ตอนที่หนึ่งร้อยเก้า น่าหลันเมิ่งแม่สาวเม็ดพริกแดงผู้แสบสันต์!!!
น่าหลั่นเมิ่งสายตาราวกับจะเต็มไปด้วยเปลวไฟ
จนผมต้องทำตัวเป็นพระเอกโชวเน็นที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
“หามิได้ ผู้เยาว์ต่างหากที่ได้รับความเมตตาจากท่านผู้อาวุโสและสำนักประมูลเป็นที่พึ่งพิงในการดำเนินกิจการต่างๆ สำนักประมูลต้องยิ่งใหญ่แน่นอนหากได้ท่านผู้อาวุโสและน่าหลันเมิ่งช่วยในการบำรุงกิจการให้รุ่งเรืองสืบต่อไปนับพันปีหมื่นปี”
ผมชมไว้ก่อน
ปรกติแล้วกิจการต่างๆเหล่านี้จะดำเนินมาได้พันปีหมื่นปีจริงๆจนกว่าเนื้อเรื่องจะบรรยายถึงว่าพวกพระเอกแนวปราณยุทธมาเกี่ยวข้อง
กิจการที่ดำเนินมาพันปีหมื่นปีก็จะล่มสลายลงเพียงไม่กี่สิบตอน
และน่าหลันเมิ่งจะเป็นตัวละครที่ทำให้สำนักประมูลนั้นไม่ถูกฆ่ายกสำนักนั่นเองเพราะกลายเป็นผู้หญิงคนหนึ่งในฮาเร็มของพระเอกแนวปราณยุทธ
ถึงผมจะงงว่าเราจะทำกิจการค้าขายแลกเปลี่ยนไปทำไมหากมีกำลังมากพอที่จะชกคนทั้งโลกแล้วก็ตาม
หรือเพราะที่เราค้าขายกันอยู่ทุกวันนี้เราไม่ได้ทำไปเพราะจำเป็นต้องทำ แต่ทำเพราะความเคยชิน?
ผมพยายามชมทั้งสองฝ่ายแต่ท่าทางไม่ค่อยได้ผลเพราะน่าหลันซู่เหอลูบหนวดหรอมแหรมคล้ายหนูและกล่าวว่า
“หุหุหุ นายน้อยหวังถ่อมตัวเกินไปแล้วพวกนี้ยังห่างไกลห่างไกลนัก ยังต้องฝึกฝนอีกมาก หุหุหุหุ”
น่าหลันซู่เหอทำหน้าดีใจจนตาหยีฉ่ำน้ำ
เอ๊ะ หรือว่าตามโหงวเฮ้งอ้าวป้าหม่ามีวาสนาผูกพันกับแนว Zootopia เอ๊ย คนที่มีลักษณะท่าทางแบบสัตว์?
ทำให้ความสัมพันธ์คุยเขากันได้ดี
แต่แม่สาวเม็ดเพริกแดง น่าหลันเมิ่งก็ราวกับอารมณ์จะระเบิดออกมา
“คอยดูกันไปเถอะค่ะ พวกเราจะทำให้ท่านผู้อาวุโสได้นั่งจิบน้ำชาเกษียณอายุอย่างสบายใจเอง”
น่าหลันเมิ่งกล่าว
ผมทำท่าพยักหน้า
“มีแม่นางน่าหลันเมิ่งอยู่ สำนักประมูลต้อยิ่งยงยาวนานอย่างแน่นอน”
ผมกล่าวชม
และเธอทำหน้าดูถูกดูแคลนผมที่เป็นผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ชมเธอ
ผมยิ้มที่มุมปาก
เป็นไปตามแผน
หึ ผู้หญิงพวกนี้หากเจอคนที่ทำท่าสนใจพวกเธอจะดูถุกดูแคลนคนที่ทำท่าไม่สนเธอแบบพระเอกแนวปราณยุทธพวกเธอจะเริ่มสนใจ
แน่นอน นั่นอยู่บนเงื่อนไขที่ว่า พระเอกแนวปราณยุทธนั้นสามารถกระทืบผู้อาวุโสในตระกูลของแม่สาวพวกนี้ได้ด้วยนะ
ขอเพียงน่าหลันเมิ่งมองผมเป็น
นายน้อยงี่เง่าที่หลงเสน่ห์ของเธอ#134
เท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับผม