เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่ห้าสิบหก ลูกชายกำนันผู้ยิ่งใหญ่

“ฮา ฮาไม่ใช่อะไรข้ามีเรื่องดีมาบอกพวกเจ้า ข้าได้รับลูกศิษย์มาแล้ว”

อาจารย์คงที่นั่งลงสูบบุหรี่นอกยากาแร็ตที่ผมเอามาเพิ่มให้แกทีละสามมวนจนควันบุหรี่ผสมกับควันธูปไปทั้งห้อง

จนผมชักคิดนิดๆว่าแกอาจจะฟันแทงไม่เข้าแต่คงต้องเป็นมะเร็งปอดถุงลมโป่งพองเข้าสักวันนี่ล่ะ

ผมบอกว่าหากแกสูบอย่างนี้ผมอาจจะต้องลองไปติดต่อกับพวกศุลกากรสักพักว่าหากแกสามารถทำให้ผมไปในเมืองพระนครต่างๆด้วยความรวดเร็วได้ล่ะก็

ผมคงหายาสูบมาให้แกได้เป็นโกดังแน่ๆ

และหากผมติดต่อกับกองทัพอเมริกันได้

อาจารย์คงจะได้กัญชาเป็นกระสอบของจริงได้มาตรฐานการผลิตU.S Army

ทำให้แกตื่นเต้นมากเลยพยายามจะสร้างเรือเหาะให้ผมเร็วๆและกำลังเตรียมพิธีกรรมอยู่

ถึงแม้อาจารย์คงจะบอกว่าจะให้ผมเอาโหงพรายขี่คอไปใช้งานและเดินทาง

แต่ผมปฏิเสธไปจนกว่าผมจะมีวิทยาอาคมกล้าแข็งกว่านี้จนคุมโหงพรายได้

ผมยังจำได้ดีถึงเรื่องเล่าบางเรื่องไม่ว่าเป็นการบินบนนกยักษ์หรือการบินบนตัวยักษ์จินนี่

ว่าหากนกยักษ์ จินนี่ หรือโหงพรายไม่พอใจก็อาจจะใช้วิธีหักพุ่งลงตอนบินทิ้งเราให้คอหักตายได้

หมายความว่าหากผมจะบินบนฟ้า

อย่างน้อยผมต้องมีคาถาลอยบนฟ้าให้ได้เสียก่อน

ต่อให้เรียกว่าบินได้ช้า

ก็ทำให้ผมไม่ต้องตกลงมาตายด้วยแรงดึงดูดของโลกก็พอแล้ว

กับคาถาอาคม ผมต้องรอบคอบไว้ก่อน

หากผมได้มาอยู่ในโลกอิเซไคแดนอาทิตย์อุทัยผมคงไม่ต้องกังวลมากขนาดนี้

แต่ในโลกนี้เหมือนกับเวทย์ในมหาศึกชิงบัลลังก์มากกว่า

ที่เวทย์คือเรื่องลึกลับยากที่จะเข้าใจ

ใช้ระบบศิษย์-อาจารย์สอนกันเป็นส่วนตัวและไม่มีฮอกวอร์ตให้ช่วยกันสอนคาถาอาคมอย่างเป็นระบบ

“สวัสดีจ๊ะ ชั้นอยากจะให้มีคนคอยคุมกันชั้นเวลาเจอพวกผีสางนางไม้น่ะจ๊ะ”

บาบูกับบาบอนไปมองหน้ากัน

“จะให้ฉานก็ทำได้หรอกแต่นายจะจ้างพวกฉานได้หรือ? พวกฉานมีช้างและงูให้ต้องดูแล”

บาบูกับบาบอนถามอย่างสงสัย

อาจารย์คงที่สูบบุหรี่สามมวนก็หัวเราะจนพ่นควันออกจากปาก

“ฮา ฮา ฮา พวกเอ็งไม่รู้อะไร คนที่เอ็งคุยอยู่ด้วยนี่คือไอ้เจิดลูกชายกำนันแจ่ม ผู้ยิ่งใหญ่แห่งละแวกนี้ที่ดินระหว่างวัดที่พวกเอ็งเดินทางมาจนถึงอาศรมข้านี่ก็คือที่ดินของไอ้เจิดมันทั้งนั้นฮา ฮา ฮา”

อาจารย์คงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่ได้แสดงถึงความฐานะดีและความกตัญญูของศิษย์ที่ช่วยในการขยับขยายอาศรมของแกให้อยู่อย่างสมบูรณ์พูนสุข

เป็นสาเหตุที่คนอย่างอาจารย์คงหารายได้โดยการให้น้ำมันพรายทำเสน่ห์ให้ตัวร้ายและนางอิจฉาในนิยายโดยไม่ถามสักคำนั่นเอง

การมีเงินก็ดีเช่นนี้

ท่าทางอาจารย์คงนั้นจะหาเงินได้ยากเพราะการที่คนเรามีลอยสักเต็มตัวจะไปรับราชการในเมืองหรือทำอาชีพที่เกี่ยวกับงานในระบบทุนนิยมคงลำบากนั่นล่ะ

ถึงผมจะสงสัยมาตลอดว่ามีความสามารถเทพขนาดสร้างเรือเหาะหรือขี่คอโหงพรายได้

ทำไมแกไม่ลองขายความสามารถแบบนี้ให้กองทัพอเมริกาที่น่าจะทำให้ตนเองรวยกว่านี้ได้อย่างง่ายดาย

เงินส่วนบุคคลนั้นไร้ความหมายหากเทียบกับเงินจากกองทัพอเมริกา

นี่คือสาเหตุที่ลูกชายกำนันผู้ยิ่งใหญ่ในเขตพื้นที่นี้

พอไปอยู่ในบางกอกพระนครก็ไม่มีคนเกรงใจเพราะไม่มีใครรู้จัก

ต้องตกต่ำจนกลายเป็นโจรปล้นร้านทองในพระนคร

ทั้งที่อ้างว่าไอ้เจิดจบจากต่างประเทศพูดภาษาอังกฤษ ติดต่อกับบริษัทขายควายเหล็กของญี่ปุ่นได้แท้q

แต่คนที่มีการศึกษาเลือกไปเป็นเสือปล้นร้านทองในพระนครนี่น่ะ?

ไม่ใช่บอกว่าคนมีการศึกษาจะไม่ทำอาชญากรรม

แต่ปรกติอาชญากรรมของคนมีการศึกษานั้นมักจะออกไปทางต้มตุ๋นหลอกลวงมากกว่างานที่เสี่ยงอันตรายตรงๆอย่างการไปปล้นทองในพระนครกับการไปฝากตัวเป็นศิษย์ของเสือที่เปิดซุ้มโจรมีเขตแดนของตนเอง

ทำตัวเหมือนกับโลกนี้คือยุคสามก๊กที่มีกำลังพลนับร้อยประชากรนับพันเป็นของตนเอง

ในโลกนี้พูดภาษาอังกฤษได้ไม่ต้องพูดถึงการมีเส้นสายกับบริษัทขายควายเหล็ก

ขอเพียงไม่บ้าบอมากเกินไปก็มีอาชีพแล้วนั่นล่ะ

แต่ดันไปเป็นโจรอาละวาดในพระนครเสียได้

“ถ้านายเจิดให้เงินเดือนพวกฉานเดือนละสามไม่สิสี่สิบบาทพร้อมกับที่ให้ช้างกับอยู่ ฉานก็จะรับใช้นายเจิดจ๊ะ”

บาบูกับบาบอนกล่าวหลังจากมองหน้ากันครู่หนึ่ง