เสน่หาชั่วกัลป์

ปากทางเข้าตลาดสดด้านตะวันออก มีผู้คนล้อมรอบทั้งด้านนอกและด้านใน  

เยี่ยนเต๋อหลินถูกหยาอีมัดไว้กับไม้สกปรก เตรียมรับโทษประหาร

เวลานี้เพชฌฆาตกำลังลับคมเข็มเหล็กแท่งหนึ่ง ท่าทางตั้งอกตั้งใจมาก ไม่มีความสับสนแม้แต่น้อย

เข็มเหล็กแท่งนี้ไม่ได้ใช้มาหลายปีแล้ว ด้านบนเต็มไปด้วยสนิมเกรอะกรัง

เพชฌฆาตลับเข็มเหล็กในใจก็กล่าวบ่น ‘เจ้าชั่วเยี่ยนเต๋อหลิน จะตายก็ยังเรื่องเยอะ! ดาบข้าลับทุกวันจนเงาวับ เจ้าไม่รับโอกาสตัดหัวให้มันง่าย ๆ ต้องทำเรื่องไร้ความเป็นธรรม ทำให้ข้าต้องมาลับเข็มเหล็กผุพังนี่!’  

เยี่ยนเต๋อหลินรู้ว่าตนเองยากที่จะหนี จึงไม่ดิ้นรนอีก นิ่งเฉยไม่กระสับกระส่าย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่  

ผู้ควบคุมการประหารชวีหนานอีนั่งดื่มชาอยู่ในโรงน้ำชา รอเวลา

หลี่ต้าจ้วงวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาบนโรงน้ำชา รายงานว่า “ใต้เท้า ยาวจิ่วมาแล้ว บอกว่าอยากพบใต้เท้า ข้าน้อยทำตามคำสั่งท่าน ไล่ยาวจิ่วไปแล้ว ก่อนที่ยาวจิ่วจะไปได้กล่าวว่า ซานเซียวนั่นเคยยอมรับว่าเป็นนางที่สังหารเฟิ่งฮัว ต้องการถามใต้เท้าว่าสามารถปล่อยตัวเยี่ยนเต๋อหลินได้หรือไม่?”

ชวีหนานอีหัวเราะเยาะกล่าว “ปล่อยตัวเยี่ยนเต๋อหลิน? หึ ต่อให้เยี่ยนเต๋อหลินไม่ได้เป็นคนฆ่าเฟิ่งฮัว ทารกในท้องเฟิ่งฮัวก็ถูกเยี่ยนเต๋อหลินเตะจนตาย นี่ไม่นับว่าเป็นชีวิตคนหรือ? อีกอย่าง เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่ายาวจิ่วมิได้กล่าวเท็จ? ในเมื่อเยี่ยนเต๋อหลินสารภาพเองว่าฆ่าคน ยิ่งปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้! เยี่ยนเต๋อหลินกระทำต่อยาวจิ่วเช่นนี้ ยาวจิ่วกลับใช้คุณธรรมกลบความแค้น คนเช่นนี้ข้าดูแคลนเป็นที่สุด หากทั้งโลกใช้คุณธรรมกลบความแค้น เช่นนั้นจะใช้วิธีใดตอบแทนคุณธรรม? ไม่แยกแยะดีเลว ช่างเป็นพวกชั้นต่ำ!”

หลี่ต้าจ้วงกลืนน้ำลาย ปาดเหงื่อบนหน้าผาก กล่าวอย่างระมัดระวังว่า “ตะ...แต่ท่านใต้เท้า การทำให้แท้งนับว่าไม่ต้องถึงขั้นเอาชีวิต เยี่ยนเต๋อหลินกระทำความผิดเรื่องนี้ มากสุดก็โบย 20 ไม้ อีกอย่าง หากวันใดจับซานเซียวนั่นได้ และนางยอมรับว่าฆ่าเฟิ่งฮัว คดีนี้...”

ชวีหนานอีเลิกคิ้ว เหลือบมองหลี่ต้าจ้วงและกล่าว “ซานเซียวทำร้ายคนเป็นธรรมชาติ ยังจำเป็นอันใดถึงยกคดีเฟิ่งฮัวมา?” เขายื่นมือตบไหล่หลี่ต้าจ้วง “ข้าถามเจ้า หากเจ้าฆ่าคนหนึ่งคน ผู้นี้กลับโชคดีไม่ตาย หมายความว่าผู้ร้ายฆ่าคนก็ไม่ควรตายหรือ? ผู้ร้ายไม่ต้องรับโทษเพียงเพราะผู้ถูกทำร้ายโชคดีไม่ตายหรือ!? ติดหนี้เงินคืนเงิน ติดหนี้คนคืนชีวิต ยุติธรรมแล้ว”  

หลี่ต้าจ้วงยังคิดจะกล่าวอันใดได้ กลับพบว่าตนเองไม่รู้จะกล่าวอย่างไรดี ท่านใต้เท้ากล่าวมีเหตุผลทุกอย่าง หลี่ต้าจ้วงพยักหน้ายอมรับเหตุผลของชวีหนานอีอีกครา 

ชวีหนานอีดื่มชายามบ่ายเสร็จ ลุกขึ้นยืน สะบัดชุดกวนผาว ลงไปยังชั้นล่าง ระหว่างการเคารพส่งของเถ้าแก่โรงน้ำชาก็มุ่งตรงไปยังปากทางเข้าตลาด นั่งลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้สำหรับชวีหนาอี

รอผู้ช่วยใต้เท้าที่ว่าการเขตอ่านประกาศความผิดของเยี่ยนเต๋อหลินแล้ว ชวีหนานอีจึงส่งสัญญาณให้เพชฌฆาตลงโทษ 

ยาวจิ่วสวมชุดขาวทั้งตัว เปิดเผยความเฉิ่มเชยที่เคยอำพรางไว้ ถือเหล้าหนึ่งชาม เดินออกมาจากกลุ่มคน กล่าวกับชวีหนานอีว่า “ใต้เท้า อนุญาตให้ยาวจิ่วมอบเหล้าจอกสุดท้าย แก่เยี่ยนเต๋อหลินเถิด”  

ชวีหนานอีพยักหน้าอนุญาต

ยาวจิ่วเดินขึ้นไปอย่างช้า ๆ ยืนอยู่เบื้องหน้าเยี่ยนเต๋อหลิน

เยี่ยนเต๋อหลินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ มองไปที่ยาวจิ่ว

ยาวจิ่วมองดวงตาของเยี่ยนเต๋อหลิน กล่าวเบา ๆ ว่า “ครั้นยาวจิ่วยังเด็ก ครอบครัวลำบากยากเข็ญ หิวโหยโดยทั่วกัน ผู้คนต่างแลกเปลี่ยนบุตรเพื่ออาหาร เป็นนายท่านที่ใช้ข้าวสารครึ่งกระสอบแลกชีวิตยาวจิ่ว ตั้งแต่นั้นมา นายท่านก็เป็นบิดาของยาวจิ่ว 

สี่ปีก่อน นายท่านตามหาเจ้าและพากลับมา ในใจยาวจิ่วปลื้มปีติ เพราะนายท่านมีคนที่สามารถส่งในวาระสุดท้าย และเพราะยาวจิ่วสามารถมีพี่ชายที่จะปกป้องดูแลบ้าน จึงปลื้มปีติยินดี 

“สามปีก่อน ก่อนนายท่านจากไป มอบหมายให้ยาวจิ่วดูแลพี่ชาย ต้องทำให้ความรุ่งเรืองมั่งคั่งของตระกูลเยี่ยนดำรงอยู่ต่อไป 

“ท่านพี่เป็นนักพนัน กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็นำยาวจิ่วชำระหนี้แก่ผู้อื่น

“ทุกคราที่ยาวจิ่วมักคิดว่า ช่วยท่านพี่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย รอจนท่านพี่มี ยาวจิ่วก็...ฆ่าให้ตาย หลังจากนั้นยาวจิ่วก็จะสะอาดบริสุทธิ์ แต่พี่สะใภ้ไม่มีผู้สืบทอดเสียที ยาวจิ่วไม่มีคำชี้แจงกับนายท่าน จึงลากร่างกายอันสกปรกโสมมให้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้  

“ครานี้ ยาวจิ่วช่วยท่านพี่ไม่ได้แล้ว ในใจของยาวจิ่วรู้สึกดีอย่างคาดไม่ถึง ในที่สุดก็ไม่ต้องแบกภาระอันใดแล้ว หลังจากท่านพี่ลงสู่พื้นพิภพ ฝากบอกนายท่านด้วย ชีวิตนี้ของยาวจิ่วให้คำมั่นสัญญากับนายท่านเพียงผู้เดียว กลับไม่สามารถทำสำเร็จ แน่นอนว่าต้องได้รับคำสาปแช่งให้ไม่ตายดี นับตั้งแต่นี้ไปยาวจิ่วจะไม่ให้คำมั่นสัญญากับผู้ใดอีก และไม่แบกรับผู้ใดเป็นภาระอีก 

“ตั้งแต่นี้ไป ยาวจิ่วแซ่เยี่ยน ชื่อกุย สืบทอดความรุ่งเรืองตระกูลเยี่ยน”

ยาวจิ่วถอยหลังหนึ่งก้าว คุกเข่าต่อหน้าเยี่ยนเต๋อหลิน ศีรษะแตะพื้นและกล่าว “ท่านพี่ไปดีมาดี” ลุกขึ้นยืนแล้วนำเหล้าป้อนเข้าปากเยี่ยนเต๋อหลิน

น้ำตาเยี่ยนเต๋อหลินรินไหล เยี่ยนเต๋อหลินจู่ ๆ ก็กลัวยาวจิ่วจะเห็นน้ำตา เห็นตนเองจนตรอก จึงรีบใช้ปากกัดขอบชามเครื่องปั้นดินเผา ยกชามทั้งใบครอบใบหน้าของตนเอง 

เยี่ยนเต๋อหลินจำได้เสมอมา ครั้งแรกที่ถูกพากลับมายังคณะละครตระกูลเยี่ยน สตรีที่เดินลงมาจากเวทีสวมชุดกระโปรงสีแดงสด โผเข้าหาและยิ้มอย่างปลื้มปีติ 

ยิ้มนั่นทำให้จิตใจของเยี่ยนเต๋อหลินโบยบินขึ้นฟ้า ตกใจคิดว่าเป็นเทพธิดา 

หลังจากนั้น เยี่ยนเต๋อหลินรู้ว่านางคือเขา ในใจก็เจ็บปวดทรมานอย่างประหลาด

ต่อมา เยี่ยนเต๋อหลินเริ่มเกลียดยาวจิ่ว ด่าเขา ดูถูกเขา

ต่อมาอีก เยี่ยนเต๋อหลินนำเขาส่งไปเป็นของเล่นในการชำระหนี้

หลังจากนั้นล่ะ? ท้ายที่สุด ทำชั่วได้ชั่ว เยี่ยนเต๋อหลินตายแล้ว

เปิดปากออก ให้ชามเครื่องปั้นร่วงแตกกระจายอยู่ใต้เท้า

เยี่ยนเต๋อหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ไสหัวไป!”

ยาวจิ่วก้มหน้าถอยกลับเข้าไปในฝูงชน

ชวีหนานอีโยนป้ายคำสั่ง เพชฌฆาตเลิกแขนเสื้อขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ยกเข็มยาวแหลมขึ้น เล็งไปที่หัวใจของเยี่ยนเต๋อหลิน แทงลงไปอย่างเหี้ยมโหด!

หูเหยียนมัดผมหางม้า สวมชุดรบสั้นเนื้อผ้าหยาบ ดูความรื่นเริงเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ พ่นลมหายใจออกจากปาก 

ตำแหน่งที่หูเหยียนยืนอยู่ค่อนไปด้านหน้า เยี่ยนเต๋อหลินเห็นนางอย่างคาดไม่ถึง!

ดวงตากลมสองข้างของเยี่ยนเต๋อหลินจ้องมอง หน้าตาบิดเบี้ยว มือและปากสั่นในเวลาเดียวกัน คล้ายต้องการจะทำหรือกล่าวอะไรบางอย่าง

หูเหยียนยิ้มมุมปากเล็กน้อย ใช้รูปปากขยับกล่าวว่า “ตามคำขอร้องของเฟิ่งฮัว ดูเจ้าถูกประหาร”

เยี่ยนเต๋อหลินทั้งชีวิตนี้เลินเล่อโง่เขลา บัดนี้กลับเข้าใจแล้ว แววตาเยี่ยนเต๋อหลินสั่นไหว ประกายค่อย ๆ จางหาย มือตก ค่อย ๆ หมดแรง สำหรับเขาชีวิตเดินมาถึงจุดจบแล้ว

เยี่ยนเต๋อหลินคิดว่าตนเองไม่ทำให้เฟิ่งฮัวผิดหวังแล้ว อย่างน้อยเขาก็ได้ชดใช้ด้วยชีวิต

ยาวจิ่วเอ๋ย ยาวจิ่ว

หากชาติหน้ามีจริง เจ้าเกิดมาเป็นสตรี คงดีแค่ไหน?

ท่านพี่เยี่ยนของเจ้า จะไปหาเจ้าเพื่อชดใช้ให้

เพชฌฆาตดึงเข็มแหลมยาวออกมาด้วยความเด็ดขาด ศีรษะของเยี่ยนเต๋อหลินห้อยลง มองไม่เห็นแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งอีกแล้ว

ผู้คนที่มาล้อมดูทอดถอนใจ ทยอยกันหันหลังแยกย้ายจากไป

หูเหยียนที่ปะปนอยู่ในฝูงชน สวมรองเท้าที่ไม่พอดีนัก เดินเตาะแตะค่อย ๆ ไกลห่างออกไป

ตามวิธีการประหารโดยแทงหัวใจต้องควักหัวใจออกจากร่าง ให้หลังจากตายไปแล้วร่างกายไม่อยู่ในสภาพสมบูรณ์

ทว่าเมื่อยาวจิ่วมารับศพเยี่ยนเต๋อหลินกลับพบว่าหัวใจของเยี่ยนเต๋อหลินยังอยู่ ยาวจิ่วเดาว่าชวีหนานอีเมตตานอกเหนือกฎ แต่กลับไม่มีวิธีที่จะไปขอบคุณเขา ถึงอย่างไร ปีศาจสาวเคยยอมรับด้วยตนเองว่าเป็นคนสังหารเฟิ่งฮัว ชวีหนานอีกลับไม่ฟังคำกล่าวของยาวจิ่ว สังหารเยี่ยนเต๋อหลินโดยไม่สนใจผู้ใด

เกลียดชวีหนานอีไหม?

ไม่

เกลียดปีศาจสาวไหม?

ไม่รู้

ยาวจิ่วที่สงบสติอารมณ์กลับไม่ได้เกลียดหูเหยียนจนจะเป็นจะตาย ในบทละครเขียนไว้ ระหว่างทางนักปราชญ์ที่รีบไปสอบถูกปีศาจสาวทำให้หลงใหล เสียชีวิตอยู่นอกเมือง คาดว่าภูตปีศาจนั่นคงงดงามมาก ปีศาจสาวที่ทำร้ายเขาไม่เผยโฉมให้เห็น เขาก็ถูกทำให้หลงใหลจนไม่แยกแยะสิ่งใด 

โลกใบนี้เย็นชาเกินไป ความรู้สึกไม่นับว่าจริง กระนั้นยาวจิ่วไม่สนใจว่านางจะงดงามหรือน่าเกลียด คิดแค่ว่าได้จับมือนาง กระทั่งผมขาวก็ไม่แยกจากกัน

น่าเสียดาย ปีศาจสาวเพียงต้องการชีวิตนักปราชญ์

น่าถอนใจ นักปราชญ์สุดท้ายแล้วกลับจริงจัง

โชคดีที่เป็นเพียงชั่วขณะหนึ่ง