Pioneer Era

“...”

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมทุกสิ่งรอบตัวมันมืดมิดแบบนี้ละดอง?

ขยับร่างกายไม่ได้ ไม่ได้ยินเสียง ไม่รู้สึกถึงอะไรรอบตัว ราวกับล่องลอยอยู่ในอากาศที่ไร้แสงสว่าง

ราวกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในสภาพของคนตาย เป็นวิญญาณที่ไม่มีร่างกายสิงสถิต

ฉันตายไปแล้วหรือ?

ไม่ใช่… ฉันยังรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังหายใจอยู่

ปีกภูติที่ทำงานเหมือนปอดของมนุษย์ยังคงทำงานเคลื่อนไหวได้อยู่

ทำไมฉันถึงมาอยู่ในสภาพแบบนี้กันนะดอง?

ความทรงจำสุดท้ายคือฉันกำลังต่อสู้กับน้องกระต่ายดำ

แต่ก่อนที่จะได้ทันทำอะไร ทุกอย่างก็มืดมิดไปพร้อมกับสติที่โบยบิน

พอรู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในสภาพนี้ไปแล้ว

โดนอะไรกันแน่นะดอง?

เอาเถอะ ตอนนี้ต้องหาทางเรียกประสาทสัมผัสทั้งห้ากลับมาก่อน

ท่านแม่เคยสอนวิธีกู้สถานะการณ์ทำนองนี้ให้ฉันมาแล้วดอง

[ปีกภูติ] คืออวัยวะสำคัญของเผ่าภูติ มันเป็นทั้งปอด เป็นทั้งหัวใจที่ขับดันเลือดให้ไปเลี้ยงทั่วร่างกาย และเป็นอวัยวะเดียวที่ทำให้พวกเราเผ่าภูติสามารถควบคุมโครงสร้างโมเลกุลธรรมชาติได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาอุปกรณ์ช่วยเหลือ

สรุปคือเป็นอวัยวะที่ทำให้พวกเราเผ่าภูติใช้วิทยาศาสตร์เวทมนตร์ได้นั่นเอง

ใช้ปีกแผ่คลื่นรังสี ตรวจสอบสแกนร่างกายหาความผิดปกติ ตรวจสอบสภาพแวดล้อมด้วยการวัดความสะท้อนของรังสี

ดูเหมือนว่าจะถูกอะไรบางอย่างคล้ายเส้นใยรัดอยู่ละ ดอง~

แถมปริมาณเม็ดเลือดขาวยังมากผิดปกติด้วยดอง

หรือว่าจะโดนพิษบางอย่าง?

งั้นแบบนี้ต้องเริ่มจากควบคุมคลื่นรังสี แล้วยิงอนุภาครังสีขนาดเล็กแทรกผ่านเส้นเลือด เพื่อไปสลายพันธะของสารแปลกปลอมที่อยู่ในเส้นเลือดเหล่านั้น

พิษที่ไม่รู้จักเริ่มถูกชำละล้างแตกออก แล้วจับเปลี่ยนระดับโครงสร้างให้พวกมันกลายเป็นของเหลวธรรมดา

ที่ยากคือต้องคอยควบคุมสมดุลภายในเส้นเลือด ไม่งั้นเดียวได้ช็อคตายก่อน

อืม… รู้สึกว่าเซลล์ประสาทสั่งการในร่างกายจะตายไปแล้วด้วย มิน่าเลยทำให้สั่งการขยับตัว หรือจับสัมผัสรอบตัวไม่ได้

ตรงนี้ก็ต้องรักษาด้วยดอง

ฉันใช้พลังของภูติผ่าตัดร่างกายรักษาตัวเองไปเกือบครึ่งชั่วโมง

อาจดูเหมือนทำง่าย แต่มันต้องพึ่งสมาธิกับความรู้จำนวนมากในการทำเรื่องแบบนี้ให้สำเร็จละดอง

เพราะถ้าพลาดเพียงนิดเดียว นั่นหมายถึงชีวิตของตัวเอง

บางทีฉันอาจจะเหมาะกับการไปเป็นหมอมากกว่าก็ได้นะ ดอง~

“กู้ชีพกลับมาได้แล้ว! ดอง ด่อง ด้อง~! ”

ฉันเปล่งเสียงอย่างดีใจพร้อมกับตัดเส้นใยที่รัดร่างให้ขาดออกด้วยพลังของปีกภูติ

ความจริงตอนที่ถูกจับเป็นตัวประกันจะใช้พลังภูติเสกไฟเผาเชือกไปก็ได้เช่นกัน แต่ที่ไม่ทำเพราะเกรงว่าน้องกระต่ายดำจะเห็นแสงที่เรืองออกมาจากปีก แล้วหันมาเล่นงานฉันก่อน

เอาจริง ๆ ส่วนหนึ่งคือลืมไปด้วยว่ากำลังถูกจับมาเป็นตัวประกัน…

“แล้ว… ที่นี่ที่ไหนเนี่ยดอง? ”

สถานที่ฉันอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่ป่ามืดมิด แต่เป็นใจกลางซากปรักหักพังที่มืดมิดแทน

มันดูเหมือนกับเป็นโกดังขนาดใหญ่

มีเศษแก้วแตกกระจายไปทั่ว พื้นดินกับพื้นสิ่งก่อสร้างถูกผสมกลมกลืนอย่างแยกไม่ออก

ด้านบนเองก็มีแขนกลกับท่อห้อยลงมาจากผ้าเพดานเป็นจำนวนมาก

แต่สิ่งที่ห้อยระโยงระยางเหล่านั้น มีสภาพพังทลาย ถูกสนิมสีแดงเกาะกัดกร่อน และมีต้นด้ายดำเกาะยึดเอาไว้จนกลายเป็นสีดำมิด

แสงสว่างจากท้องฟ้าส่องลอดผ่านช่องว่างของเส้นด้ายธรรมชาติสีดำ จนเกิดเป็นแสงระยิบระยับเบาบางทอดลงบนผิวพื้นกับผนัง

ผนังรอบข้างเองก็ถูกกัดกร่อนและขรุขระไปตามอายุไม่แพ้กัน

เพียงดูก็พอทราบได้ถึงอายุที่ยาวนานของสถานที่แห่งนี้

ทุกรอยแยกของกำแพงพวกนั้น จะต้องมีต้นไม้ผิวแดงที่เต็มไปด้วยหนาม หรือต้นใบสีแดงน่ากลัวงอกเงยแทรกออกมา

ทั้งพื้น ผนัง และเพดาน ล้วนแต่เป็นวัสดุที่ถูกขึ้นรูปด้วยกรรมวิธีที่ฉันไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

มันต่างออกไปจากซากโบราณที่ฉันเคยเห็นครั้งที่แล้ว เพราะที่นี่ดูทึมทึบแข็งแรงและมีความหยาบมากกว่า

ราวกับว่าที่แห่งนี้ถูกสร้างเพื่อเน้นใช้งาน มากกว่าจะไปคำนึงถึงความสวยงามอะไรทำนองนั้น

ฉันลองใช้พลังภูติวิเคราะห์โครงสร้างอะตอมของสิ่งก่อสร้างตรงหน้าดู แต่กลับรู้แค่ว่ามันมีส่วนผสมของแร่ภูติกับแร่เฮเดสอยู่เท่านั้น

แร่ภูติคือแร่ยอดนิยมของพวกเราที่เอาไปใช้ผลิตอุปกรณ์วิทยาศาสตร์เวทมนตร์ หรือพวกวัตถุดิบตัวนำพลังงานต่าง ๆ ในเทคโนโลยีต่อต้านแรงโน้มถ่วง

ส่วนแร่เฮเดสคือแร่ที่ค้นพบได้ในทวีปนี้ เป็นแร่ประหลาดสีขาวซึ่งสามารถสะท้อนคลื่นแม่เหล็กกับรังสีได้ทุกประเภท

ส่วนแร่ตัวอื่นที่ผมลงไปในเนื้องานก่อสร้าง มีแต่โครงสร้างที่ฉันไม่เคยเห็นจากที่ไหนมาก่อน

อาจเกิดจากความโง่ของฉันเองที่ไม่รู้จักสารประกอบทุกตัวในโลก แต่ฉันรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นสารประกอบที่ไม่ใช่เทคโนโลยีของพวกเรา

นอกจากความแปลกประหลาดเหล่านี้แล้ว พวกสิ่งของที่จัดวางในห้องนี้ก็แปลกไม่แพ้กัน

สิ่งของ… ไม่สิ มันเหมือนอาวุธสงครามมากกว่า

อะไรบางอย่างขนาดห้าเมตรที่มีขาแปดหกคล้ายแมลง

จานบินที่มีผิวหินหนากว่าหกเมตร และมีใบมีดคมกริบยืดยาวออกมารอบตัวยาน

ครอบแก้วทรงกลมที่มีขากลยืดยาวจำนวนมากคล้ายแมงกะพรุน

และลังกล่องบรรจุอะไรบางอย่างที่คล้ายกับดาบติดลงไปบนเครื่องยิง

อาวุธเหล่านั้นต่างอยู่สภาพระเกะระกะ ล้มเทกระจาดกระจายไปทั่วห้อง

คงมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับที่แห่งนี้ เลยทำให้สิ่งของกับห้องนี้อยู่ในสภาพที่พังทลายไม่มีชิ้นดี

อีกหนึ่งอารยธรรมที่สาบสูญอย่างงั้นหรือดอง?

แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามากพอจะมาดื่มด่ำกับการค้นพบที่นี้หรอก

เพราะว่าฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะสิดอง

พอสายตาเริ่มชินกับความมืด ฉันก็แทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตกใจ

บนซากอารยธรรมตรงหน้า มันมีสัตว์ร้ายรูปร่างงูที่มีขาแมงมุมอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก

[สไปเดอร์-อาร์บอก] สัตว์ร้ายที่พวกอาจารย์เคยพูดถึงเอาไว้

ยักใยแมงมุมสีดำถูกกางกระจายไปทั่ว จนทำให้สถานที่แห่งนี้ดูคล้ายกับรังของจอมปีศาจที่มักพบเห็นในเกมส์

หากเงียหูฟัง ก็จะได้ยินเสียงเดินชวนสยองขวัญดังขึ้นต่อเนื่องไม่มีหยุด

พวกมันมีขนาดตั้งแต่หนึ่งเมตรไปจนถึงสิบเมตร

บางตัวกำลังวางไข่ บางตัวกำลังกลืนเหยื่อเข้าไป และบางตัวกำลังกางใยขยับขยายสร้างรังให้ใหญ่โตยิ่งขึ้น

ส่วนบริเวณที่น่ากลัวที่สุด คือบริเวณที่ใจกลางของห้องโถง

ที่ตรงนั้นมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นอนขดตัวอยู่

มันมีขนาดตัวใหญ่กว่าห้าเมตร ยาวอาจมากกว่าสามสิบเมตร มีเขี้ยวที่ยาวเท่าต้นไม้ และมีขาแมงมุมขนาดพอ ๆ กับผุู้ชายตัวใหญ่ของเผ่ายักษ์สามคนยืนโอบรอบ

แค่ดูก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือตัวจ่าฝูง

พฤติกรรมของมันคือนอนอ้าปากค้างรอให้ลูกน้องของมันลากเหยื่อมาป้อนเข้าไปในปาก

เหยื่อที่ถูกนำเข้าปากนั้น จะถูกใยเหนี่ยวสีดำพันธนาการร่างเอาไว้

ดูเหมือนว่าใยเหนี่ยวพวกนั้นจะต่างไปจากที่จับพวกฉันมา

ร่างของเหยื่อรูปร่างคล้ายม้าที่ถูกใยรัดเอาไว้ กำลังเกิดควันพวยพุ่ง

ถึงร่างของเหยื่อจะไม่ส่งเสียง ไม่ขยับตัวเพราะสูญเสียอิสระภาพทางร่างกาย แต่ฉันกลับรู้สึกได้ถึงเสียงกรีดร้องที่โหยหวย

เหยื่อที่ถูกใยนั้นพันตัวเริ่มเปลี่ยนสภาพ ผิวหนังของมันไหม้เกรียม ขนหลุดร่อน แล้วกลายเป็นม้าย่างสุกตัวหนึ่งไป

อย่างกับเป็นภาพการลงทัณฑ์ของ [กาฬสุตมหานรก] ตามตำนานของเผ่ามนุษย์เลยแฮะ

พวกลูกน้องนำม้าย่างสุกเข้าไปในปากของจ่าฝูง

พวกมันจับร่างของเหยื่อเข้าไปบดกับฟันเขี้ยวของจ่าฝูง แล้วนำเศษเนื้อนั้นมาปะลงบนลิ้นทรงกลมเพื่อให้เจ้านายของมันรับรู้รสชาติ ก่อนจะช่วยนำเข้าไปคอหอยเพื่อให้เจ้านายของมันกลืนลงไป

เออ… ไม่สิ ลูกน้องของมันหายเข้าไปในช่องปากที่คล้ายถ้ำนั้นเลยละดอง

จะบอกว่าต้องให้ลูกน้องนำเหยื่อลงไปถึงกระเพาะอาหารให้โดยตรงเลยอย่างงั้นหรือดอง?

อะไรจะขี้เกียจได้ขนาดนี้กันเนี่ย ดอง~

"ก่อนอื่นรีบไปจากที่นี่ดีกว่าดอง"

โชคดีที่ตอนนี้พวกมันยังไม่รู้ตัวว่าหนึ่งในเหยื่อของมันหนีรอดออกมาได้

ว่าแต่คนอื่น ๆ จะเป็นยังไงกันบ้างนะดอง?

คงไม่ต้องเป็นห่วงจาวิซหรอก เพราะเธอคนนั้นเป็นหุ่นยนต์ พิษทำอะไรเธอไม่ได้อยู่แล้ว

ที่น่าเป็นห่วงคือดิวซ์ มังกรขี้เรื้อน กับแม่กระต่ายดำต่างหาก

*หนุบ~*

อะไรเนี่ย…

เหมือนว่าจะสัมผัสอะไรบางอย่างนุ่ม ๆ แฮะ

*โป๊ะ! *

พอลองบีบเต็มมือ มันก็แตกดังโป๊ะเลยดอง

ไหน ดูสิว่ามันคืออะ—

สิ่งนั้นคือเมือก

เป็นเมือกเหลว ๆ จากร่างกายของตัวอ่อนน่าขยะแขยงสีขาวของสิ่งมีชีวิต

เมือกนี้ไหลออกมาจากร่างของสิ่งมีชีวิตที่พึ่งถูกฉันดับชีวิตไป

พวกมันมีรูปร่างคล้ายกับงูตัวเล็ก ๆ ขนาดสิบเซนติเมตร มีขาแมงมุมกับปล้องแมงมุมหุ้มส่วนลำตัวเอาไว้

เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กพวกนั้นไต่ออกมาจากร่างเน่า ๆ ของตัวอะไรสักอย่างที่มีรูปร่างคล้ายกับจระเข้มีขน

พวกมันมีเป็นจำนวนมาก และกำลังวิ่งหนีกันจ้าละหวั่นอันเนื่องจากถูกฉันรุกรานช่วงเวลาการกินอาหารของพวกมัน

หากจะให้พูดเปรียบเทียบ ก็เหมือนกับว่าฉันกำลังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงของแมลงสาบที่กำลังวิ่งแตกรังนั่นละดอง

“@! #@%^$”

อยากจะกรีดร้องออกมาแต่ทำไม่ได้

ไม่อย่างงั้นเดียวพวกมันจะรู้ตัวว่ามีเหยื่อน่ารักน่ากินอยู่ตรงนี้ตัวหนึ่ง

“ (ใจเย็น ๆ ทำใจให้สงบแล้วค่อย ๆ เคลื่อนไหวไปนะ) ”

เอาละ สูดลมหายใจให้เต็มปอดแล้วเริ่มย่องหนีออกไปดีกว่าดอง

คราวนี้ต้องระวังขาให้ดี ไม่ให้ไปเหยียบโดนตัวเข้าให้อะไรอีก

ดูเหมือนว่าบริเวณนี้จะเป็นที่วางไข่ของพวกมัน

เหยื่อจำนวนมากที่ถูกรัดพันเอาไว้ จะมีเปลือกไข่แมงมุมขาว ๆ เกาะติดเอาไว้แน่นที่ร่างกาย

บางตัวถูกวางแนบติดผิวด้านนอก บางตัวถูกยัดฝั่งลงไปข้างในใต้ผิวหนังจนปูดโปนน่ากลัว

“ (ฉันคงยังไม่ถูกวางไข่ไปหรอกใช่มั้ย?) ”

พอเห็นแบบนี้แล้วเลยอดเป็นห่วงตัวเองไม่ได้

แต่บนผิวของฉันไม่มีบาดแผลปรากฏสักที่ ดังนั้นคงยังไม่โดนวางไข่ลงไปหรอก

เส้นทางที่ถูกกางไปด้วยใยสีดำ ช่างคดเคี้ยวไปมาราวกับทางเขาวงกต

โชคดีที่หากเทียบกับบริเวณใกล้ตัวจ่าฝูงตรงกลางห้องแล้ว ถือว่าตรงบริเวณนี้มีพวกมันอาศัยอยู่น้อย เลยยังพอเลี่ยงการปะทะได้อยู่

ว่ากันว่าพวกงูจะไวต่อความร้อนและมีลิ้นเอาไว้รับกลิ่น ดังนั้นฉันเลยเอาขี้โคลนจากดินรอบ ๆ มาพอกตัวเองเพื่อเอาไว้

พอพูดถึงงูแล้ว เลยนึกพลังชีวิตที่มากล้นของพวกงูขึ้นมา

ว่ากันว่าต่อให้ตัดหัวงูออกมาจากร่างแล้ว พวกมันก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อีกราว 20-60 นาที

แต่ฉันเห็นแม่กระต่ายใช้มีดแทงหัวมันจนตายคาที่ได้ งั้นแสดงว่าพวกนี้อาจจะไม่ได้มีพลังชีวิตมากอย่างที่คิด

แถมตัวอ่อนของพวกมันยังมีความคล้ายแมงมุมมากกว่างูด้วย

เอาเป็นว่าอย่าใช้สามัญสำนึกตามปกติกับพวกมันเลยดีกว่าดอง

“...ตรงนั้นมัน”

ทางวงกตใยสีดำที่พวกมันกางเอาไว้ในบริเวณนี้ เริ่มแตกออกเป็นเส้นทางที่ซับซ้อนมากขึ้น

โชคดีที่ทางแยกแต่ละทางนั้นตื้น เลยสามารถใช้สายตาสอดส่องดูได้ทันทีว่าทางแยกไหนเป็นทางตัน

แต่ทางแยกตรงหน้าในตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้น

มันเป็นทางแยกสองทางที่ลึกน่าดู

ไหน… ขอแอบส่องดูหน่อยซิ ดอง~

“@! ##%^!! ”

เจอภาพชวนอ้วกอีกแล้วดอง

ทางแยกด้านขวาคือเส้นทางเดินไปต่อ

ส่วนเส้นทางด้านซ้ายเป็นลานโล่งขนาดราวห้าเมตร ก่อนจะมีเส้นทางไปต่อจากลานโล่งนั้น

ปัญหาคือที่ใจกลางของลานโล่ง

ใจกลางลานโล่งมีพวกมันสองตัวกำลังวางไข่อยู่

ตัวหนึ่งมันมีขนาดลำตัวยาวประมาณสิบเมตรได้

ตามร่างที่ยาวเหยียดของมัน มีท่อขนาดเล็กจำนวนมากปรากฏให้เห็น

มันใช้ท่อที่คล้ายเข็มแทงลงไปบนร่างของเหยื่อ แล้วเริ่มฉีดไข่จำนวนมากวางลงไป

เหยื่อที่ถูกวางไข่ลงไปนั้น จะถูกส่งต่อให้อีกตัวที่มีขนาดเล็กกว่า

ตัวนั้นยาวเพียงหนึ่งเมตร

มันใช้สี่ขาของแมงมุมยกตัวเองสูงขึ้นมา แล้วใช้ท่อที่คล้ายอวัยวะเพศชายฉีดสารสีขาวลงไปบนไข่

เป็นพวกผสมพันธุ์ภายนอกอย่างงั้นหรือดอง?

“อย่าไปยุ่งกับพวกมันเลยดอง…”

ไปเส้นทางขวาน่าจะฉลาดกว่านะดอง

แต่ในตอนนั้นเองที่ฉันบังเอิญไปเห็นบางสิ่งที่ทำให้ไม่สามารถละสายตาออกไปได้

นั่นคือแม่สาวกระต่ายดำเองก็อยู่ในกลุ่มที่กำลังจะถูกวางไข่ด้วยนะสิดอง

อืม… จะช่วยยังดีนะดอง

โชคดีที่อาวุธไม่ได้หล่นหายไปไหน เลยยังพอมีอะไรให้ใช้ต่อสู้ได้อยู่

แต่ดูทรงแล้วพวกมันคงไม่มีทางถูกฆ่าด้วยปืนรังสีภายในนัดเดียวแน่

จะให้สร้างลูกไฟเผาขนาดใหญ่ก็ไม่ได้ เพราะอาจลามทุ่งจนกลายเป็นเผาแม่กระต่ายไปด้วย

พลาสม่าขนาดเล็กละ? ถ้าตัวขนาดหนึ่งเมตรคงปราบได้สบาย แต่ฉันไม่คิดว่าจะเอาตัวขนาดสิบเมตรลงได้หรอกนะ

หรือจะสร้างพื้นที่เยือกแข็ง 0 เคลวินดี? ไม่สิ ฉันไม่มีเวลามากพอจะมาทำแบบนั้น

“งั้นใช้แผนเบนความสนใจแล้วกันดอง”

ฉันหันกลับไปที่เส้นทางเดินด้านขวา แล้วปรับความแรงของปืนรังสีในมือให้เป็นระดับต่ำสุด

ความแรงต่ำสุดของปืนรังสี ทำได้เป็นเพียงแค่เครื่องจุดไฟเท่านั้น

ซึ่งฉันเล็งจุดนั้นอยู่

แสงสีฟ้าที่ถูกปล่อยออกมาจากปืน กำลังแผดเผาและลุกไหม้เส้นใยที่โยงไปทั่วทางเดินด้านขวา

จากไฟเล็ก ๆ เริ่มลามมากขึ้นจนกลายเป็นทะเลเพลิงขนาดใหญ่

“พวกมันเคลื่อนไหวแล้วดอง! ”

ไม่มีสิ่งมีชีวิตตัวไหนที่ไม่ตกใจยามบ้านตัวเองถูกเผาทำลาย

เจ้าตัวที่กำลังวางไข่ รวมไปถึงพวกที่เดินตรวจตราบริเวณนี้ต่างมุ่งหน้าไปเส้นทางเดินขวากันจนหมด

โชคดีที่ฉันตัวเล็ก เลยสามารถซ่อนอยู่ใต้เงาของพวกเหยื่อที่อยู่รอบ ๆ ได้

ฉันรอจนกระทั้งพวกมันวิ่งผ่านไปทางนั้นหมดแล้ว จึงค่อยออกมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ฉันหันไปมองเส้นทางเดินด้านขวา

พวกมันกำลังช่วยกันพ่นเส้นใยใส่กองไฟ ราวกับคิดว่าจะใช้สิ่งนั้นดับไฟได้

แต่มันเป็นการเติมเชื้อไฟ เลยยิ่งทำให้ไฟลุกโหมรุนแรงขึ้นมากกว่าเดิม

สัตว์ยังคงเป็นแค่สัตว์วันยังค่ำละนะดอง

ดีละ รีบใช้โอกาสนี้ไปช่วยน้องกระต่ายดำเถอะ

***น้องเล็ก [ทัวร์มาลีน-เอท]

โดนเข้าจนได้

ข้าน้อยน่าจะรู้ตัวนะว่าอาจจะมีพวกมันเหลืออยู่อีกมาก

ปกติพวก สไปเดอร์-อาร์บอก ชอบรวมตัวล่าเหยื่อเป็นฝูงอยู่แล้ว จึงไม่แปลกที่จะมีพวกมันซ่อนตัวอยู่เป็นฝูง

ภาพสุดท้ายที่ฉันจำได้ คือภาพที่มีเส้นใยสีดำจำนวนมากพุ่งกระจายออกมาทุกทิศทาง

ดูเหมือนว่าจะมีเพียงแค่คนที่ชื่อ [จาวิซ] ที่รอดจากการโจมตีฉับพลันนั้น

เจ้านั่นเก่งกาจมากทีเดียว เพราะภาพสุดท้ายก่อนที่ข้าน้อยจะถูกฉีดพิษดับดวงตา คือภาพที่เจ้านั้นกำลังยืนอยู่บนกองภูเขาศพของสไปเดอร์-อาร์บอก

แต่สุดท้ายเจ้านั่นก็ถูกจำนวนที่มากกว่ารุมโจมตีและถูกจับตัวมาในท้ายที่สุด

ปกติแล้ววิธีรับมือพวก สไปเดอร์-อาร์บอก คือการหลบหนีเลี่ยงการปะทะ

เพราะพวกมันรักพวกพ้องมาก ถ้าพวกมันถูกฆ่าไปหนึ่ง พรรคพวกของมันจะออกมาสู้สุดใจโดยไม่สนชีวิตของตัวเอง

“...”

คิดไปเองหรือเปล่าว่าเหมือนกับกำลังถูกอุ้มขึ้นมา?

ไม่สิ ข้าน้อยคงกำลังจะถูกวางไข่ลงไปมากกว่า

เอายังไงดี กัดฟันกรามเพื่อกินยาพิษฆ่าตัวตายเลยดีไหม?

ทำเลยดีกว่า

“...”

ลืมไปว่าเป็นอัมพาตอยู่ เลยทำให้ขยับกรามไม่ไหว

… อบอุ่นจัง

แปลกแฮะ ทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นแบบนี้

เดียวนะ… มือเริ่มกลับมามีความรู้สึกแล้ว?

“ได้—ยิน—”

แถมเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างด้วย

“อึ๊ก...”

แสงสว่างกลับมาสู่ดวงตา

รู้สึกได้ถึงอากาศ รู้สึกได้ถึงแผ่นดิน รู้สึกได้ถึงสัมผัสร้อนหนาว

รู้สึกได้ถึงชีวิต

“นี่เธอ… ยัยดอง!? ”

ภาพแรกที่เห็นคือภาพของยัยดองหัวเขียวที่กำลังจ้องใบหน้าของฉันอยู่

“รักษาสำเร็จ! นึกว่าเธอตายไปแล้วเสียอีกดอง! ”

รักษา? นึกว่าตายไปแล้ว? นี่จะบอกว่ามาช่วยข้าน้อยเอาไว้เช่นนั้นหรือ?

“ที่นี่คือ…”

ข้าน้อยมองไปรอบตัวแล้วเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน

ดูเหมือนว่าตัวข้าน้อยกำลังอยู่ใจกลางรังของสไปดอร์-อาร์บอก แถมยังเป็นส่วนลึกสุดอีกด้วย

ไกลออกไปจากตรงนี้ มีกองไฟขนาดใหญ่กำลังลุกไหม้อยู่

อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของยัยนี่?

จะบอกว่าข้าถูกยัยนี่ช่วยชีวิตเอาไว้เป็นครั้งที่สองเช่นนั้นหรือ?

ถูกช่วยเอาไว้โดยพวกเผ่าอสูรกายที่ฆ่ามารดาบุญธรรมของข้าน้อยเนี่ยนะ?

รู้สึกสับสนจังเลยแฮะ

“รอดแล้ว รอดแล้ว~”

ยัยดองดูดีใจมากที่ข้าน้อยยังไม่ตาย

เธอเข้ามากอดข้าน้อยทั้งน้ำตา แล้วเริ่มลงมือลูบหัวกับใบหูกระต่ายของข้าน้อยอย่างอ่อนโยน

ยะ...อย่าเล่นใบหูของข้าน้อยนะ!

แต่ทว่าข้าน้อยกลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน

เพราะรู้สึกอบอุ่นที่ถูกทำแบบนี้ใส่

รู้สึกมีความสุขที่มีคนมาลูบหัวและใบหูอย่างอ่อนโยน

รู้เหมือนกับว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก…

เดียว… ดึงสติกลับมาก่อนสิตัวข้า!

จะมามีความรู้สึก [รัก] กับพวกเผ่าอสูรกายไม่ได้เด็ดขาดนะ! แถมอีกฝ่ายยังเป็นผู้หญิงเหมือนกันด้วยไม่ใช่เรอะเจ้าค่ะ!

สเปคของข้าน้อยต้องเป็นผู้ชายแมน ๆ ดูล่ำ ๆ แบบ [ไพไรน์] คนนั้นต่างหาก!

ไม่สิ ตอนนี้มันใช่เวลาจะมาพูดถึงเรื่องนี้ไหมเนี่ย!?

“ปล่อยเดียวนี้นะยัยดอง! ”

“ดอง!? ”

ข้าน้อยพลักยัยดองให้หลุดออกจากตัวเองด้วยความเขินอาย…

ไม่สิ ข้าไม่ได้กำลังเขินอยู่นะ!

“โกรธ...อยู่หรือดอง...”

ยะ...อย่าทำเสียงเศร้าแบบนั้นสิ!

แต่ว่าท่าทางเศร้าสร้อยของยัยนี่ดูน่ารักไม่เลวเลยนะ น่ารักจนอยากเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงเลยละ

แถมดูเหมือนยัยนี่จะทำแว่นหายไปแล้ว ตอนนี้เลยไม่มีอะไรบดบังใบหน้าที่แท้จริงเอาไว้

ไม่น่าเชื่อว่าพอยัยนี่ถอดแว่นออกแล้ว จะทำให้ดูน่ารักได้ขนาดนี้

หัวใจของข้าน้อยเริ่มเต้นแรงขึ้น ใบหูเองยังร้อนจนเริ่มส่งควันลอยขึ้นมา

ตอนนี้รู้สึกแบบประมาณว่า “อ๊า~ อยากถูกมือที่ดูนุ่ม ๆ นั้นสัมผัสหัวจัง อยากปล่อยให้ใบหูของข้าน้อยถูกคนน่ารักเช่นนี้ลูบจังเลย~”

“...”

ดึงสติกลับมาก่อน!

ก่อนอื่นต้องท่องนะโมสามจบเพื่อเรียกสติ…

นะโม~ นะโม~ นะโม~

โอเค ครบสามจบแล้ว! ข้าน้อยได้สติกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!

“อะ… เอาเป็นว่าขอบคุณที่ช่วยเหลือข้าน้อยเอาไว้! แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาทำแบบนี้นะ! รีบหนีกันก่อนเถอะ! ”

ตอนนี้หยุดคิดเรื่องบ้า ๆ แล้วหาทางหนีกันก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ!