้านเซียนกระบี่ก็คาดเดาได้ว่าขบวนของเฟยฮุ่ยน่าจะออกมาได้หลายวันแล้ว จึงเฉลียวใจว่า น่าจะมีการเปลี่ยนเส้นทาง แต่ก็ได้รับข่าวสารจากคนของเฉินลู่ซีเสียก่อนว่า เฉินลู่ซีได้นำกำลังพลสี่ร้อยนายไปดักรอเส้นทางที่จะเข้าเมืองหลวงทางด้านประตูทิศตะวันตกไว้แล้ว  และสั่งให้กองกำลังของถางห้าวซานตามกระหนาบหลังขบวนของเฟยฮุ่ยไป เพื่อปิดทางหนี

"ไปเรียนท่านนายกองเฉินด้วย ว่าข้าทราบแล้ว" ถางห้าวซานแจ้งแก่คนส่งสาส์น ของเฉินลู่ซี

"แล้วไอ้เจ้าหนุ่ม ที่อยู่ในหมู่บ้านเซียนกระบี่ล่ะจะทำเช่นไร" ลูกน้องคนสนิทของถางห้าวซานถามถึงหานเทียนเสียง 

"ปล่อยมันไปก่อน..ข้าคิดว่ามันก็จะต้องตามขบวนของเฟยฮุ่ยมาแน่ๆ" 

หานเทียนเสียง ควบม้าสุดกำลังเพื่อไปให้ทัน ขบวนของเฟยฮุ่ย

"ข้าใช้เวลาถึงสี่วัน จะตามทันไหมล่ะนี่ อย่าเพิ่งมีใครเป็นอะไรเลยนะ" หานเทียนเสียงเดินทางโดยแทบจะไม่หยุดพัก แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะทันง่าย เนื่องจากตามหลังขบวนมาหลายวัน

ทางฝ่ายเลี่ยงจิน นั้นเห็นผิดสังเกตไม่พบกับกอง สอดแนม ให้รู้สึกระแวงเป็นอย่างยิ่ง ดังคำที่ว่าก่อนพายุจะมาคลื่นลมสงบ

"นี่ก็เข้าใกล้เมืองหลวงมากแล้วนะท่านอาเลี่ยงจิน แต่ยังไม่เจอพวกมันเลยสักคน" เฟยฮุ่ยถามขณะหยุดพักม้าระหว่างทาง แต่เฟยฮุ่ยมองเห็นว่าเลี่ยงจินยังคงเหม่อลอยไม่ได้ยินที่นางพูดเลยสักคำ

"ท่านอาเลี่ยง..ท่าอา...ท่านอา!" เฟยฮุ่ยจึงค่อยเร่งเสียง จนเขาสะดุ้งรู้สึกตัว

"วะ ว่าไงนะ แม่นางเฟย เมื่อครู่ข้าไม่ทันได้ฟัง ขออภัยด้วย" 

"ท่านดูกังวล มากเลยนะคะท่านอาเลี่ยง" เฟยฮุ่ยทักเพราะเห็นสีหน้าเป็นกังวลอยู่มาก

"ใช่สิ มันเดิมพันด้วยชีวิตพวกเราทั้งหมดนี่เลยนะ ข้าจึงต้อง คิดหนัก"

แต่ก่อนที่จะมีใครพูดอะไรต่อไปนั้น ก็มีเสียงของหนิงเฟิ่งตะโกนมาจากทางท้ายขบวน

"พวกมันมาแล้ว! น่าจะห้าสิบคนได้ พวกเราเตรียมตัว" สิ้นเสียงตะโกนของหนิงเฟิ่ง ทุกคนสวมเกราะและเตรียมอาวุธ

"เกาะกลุ่มกัน ให้เฟยฮุ่ยกับหนิงเฟิ่งทะลวงมันจากตรงกลาง ที่เหลือคอยคุ้มกันใช้แผนจับตัวหัวหน้ามัน เพื่อทำลายขวัญ" เลี่ยงจินออกแผนบัญชาการได้อย่างรวดเร็ว

เฟยฮุ่ยโคจรลมปราณเร่งกำลังภายในวิชากระบี่มังกรทะยานถึงขั้นที่สี่เพื่อเตรียมใช้มังกรไร้ลักษณ์ พร้อมกับหนิงเฟิ่งที่เพิ่งสำเร็จขั้นที่สี่ได้ไม่นาน

แถวหน้าของพวกมันควบม้าเข้าใส่พวกของเฟยฮุ่ยสุดกำลัง ขณะที่เฟยฮุ่ยเตรียมเปิดศึกด้วยกระบวนท่ามังกรไร้ลักษณ์เต็มกำลัง

"เปรี้ยง..!" เสียงปราณกระบี่ของเฟยฮุ่ยซึ่งรุนแรงกว่าการปะทะกัน คราวที่แล้ว ทำให้ทั้งมาทั้งคนในแถวหน้าล้มกลิ้งไม่เป็นขบวน  แถวที่สองถึงกับชะงัก หยุดยั้งการบุกเข้ามาทันที

"เปรี้ยง! " เสียงดังคราวนี้เกิดจากปราณกระบี่ของหนิงเฟิ่ง ทำให้กองกำลังแถวที่สองแตกไม่เป็นขบวน ต่างล้มลงด้วยกระบวนท่ามังกรไร้ลักษณ์ของหนิงเฟิ่ง พวกมันนับสิบบาดเจ็บล้มตายจากกระบวนท่าของสองยอดฝีมือ จนที่เหลือไม่กล้าเข้าโจมตีซ้ำในทันที ราวกับเห็นอสูรสองตนยืนขวางหน้า

"ถอยก่อน ตามที่ท่านนายกองเฉินสั่งมา มิให้พวกเราเข้าแลกในทันที กลับไปแจ้งที่อยู่ของพวกมันแก่ท่านนายกองเฉินก่อน" ในที่สุดหัวหน้าของพวกมันก็สั่งให้ถอย เพียงแค่เฟยฮุ่ยกับหนิงเฟิ่งลงมือพร้อมกันก็สร้างอานุภาพการทำลายล้าง จนกองกำลังขนาดห้าสิบนาย มิกล้าต่อกรด้วยแล้ว

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ โถ..ไอ้พวกใจเสาะ พี่ชายข้าเลี้ยงพวกใจเสาะไว้ใช้งานหรือนี่" เลี่ยงจิน หัวเราะดีใจกับชัยชนะไม่คาดคิดว่าศึกนี้จะจบลงได้อย่างง่ายดายเพียงนี้

"ท่านอาเลี่ยง คราวนี้..ท่านพูดเหมือนกับจะประมาทพวกมันนะ" เฟยฮุ่ยเคยเห็นแต่ว่าเลี่ยงจินห้ามมิให้ประมาท จนเขามากระซิบใกล้ๆ นางจึงเข้าใจในอุบาย

"ข้ากำลังเรียกขวัญพวกเราให้ ฮึกเหิม เจ้าดูพวกเราสิ...ตอนแรกที่เจอพวกมันแบบมิทันตั้งตัวนั้น แขนขายังสั่นกันอยู่เลย เจอกันคราวหน้าจะได้สร้างความมั่นใจให้พวกเขาเพิ่มขึ้นอีกอย่างไรเล่า" เลี่ยงจินเฉลย

"ท่านอาเลี่ยงนี่ เหมือนนักการทหารเลยนะ หรือท่านเป็นแม่ทัพที่เมืองหลวงอย่างนั้นใช่ไหม" เฟยฮุ่ยสงสัยตัวตนของเขาหนักขึ้นทุกวัน

"ฮ่าๆ ข้านั้นคลุกคลีกับพวกทหารแต่เด็กๆ น่ะ" เลี่ยงจินยังไม่ยอมบอกอยู่ดี

"เฮ้อ...ท่านก็ยังมิยอมแจ้งแก่ข้าอยู่ดี"

"เอาเถอะ ข้าว่าคิดกันก่อนดีกว่า ว่าจะทำเช่นไรกันต่อไปดี เพราะผมมันรู้ตำแหน่งเราแล้ว" เลี่ยงจินขอปรึกษาปัญหาใหญ่หลวงครั้งนี้

"พวกมันมีกันสักประมาณเท่าไหร่แล้วท่าน" หนิงเฟิ่ง อยากให้ลองคะเนกำลังของศัตรูดู

"ที่นี่อยู่ใกล้เมืองหลวงแล้ว พวกมันน่าจะเคลื่อนกำลังได้ไม่ถึงพันนายแต่หลายร้อยนายน่าจะได้อยู่" เลี่ยงจินคะเนกำลังว่าดู คาดว่าพี่ชายของตนคงไม่กล้าทำการโจ่งแจ้ง มิฉะนั้นอาจโดนข้อหากบฏได้

"หลายร้อย ก็ยังมากกว่าพวกเรานัก สู้กันตรงๆ หวังชนะเห็นทีจะยาก" จิวซินแสดงความเห็น แต่พอมองรอบๆ ตัว ก็เห็นแต่ใบหน้าสิ้นหวังของทุกคน

"แต่เราไม่ต้องชนะ เราแค่ไปให้ถึงจุดหมาย เราก็จะรอดใช่ไหม ท่านอาเลี่ยงจิน" เฟยฮุ่ยพยายามพูดให้ความหวังทุกคน

"ใช่ และข้าให้ชาวบ้านที่หมู่บ้านเซียนกระบี่ ไปส่งข่าวให้คนของข้ามารับที่นอกประตูเมืองฝั่งตะวันออกไว้แล้ว" เลี่ยงจินจ้างชาวบ้านที่เคยไปค้าขายที่เมืองหลวงไปส่งข่าวกับพวกของตน ให้นำกำลังออกมาช่วยที่นอกเมือง ถ้าไม่ถูกพวกเฉินลู่ซีกับถางห้าวซานจับได้เสียก่อน นั่นคงแล้วแต่ฟ้ากำหนด