ตอนที่ 1 ปัน ปัน
สวัสดีทุกคนเราชื่อ ปันปัน ชื่อนี้คุณย่าเป็คนตั้งใจ เราอยู่กับป๊ากับคุณย่าที่ไร่ปันสุข ชื่อนี้เปลี่ยนตอนเราเกิดด้วยความที่คุณย่ามีหลานรักคนแรก เลยเปลี่ยนชื่อไร่จะ ไร่รุ่งอรุณ เป็ไร่ปันสุข
เจ๋งใช่ไหมล่ะ เกิดมาพร้อมกับได้เป็ที่รักของทุกคน โดยเฉพาะคุณย่าคนสวย เรารักคุณย่ามาก ท่านรักและใจดีกับเรา ส่วนคุณป๊าหรอ ใจดีมาก ตามใจทุกอย่าง สิ่งหนึ่งที่ป๊าสอนเรามาั้แ่เด็กจนโตคือ ให้อดทนในสิ่งที่ไม่ได้ดังใจแล้วพอเวลาผ่านไปทุกอย่างจะกลายเป็เื่ขำขัน ป๊าเป็คนเก่งและขยันเป็ตัวอย่างของลูกอย่างเรา เรารักและภูมิใจในตัวป๊ามาก
ปันปันที่บ้านจะเรียกแบบนี้ แต่พอไปโรงเรียนเราให้เพื่อนเรียกปันเฉย ปันปัน มันน่ารักไปไม่เหมาะกับเราเท่าไหร่ เหมือนไม่ใช่ตัวเอง 555 เพื่อนๆ จะเรียกเราว่า ปัน ส่วนคุณย่าเรียก ปันปัน ท่านบอกว่าน่ารักเหมาะกับคนน่ารักๆ อย่างหลานคนสวย ว่าซ่าน
“ปัน เขียนไออารี่อีกแล้วเบาะ!” นี่คือไอ้เจนเพื่อนรัก เล่นด้วยกันมาั้แ่เด็กๆ เจนเป็ลูกลงพบคนงานในไร่ ลูกน้องคนสนิทคุณป๊า มันชอบพูดภาษาอิสาน
จนเราพูดได้เพราะเล่นด้วยกันบ่อยภาษาค่อยๆซึมเข้าไปในก้านสมองอันชาญฉลาดของเรา เป็ไงล่ะ นอกจากภาษาอังกฤษที่เราใช้ได้ดียังมีอีกภาษาคือภาษาอิสาน กลายเป็ว่าเราพูดได้สามภาษา เป็ไงเก่งใช่มั้ยล่ะ เรียกว่าอัจฉริยะก็ได้ไม่ติด
“เซาเขียนๆ ไปหาเก็บของ เดี๋ยวจะไปฮอดค่ำ” เราสองคนอยู่ปีสี่ใกล้จะจบแล้ว
“เอ้อๆ เซาแล้ว จะแมนจ่มเป็คัก”
*****
วันนี้เป็วันอาทิตย์เราสองคนต้องเดินทางเข้ากรุงเทพเพื่อจะกลับไปเรียนที่มหาลัย ปันรับถ่ายภาพ ตามที่ลูกค้าจ้าง ไม่ว่าจะถ่ายเสื้อผ้า ถ่ายโปรโมทร้านอาหาร ตามที่ลูกค้า้า เนื่องจากชอบเล่นกล้องมาั้แ่เด็ก เพราะที่บ้านป๊าเป็นักสะสมกล้อง ตัวยง เขาเลยได้รับอิทธิพลความชอบเ่าั้มาจากผู้เป็พ่อด้วยส่วนหนึ่ง แต่ก็เป็แค่ส่วนหนึ่ง
“คุณย่าขาปันไปก่อนนะคะ แล้วจะรีบกลับมาหาคุณย่าคนสวย ร๊ากคุณย่าม๊ากมาก ปันไปแล่ว ม๊วบ ม๊วบ” หอมแก้มคุณย่าสุดที่รัก ปันปันลาคุณย่าก่อนจะเดินทางเข้ากรุงเทพ
“ปันปันของย่า ปากหวานขี้อ้อนแบบนี้ย่ารักตายเลย ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก”
ย่าหลานกอดรัดกันเหมือนไม่อยากจากกัน ก่อนที่คุณย่าจะหันไปพูดกับเจนให้ดูแลกันดีๆ อย่าซนให้มากรู้จักห้ามกันด้วย เนื่องจากรู้ว่าหลานสาวเป็เด็กซน ยิ่งได้อยู่ด้วยกันกับเพื่อนรักอย่างเจนยิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีใครห้ามใคร
“คุณย่าค่ะ เจนลานะคะ หนูสัญญาจะดูแลหลานคุณย่าเป็อย่างดีเลยค่ะ”
“แล้วคุณป๊าเมื่อไหร่จะมาค่ะ ไปแอบจีบสาวที่ไหนรึป่าวเนี่ย ไม่ไหวนะคะคุณย่าแบบนี้ คุณย่าต้องจัดการ นานๆ ลูกจะกลับมาแล้วไม่อยู่บ้าน ป๊าเนี่ยใช้ไม่ได้เลย” ปันทำหน้าเบื่อหน่ายส่ายหน้า เอือมละอาจนคุณย่าหยิกแก้มหลานสาวเล่นใหญ่จริงหลานคนนี้
“ตัวแสบ ใส่ร้ายอะไรป๊า หื้ม” ป๊าเดินมาในบ้านหลังใหญ่เดิมมาหาเขาที่โรงจอดรถ หนุ่มใหญ่หน้าคมแต่เข้าห้องน้ำแป๊ปเดียวลูกสาวตัวแสบบ่นพร้อมใส่ร้ายเขาใหญ่เลย
“อ้าว! ป๊า อยู่บ้านหรอกเรอะ! โอ๊ยยย คุณย่าช่วยปันด้วย” คุณปานเ้าของไร่ปันสุข เขกมะเหงกลงหัวลูกสาวสุดแสบไปที ไม่ได้แรงอะไรหรอกแต่เ้าตัวแสบของเขาชอบเล่นใหญ่ไปฟ้องคุณแม่เขาให้ได้โดนดุตามระเบียบคนรักหลานอ่ะนะ
“ตาปาน ทำไมชอบทำร้ายลูกห๊ะ ไม่ไหว ปันปันของย่าไม่เป็ไรนะลูก เจ็บมากมั้ยนั่น” ปากต่อว่าลูกชายแต่มือลูบหัวหลานรัก คุณปานทำตาโต แม่หลงหลานโดยไม่มองความเป็จริงทั้งที่ตัวแสบของบ้าน ใส่ร้ายเขาต่างๆ นานา คุณปานทำหน้ามุ้ย กอดอกงอนลูกกับแม่ตัวเอง จนปันอมยิ้ม
“โอ๋ ๆ คุณป๊าสุดหล่อของลูก มาๆ กอดกันรักๆ กันน๊า จุ๊บ” คุณปานยังกอดอกให้ลูกสาวกอดแถมยังหอมแก้ม จนยิ้มแก้มปริ
“หายงอนยัง”
“หายแล้วก็ได้ เห็นว่าเป็ลูกรักหรอกนะ” ก่อนที่สองพ่อลูกจะกอดหอมกันจนหนำใจ คุณปานปล่อยให้ลูกเดินทางเดี๋ยวจะค่ำ ปันปัน เดินไปขึ้นรถคู่ใจ เป็รถคลาสสิค ที่ยกเครื่องใหม่ แรงกว่าเดิม ปันเป็คนชอบรถโบราณ ย่าจะซื้อรถใหม่ให้เพราะกลัวพังกลางทาง แต่คุณย่าหารู้ไม่ว่ารถคันนี้ธรรมดา คันนี้มีฉายาว่าเ้าชายกบแห่งวงการรถคลาสสิค ก็นั่นแหละความรักหลานต้องตามใจ ปันเป็คนที่มีความเป็ตัวเองสูง ถ้าจะทำอะไรจะทำให้สุด
“เจนเราแวะหาอะไรกินก่อนมั้ย กินเสร็จค่อยไปส่งแก” เราสองคนเรียนคนละมหาลัย แต่ก็เจอกันบ่อยๆ ถ้าว่างปันจะชวนเจนไปถ่ายงาน
“ก็ดีนะ ไม่ได้กินอะไรั้แ่เมื่อวานแล้ว” ปันถึงกับเบ้ปากใส่เพื่อน
“มีอะไรเวอร์กว่านี้มั้ย” เจนหัวเราะก๊าก สองคนนี้อยู่ด้วยกันมีแต่เสียงหัวเราะเจนไม่ชอบให้ปันทำหน้าเข้ม เวลาที่มันอยู่กับคนที่ไม่รู้จักหรือไม่สนิทปันมันชอบทำหน้าเก็ก เขารู้ว่าปันมีกำแพงบางอย่างที่สร้างขึ้นเมื่อเขาไม่ได้อยู่กับคนที่สนิทใจ
“ร้านเก่าเราแล้วกัน กำลังอยากกินเตี๋ยวเป็ด ขอเบิ้นสองชามนะฮะ”
“เอาที่แกสบายใจค่ะเพื่อน เซงมื้อนี้รถคึติดแท้ว่ะ”
“ใจเย็นเด้อ ผ่านไฟแดงหน้าก็ถึงแล้วบอกพยาธิแกให้อดทน”
ระหว่างรอไฟเขียวสองเพื่อนซี้เมาส์มอยตามประสาคนชอบคุย ไม่ต้องงงเื่ภาษา ด้วยความที่แม่กับพ่อเจนเป็คนอิสานโดยกำเนิดเค้าจึงพูดกับที่บ้านจนชิน แต่กับคุณปันปันเพื่อนรัก ตอนเด็กก็แปลกๆ เวลาปันพูดสำเนียงมันทะแม่งๆ จนคุณย่าขำเอ็นดู แรกๆ ก็ไม่อยากให้หลานพูดแต่ทำไงได้เมื่อมีเพื่อนเล่นส่วนมากก็เป็ลูกคนงานในไร่ ก็คงต้องปล่อย แต่ก็น่ารักดี เวลาได้ยินหลานพูด แต่เวลาโตขึ้นเข้ามาเรียนในกรุงเทพปันจะพูดแค่กับเจน เขาจะเลือกพูดบางทีก็พูดสองภาษาปะปนกันไป แต่ส่วนใหญ่ก็จะใช้ภาษาไทยเป็หลัก
“โคร้ม!” เสียงดังลั่นจนใครแถวนั้นมองกันหมด ลูกรักของปันโดนชนท้าย สองคนที่อยู่ในรถถึงกับหน้าทิ่ม ด้วยความใ ปันรีบลงจากรถไปดูลูกรัก
“อะไรว่ะเนี่ย ขับรถประสาอะไรของคุณ” หลังจากปันไปดูท้ายรถน้ำตาแทบล่วง ตูดลูกรักยุบเข้าไป ดีนะชนแค่ข้างเดียว ไฟท้ายด้านขวาแตกแถมยุบเข้าไปค่อยข้างเยอะ
“ปัง ปัง ปัง” ปันเดินไปเคาะกระจกรถ ยุโรปป้ายแดงยี่ห้อดัง ชนแล้วยังมีหน้านั่งอยู่ในรถเฉยเลย คุยโทรศัพท์หน้าตาเฉยทำให้เ้าตัวฉุนขึ้นมาทันที
“ลงมา คุณ คุณ ขับรถยังไงห๊ะ!”
“ปัน ใจเย็นก่อนค่อยๆ พูด รอเค้าลงมาก่อน”
“ปัง ปัง ปัง ลงมา”
“หยุดเคาะได้แล้วค่ะ ถ้ากระจกรถฉันแตกขึ้นมาจะทำยังไง” ในที่สุดสาวสวยก็ลงรถหลังจากที่วางหูโทรศัพท์แล้ว
“โห่ ขึ้นเลยๆ ยายอันนี้ งามซื่อๆ บ่มีสมอง กระจกหนาขนาดนี้แตกกะอย่าไปหาซื้อรถยี่ห้อนี้เถาะ” สาวสวยทำหน้างง แต่เจนแอบขำ มันชอบด่าคนเป็ภาษาอิสาน
“คุณว่าอะไรนะ”เสียงหวานเอ่ยถาม
“เปล่า แล้วคุณขับรถยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือ ทำลูกชายฉันเสียโฉมแบบนี้ห๊ะ”
“ก็คุณไม่เปิดไฟเลี้ยงอยู่ก็จะเลี้ยว ใครมันจะไปเบรกทัน”
“ยัยบ้า เบิ่งตาดูก่อนเห็นรึเปล่านี้ไฟเลี้ยว ยังกระพิบอยู่เลย เอาอะไรมาไม่เปิดก่อนห๊ะ” สาวสวยเหลียวมองเห็นไฟเลี้ยว เธอผิดเต็มๆ แต่ที่เธอโมโหคนตรงหน้าคือมาว่าเธอยัยบ้า ซึ่งไม่เคยมีใครเคยพูดคำหยาบคายแบบนี้กับเธอมาก่อน แต่เมื่อผิดเธอก็พร้อมจะชดใช้
“เธอว่าใครยัยบ้า ไอ้ปากเสีย จะเอาเท่าไหร่ว่ามาฉันไม่อยากเสียเวลา” ปันได้ยิน ยิ่งโมโหผู้หญิงคนนี้
“เอะอ่ะใช้เงินฟาด พวกคนรวยชอบใช้เงินแก้ปัญหา เงินไม่ได้สำคัญเท่ากับความรู้สึกของฉันตอนนี้หรอก คุณรู้มั้ยลูกฉันไม่เคยแม้แต่โดนแมวข่วน”
“แล้วจะเอายังไง ฉันก็จะรับผิดชอบก็ไม่พอใจ ฉันรีบเร็วๆคุณขอร้องละ”
เจนเห็นสองคนนี้ตกลงกันไม่ได้ มองดูหน้าเพื่อนตอนนี้มันโมโหมาก แต่อีกคนทำไมหน้าคุ้นจังว่ะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน คิดไม่ออก
“เอ่อ เอาแบบนี้มั้ยคะ คุณมีนามบัตรหรือเบอร์โทรศัพท์ติดต่อกลับมั้ย” เจนดูท่าแล้วสาวสวยคงรีบจริง หน้าเป็กังวลมาก ก่อนที่สาวสวยจะแลกเบอร์กับเจน แล้วรีบไปโดยไม่บอกร่างสูง ปันมัวแต่จับลูบคลำตูดลูกรัก พร้อมกับเก็บเศษไฟท้ายที่กระจายตามพื้น เงยหน้าอีกทีรถคู่กรณีไปแล้ว มองหน้าเพื่อนที่ทำหน้ายิ้มแหยๆ ให้เขา
“มึงบ้ารึเปล่าปล่อยเค้าไปได้ไงไอ้เจน ดูเธอทำกับลูกฉันสิ คนอะไรชนแล้วหนีไม่มีความรับผิดชอบ”
“เค้าอาจจะรีบก็ได้ แต่เธอเอาเบอร์ไว้ให้เราติดต่อกลับ เื่ค่าเสียหายเธอจะรับผิดชอบอยู่”
“ทำไมแกเชื่อคนง่ายจังว่ะเจน โว๊ย ข้าวก็ไม่ได้กินรถก็พัง หงุดหงิด”
“ไหนๆ ก็มาถึงหน้าร้านแล้วไปกินข้าวเติมพลังก่อนป่ะ ใจเย็นแล้วค่อยคิดว่าจะทำไงต่อ” ร่างสูงพยักหน้าก็ดีเหมือนกันโมโหไปยัยนั่นก็ไม่รับผิดชอบอยู่ดี
ระหว่างนั่งรออาหารมาเสริฟปันก็ได้โทรปรึกษารุ่นพี่ที่เคารพสมัยเรียนด้วยกัน ก็มีพี่คุณนี่แหละที่ช่วยหางานให้เขาได้ถ่ายงานสวยๆ ออกมา ทำให้เขาได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ จนทำให้มีคนรู้จักผลงานเขาตลอดจนทุกวันนี้
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ปันยกโทรศัพท์แนบหูเพื่อคุยกับปลายสาย
“ว่าไงปัน แกอยู่ไหนแล้ว พวกพี่รออยู่รีบมา มีสาวสวยถามหาแกด้วยเว้ย”
“พี่คุณ ปันอยู่กรุงเทพแล้วแต่มีปัญหานิดหน่อย”
“เกิดอะไรขึ้น” คุณคิ้วขมวดจนคนข้างๆ หันมองน้องสาวพวกเขาเป็อะไร
“พอดี อุบัติเหตุนิดหน่อย พี่คุณช่วยหาอู่ซ่อมให้ปันได้มั้ยคะ”
“ลูกรักแกเป็ไร เดี๋ยวฉันจัดการให้ส่งโลเคชั่นมาแล้วกัน”
“เดี๋ยวปันเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้พี่คุณจัดการเื่อู่ให้ปันด้วยนะ”
“ได้ๆ ไม่ต้องเป็ห่วง อู่นี้ไว้ใจได้เป็ลูกพี่ลูกน้องพี่เอง” คุณรู้ว่าปันมันรักรถคันนี้มาก ก็ลูกรักมันเห็นมันขับมาเรียนั้แ่ปีหนึ่ง จนจะจบแล้ว รถนี่เงาวับทุกวัน มันเป็ดูแลรถดีมาก แถมซ่อมเป็อีกต่างหาก เขารักและเอ็นดูปันมาก มันเป็น้องรหัสที่สนิท เรามีวีรกรรมด้วยกันเยอะ ต้องบอกว่าแค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่
แล้วณคุณก็เป็คนจัดการให้คนไปรับน้องรักและก็ส่งเจนเป็ที่เรียบร้อย ตอนนี้คุณเปิดบริษัทออแกไนท์ ด้วยความชอบ แต่ครอบครัวคุณทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมเขาเลยมีงานให้ปันบ่อยๆสมัยเรียนด้วยกัน
********
281
![[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717670780_50572386.webp)
