เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        รุ่งเช้าของวันถัดมามือถือของหยางเฉินก็สั่นขึ้น

        หยางเฉินนอนกอดเฉียงเวยอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่แสนอบอุ่นหลังจากที่ถูกเสียงโทรศัพท์มือถือรบกวนอยู่นานสองนาน ในที่สุดเขาก็คว้ามันขึ้นมารับสายด้วยความหงุดหงิด ไม่ทันที่หยางเฉินจะได้พูดอะไร เสียงจากปลายสายก็แผดร้องขึ้นมาอย่างมีโทสะ

        “เจ้าคิดว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว! ยังจะนอนหลับกินบ้านกินเมืองอยู่อีกเหรอ?!”

        โดยที่หยางเฉินไม่คาดคิดคนที่โทรมาหาเขาในยามนี้คืออาจารย์หยุนเหมี่ยว!

        หยางเฉินหาวหวอดออกมา

        “ท่านอาจารย์ คุณไม่เห็นหรือไงว่ามันเพิ่งจะหกโมงเช้า ยังมีเวลาอีกตั้งหนึ่งชั่วโมงก่อนที่ผมจะออกไปทำงานนะ”

        “หึ! ตอนข้าอายุเท่าเจ้าข้าตื่นตอนตีห้าทุกวัน ฝึกฝนร่างกายอยู่เป็นนิจหลังจากนั้นก็ยกถังน้ำสองใบแบกขึ้นเขา!”

        “อาจารย์หยุนเหมี่ยว การฝึกแบบนั้นมันเป็นของพวกวัดเส้าหลินนู่นแล้วอย่าบอกผมนะว่าพวกคนในหุบเขาอี้เหม่ยก็ฝึกกายกรรมแบบนั้น?” หยางเฉินถาม

        “หุบปากซะ! ที่ข้าโทรมาวันนี้ก็เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเจ้า!”

        หยางเฉินยังคงงัวเงียอยู่แต่เสียงของแม่ชีหยุนเหมี่ยวนั้นสูงไปหลายร้อยเดซิเบล ทำให้เฉียงเวยที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ตื่นขึ้น เธอหันมามองเขาพลางยิ้มน้อยๆ ให้อย่างน่ารัก

        “ธุระอะไรของคุณ?” หยางเฉินถามอย่างไม่เต็มใจ

        อาจารย์หยุนเหมี่ยวเค้นเสียงเธอถามขึ้น “ฮุ่ยหลินหลานข้าคุ้นชินกับบ้านของเจ้าแล้วหรือยัง?”

        “ฮุ่ยหลิน...” หยางเฉินแปลกใจ “เธอมาถึงที่นี่แล้วเหรอครับ?”

        อาจารย์หยุนเหมี่ยวแผดร้องเสียงสูงทันที

        “อะไร?! อย่าบอกข้านะว่าเจ้าไม่รู้ว่านางอยู่ที่จงไห่แล้ว? เมื่อวานนี้นางไม่ได้โทรหาเจ้าหรอกหรือ ข้าส่งนางไปที่จงไห่เมื่อตอนบ่ายเมื่อวานนี้!”

        หยางเฉินไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีแต่ไหนแต่ไรมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาอยู่แล้ว แต่ส่วนสำคัญของเรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่แม่ชีน้อยคนนั้นยังไม่มาหาเขาเลย

        “อาจารย์หยุนเหมี่ยว ผมไม่รู้เรื่องที่เธอมาจริงๆเธอไม่ได้โทรหาผมด้วย คุณจำผิดไปหรือเปล่า?”

        “ข้าไปส่งนางที่สถานีรถไฟด้วยตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่หลานข้าต้องออกไปไกลบ้านถึงจงไห่คิดเหรอว่าข้าจะให้นางเดินไป? นอกจากนี้ข้ายังให้โทรศัพท์มือถือไว้ให้กับนางด้วยเผื่อว่ามีปัญหาอะไรก็ให้นางโทรไปหาเจ้าแทน” หยุนเหมี่ยวเป็นกังวล “รีบไปดูที่สถานีรถไฟ ถ้าหลานข้าเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”

        แม่ชีน่ารำคาญนี่กล้ามาสั่งเขา?! เธอส่งหลานสาวมาที่เมืองใหญ่แบบนี้เองชัดๆนอกจากนี้แม่ชี้น้อยคนนั้นยังเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ มันจะไปเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาได้อย่างไร?!

        หยางเฉินปวดหัวอย่างแท้จริงดูเหมือนแม่ชีอารมณ์ร้อนหยุนเหมี่ยวจะเป็นกังวลมาก ร้อนมาถึงเขาที่ต้องรีบลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็วจนเฉียงเวยรู้สึกสงสัยเธอถามเขา

        “คุณสามี คนที่คุณเรียกว่าอาจารย์นี่คือใครเหรอคะ?”

        “เธอเป็นหญิงชราที่โกรธสามีจนหนีไปบวชกลายเป็นแม่ชีอยู่บนเขาน่ะครับ”หยางเฉินพึมพำ

        “เกิดอะไรขึ้นกับหลานสาวของนางหรือเปล่าคะ?” เฉียงเวยถามหยางเฉินที่มีท่าทีดูแปลกไป

        “ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะชอบเรื่องซุบซิบนินทาแบบนี้ด้วยคุณเห็นว่าผมจะไปล่อลวงแม่ชีน้อยนั่นหรือไง?”

        “ใช่ค่ะ” เฉียงเวยกล่าวอย่างไม่ลังเลพร้อมทั้งยิ้มให้กับเขา

        ใบหน้าของหยางเฉินมืดครึ้มอยู่พักหนึ่งจนเขาพูดไม่ออก

        หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงหยางเฉินก็ขับรถมาถึงสถานีรถไฟจงไห่ เนื่องจากตอนนี้ยังเช้าตรู่อยู่ จึงทำให้มีคนเดินเล่นอยู่ในสถานีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น หยางเฉินกวาดสายตาไปทั่วทั้งสถานีรถไฟทันใดนั้นสายตาของเขาก็กระทบเข้ากับแม่ชีน้อยฮุ่ยหลินที่นั่งอยู่ตรงมุมมุมหนึ่งของสถานี

        ฮุ่ยหลินอยู่ในชุดผ้าหลวมๆผมยาวสีดำเข้ากับใบหน้ารูปไข่ สีผิวดูขาวนวลอย่างเป็นธรรมชาติ ถึงแม้ว่าฤดูหนาวจะทำให้ผิวแตก แต่มันก็ไม่อาจทำอะไรผิวอันเรียบลื่นของเธอได้แม้แต่น้อยใบหน้าของเธอดูน่ารัก ริมฝีปากเล็กๆ กำลังขยับขึ้นลงเป็นจังหวะคล้ายกับเธอกำลังละเมออยู่

        ฮุ่ยหลินเปลี่ยนจากเสื้อคลุมแม่ชีมาเป็นเสื้อโค้ตยาวสีน้ำตาลธรรมดากางเกงกระชับแน่นจนเห็นสัดส่วนเว้าโค้งได้รูป ช่วงล่างเป็นรองเท้าหนังยาวสีดำ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ขึ้นมาทันที จากแม่ชีหลังเขาในยุคกำลังภายใน เปลี่ยนมาเป็นสาวน้อยในเมืองกรุงรูปลักษณ์นี้ทำให้หยางเฉินแทบจะจำเธอไม่ได้

        หยางเฉินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฮุ่ยหลินหญิงสาวหายใจเข้าออกสม่ำเสมอราวกับว่ากำลังหลับอยู่

        “ทำไมถึงไม่โทรหาฉัน?!”

        ฮุ่ยหลินที่สะลึมสะลืออยู่ขยี้ตาของเธอก่อนจะสะดุ้งโหยงลุกออกจากที่นั่ง เธอหยิบเอาผ้ามาเช็ดตาเพื่อให้หายง่วง จากนั้นก็เบิกตากว้างมองหยางเฉินด้วยความตกตะลึง

        “นาย... ทำไม... ได้ไง...”

        “ทำไมฉันจะมาไม่ได้?” หยางเฉินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี“ยายของเธอบอกว่าหลังจากที่มาถึงแล้วให้โทรหาฉัน เธอไม่มีโทรศัพท์หรือไง? ทำไมต้องมานอนอยู่ที่นี่ตั้งหนึ่งคืน?!”

        ฮุ่ยหลินกลัวจนหดศีรษะลงพลางพยักหน้าหงึกๆ

        หยางเฉินไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับแม่ชี้น้อยคนนี้ดีถึงแม้ว่าอากาศตรงสถานีรถไฟจะอบอุ่นกว่าด้านนอก แต่เธอไม่กลัวพวกนักเลงอันธพาลแถวนี้เลยหรือไง?!

        “ทำไมถึงไม่โทรหาฉัน?!” หยางเฉินถามอีกครั้ง

        ฮุ่ยหลินหลบสายตาก่อนจะตอบเขา“ฉัน... คิดว่ามันน่าอาย”

        หยางเฉินแค่นยิ้ม“มีอะไรให้อาย? เธอคิดจริงๆ เหรอว่าฉันอยากจะได้เธอมาเป็นภรรยานักไม่เห็นหรือไงว่าฉันมีภรรยาอยู่แล้ว? ในสายตาของฉันเธอก็เหมือนกับน้องสาวคนสุดท้องเท่านั้นแหละเมื่อเธอมาจงไห่ก็เหมือนกับมาเยี่ยมญาติห่างๆ ทำไมต้องอายด้วย?”

        “แต่... เราไม่ได้เป็นญาติกันนี่” ฮุ่ยหลินตอบเสียงแผ่ว

        สมองของผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างจะบริสุทธิ์และซื่อตรงเกินไปหากจะคุยกับเธอต่อวันนี้เขาคงไม่ได้ไปไหนแน่ เมื่อคิดได้อย่างนั้นหยางเฉินก็ถอนหายใจออกมา จากนั้นก็เดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางของเธอ

        “เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเอง”

        “ไม่ต้องช่วย ฉันถือกระเป๋าเองได้” ฮุ่ยหลินหน้าแดงเธอรีบวิ่งมาหยิบกระเป๋าของเธอคืนไปทันที

        หยางเฉินจ้องมองฮุ่ยหลินอีกครั้งก่อนจะกล่าวขึ้น“เมื่อเธอมาที่นี่แล้วก็ขอให้เชื่อฟังคำพูดของฉันด้วย เดินตามมาเร็วๆ ล่ะ”

        “...” ฮุ่ยหลินก้มหน้าลงทันทีเธอรีบเดินตามหลังหยางเฉินไปไม่ห่าง

        จากนั้นหยางเฉินก็พาเธอขึ้นรถและขับไปตามทางหลวงจนกระทั่งถึงหมู่บ้านหลงจิ่ง

        ระหว่างทางหยางเฉินยังติดต่อกลับไปยังอาจารย์หยุนเหมี่ยวเพื่อบอกว่าหลานของเธอยังปลอดภัยดีจากนั้นเขาก็ส่งโทรศัพท์ให้ฮุ่ยหลินเป็นคนอธิบายแทน

        ฮุ่ยหลินบอกกับหยุนเหมี่ยวว่าเธอค่อนข้างอายจึงไม่กล้าโทรตามหยางเฉิน จนทำให้หยุนเหมี่ยวสบถออกมา แต่เธอก็ไม่ลืมสอนให้ฮุ่ยหลินพยายามยั่วยวนหยางเฉินเข้าไว้จนฮุ่ยหลินแทบจะร้องไห้ออกมา หลังจากนั้นหยุนเหมี่ยวก็แนะนำเรื่องการใช้ชีวิตให้กับฮุ่ยหลินเธอยังบอกอีกว่าหากขาดตกบกพร่องอะไรก็ให้หยางเฉินเป็นคนจัดการ แถมหญิงชรายังกำชับอีกว่าห้ามเธอนั่งเข้าฌานอยู่แต่ในห้องจนไม่ออกไปไหนเป็นอันขาด

        หยางเฉินค่อนข้างช้ำใจหยุนเหมี่ยวไม่ได้ส่งมอบ 'ว่าที่ภรรยา' ให้กับเขาเท่านั้น เธอยังบอกให้เขาจัดการเรื่องต่างๆ ให้เธอทั้งหมด แน่นอนว่ามันต้องรวมไปถึงที่พักอาหาร เงิน รวมไปถึงงาน!

        ก่อนหน้านี้หยางเฉินคิดว่าจะให้ฮุ่ยหลินไปอาศัยอยู่ที่อื่นหากให้เธอมาอยู่กับหลินรั่วซีมันก็คงดูน่าอึดอัดใจเกินไป แต่เมื่อเขาคิดดูแล้ว จิตใจของฮุ่ยหลินนั้นบริสุทธิ์มากเธอแทบไม่ใส่ใจกับฐานะที่แตกต่างระหว่างทั้งสอง หยุนเหมี่ยวเองก็ต้องการให้หลานสาวของเธอเติบโตขึ้น บางทีมันอาจเป็นเรื่องดีก็ได้ถ้าหากเขาปล่อยให้เธอเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้เอง

        ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงหมู่บ้านหลงจิ่ง หลินรั่วซียังคงทำงานอยู่ ในขณะที่ป้าหวังกำลังเตรียมอาหารค่ำอยู่ในครัว เมื่อป้าหวังเห็นหยางเฉินพาสาวสวยแปลกหน้าเข้าบ้านมาเธอก็ถามเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        “คุณผู้ชายคะ เด็กคนนี้คือ...”

        “นี่เป็นญาติห่างๆ ของผมเองครับ เธอเพิ่งมาที่จงไห่ได้ไม่นานผมก็เลยคิดว่าจะให้เธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ก่อน เดี๋ยวผมไปพูดกับรั่วซีก่อนนะครับ” หยางเฉินกล่าว

        ทันทีที่ป้าหวังได้ยินว่าฮุ่ยหลินเป็นญาติของหยางเฉิน เธอก็รีบเดินเข้ามาช่วยถือกระเป๋าของฮุ่ยหลิน จากนั้นก็พาเธอมานั่งที่ห้องรับแขกทันที ป้าหวังทำความสะอาดห้องรับแขกจนสะอาดมาก

        มากเสียจนบริษัทรับทำความสะอาดยังต้องละอายใจ

        ฮุ่ยหลินเก็บกระเป๋าเดินทางไว้ที่ห้องนอนชั้นบนหลังจากที่ป้าหวังได้ยินว่าเธอยังไม่ได้ทานอาหารเช้า ป้าหวังก็รีบเดินเข้าไปทำอาหารในครัวอีกครั้ง เนื่องจากฮุ่ยหลินเพิ่งเดินทางมาถึงเธอจึงเลือกทำต้มไก่และผัดผักบางชนิดเพื่อไม่ให้หญิงสาวท้องอืด

        เห็นได้ชัดว่าความฉลาดและความตรงไปตรงมาของฮุ่ยหลิน สามารถอ้อนขอความเอ็นดูจากป้าหวังได้เป็นอย่างดี

        หยางเฉินเห็นว่าเวลากำลังจะหมดหากช้ากว่านี้เขาจะเข้าทำงานสาย ทำให้หยางเฉินเดินขึ้นไปบนห้องชั้นสอง จากนั้นก็เคาะประตูเรียกฮุ่ยหลินลงมาทานข้าว แต่เขาก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเธอแต่อย่างใด

        หยางเฉินไม่คิดว่าหลานของท่านนายพลจะไม่ระวังตัวถึงขนาดนี้ทันทีที่หัวถึงหมอนฮุ่ยหลินก็ฟุบหลับไปโดยที่ยังไม่ได้ถอดรองเท้าของเธอเลยแม้แต่ข้างเดียว!

        เธอต้องนอนรออยู่ที่สถานีรถไฟโดยที่ไม่อาจหลับได้อีกทั้งยังไม่มีอาหารกิน ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ที่หญิงสาวคนนี้จะหลับในทันทีที่เธอเจอกับเตียงนุ่มๆ

        นี่เป็นครั้งแรกที่เด็กผู้หญิงอย่างเธอต้องออกมาผจญกับเมืองใหญ่พบเจอกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย นั่งอย่างเดียวดายในสถานีรถไฟทั้งวันทั้งคืน ทั้งหมดนี้ทำให้หยางเฉินรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาบ้างเล็กน้อย 

        หยางเฉินเดินมาที่ข้างเตียงจากนั้นเขาก็ดึงผ้าห่มเพื่อที่จะคลุมให้กับเธอ เพียงแค่ปลายผ้าแตะไปที่ตัวเธอฮุ่ยหลินก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวดีดตัวออกจนศีรษะอยู่ติดกับหัวเตียงพร้อมทั้งมองมาที่หยางเฉินอย่างตื่นตระหนก

        “นายจะทำอะไร?! นะ นายบอกเองว่านายไม่อยากทำ! อย่าทำอะไรบ้าๆนะ!...”

        หยางเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเขากล่าวขึ้น “ฉันแค่กลัวเธอจะหนาวก็เลยจะห่มผ้าให้”

        ฮุ่ยหลินมองผ้าห่มในมือหยางเฉินเธอเข้าใจได้ทันทีว่ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น ใบหน้าของหญิงสาวแดงขึ้นด้วยความอับอาย

        เรื่องที่หยุนเหมี่ยวพูดกรอกหูเธอยังคงดังก้องมาจนถึงตอนนี้ยายของเธอบอกว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่หญิงชายวัยรุ่นจะทำเรื่องอย่างว่ากันบนเตียง เมื่อเธอเห็นว่าหยางเฉินเข้ามาฮุ่ยหลินจึงเข้าใจผิดว่าหยางเฉินต้องการจะทำอะไรบางอย่างกับเธอ

        “ใช่... ขอโทษ ฉันแค่กังวลมากเกินไปเท่านั้น”ฮุ่ยหลินหน้าแดง เธอกล่าวอย่างอายๆ

        หยางเฉินส่ายหน้าอย่างไม่เต็มใจนักเขาพูดขึ้น “ถ้าตื่นแล้วก็ลงไปด้านล่าง ป้าหวังทำอาหารเช้าไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว”

        “…” ฮุ่ยหลินเดินตามหยางเฉินไปอย่างเชื่อฟัง

        ...

        ภายในอาคารหลังใหญ่ในเยี่ยนจิงหลังหนึ่งหลินจื้อกั๋วกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายอารมณ์ก่อนจะหันมาถามฮุยอีที่อยู่ด้านข้าง

        “ฮุ่ยเอ๋อร์ไปถึงบ้านของรั่วซีแล้วสินะ เธอเป็นไงบ้าง?”

        “เราได้รับรายงานมาว่าเธอค่อนข้างจะมีความสุขครับเจ้านายวางใจได้เลย”

        “ใช่... ฉันอาจมั่นใจในส่วนที่เหลือได้บางส่วน ฮุยอี ฉันได้แต่หวังว่ารั่วซีจะสามารถอยู่ด้วยกันกับฮุ่ยเอ๋อร์ได้เป็นอย่างดี ถ้าหากทั้งสองรู้ว่าพวกเธอเป็นพี่น้องกันล่ะก็บางทีการตอบสนองของหลินรั่วซีอาจรุนแรงกว่าที่คิด แต่ฮุ่ยเอ๋อร์อาจไม่โกรธอะไรเลยด้วยซ้ำ เด็กคนนั้นบริสุทธิ์มากๆแต่บางทีหลังจากที่ได้รู้ความจริงแล้ว รั่วซีเองก็คงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี” หลินจื้อกั๋วขมวดคิ้ว

        ฮุยอีเงียบไปได้สักพักก่อนจะพูดเรื่องบางอย่างกับหลินจื้อกั๋วอีกครั้ง

        “ใช่สิ” หลินจื้อกั๋วเอ่ยขึ้นมา “หลังจากที่ฉันส่งรายงานการประเมินดีเอ็นเอไปให้หยางกงหมิงตระกูลหยางเกิดการเคลื่อนไหวอะไรหรือเปล่า?”

        ฮุยอีเผยรอยยิ้มออกมา“เป็นไปตามที่นายท่านคาดไว้ครับ ผู้อาวุโสหยางไม่เพียงแต่ขอบคุณเรื่องที่เราจัดการให้เท่านั้น เขายังเตรียมตัวไปพบกับหัวหน้าตระกูลเฉิงอีกด้วย”

        “โอ้? ในที่สุดหยางกงหมิงก็คิดจะออกจากภูเขานั่นแล้วสินะ”

        “หลานชายที่ออกจากบ้านไปเป็นสิบปีกำลังจะได้กลับบ้านเป็นใครก็ต้องดีใจทั้งนั้น เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสหยางเองก็ดูกระตือรือร้นกับเรื่องนี้ บางทีเรื่องหนี้แค้นของหยางเฉินกับตระกูลเฉิง ก็อาจได้ทางตระกูลหยางเข้ามาจัดการแทนก็ได้ครับ”

        “ตระกูลเฉิงอาจเป็นตระกูลใหญ่ก็จริง แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับตระกูลหยางที่นับได้ว่าเป็นหนึ่งในแกนหลักของประเทศยิ่งไม่ต้องพูดถึงหยางกงหมิง คนคนนั้นมีสายสืบอยู่แทบทุกที่ไหนจะลูกชายของเขา หยางพั่วจวิน และหยวนหัวเหว่ยที่เป็นลูกเขยอีก ต่อให้ตระกูลหยางจะอ่อนแอลง ยังไงพวกเขาก็ยังได้รับความเคารพไปทั่วทั้งเยี่ยนจิง”หลินจื้อกัวหัวเราะ “ไม่จำเป็นต้องคิดมาก ทันทีที่สถานะของหยางเฉินเปิดเผย ต่อให้เป็นตระกูลเฉิงก็ยังต้องยอมรามือทีนี้พวกเราก็ไม่จำเป็นจะต้องเฝ้าระวังหรือจับตามองเขาอีกต่อไป แต่ถึงอย่างไรก็ห้ามประมาทโดยเด็ดขาด เข้าใจหรือเปล่า?”

        “ขอรับ นายท่าน"