ไฟแดงสุราเขียว ประโคมเพลงบรรเลงรำ
บ้านเรือนวิจิตรงามตระการ โฉมสะคราญมากมายไม่ซ้ำเดิม!
นี่คือมหานครอันเจริญรุ่งเรืองจนถึงขีดสุด ศูนย์รวมทั้งอำนาจยศศักดิ์อิทธิพล โฉมหยกงาม แต่ใต้ผืนดินทองคำแห่งนี้ กลับฝังซากศพไม่ทราบที่มาไว้ทั่วทุกมุมเมือง
ฉู่เหินผู้ไปจากสำนักวายุจักรพรรดิหาโรงเตี๊ยมพักเพียงผู้เดียว
แสงเทียนส่องสว่างภายในห้องที่ทั้งเรียบง่ายและสงบ
ฉู่เหินนั่งลงบนเตียง หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยคำถาม
“ทำไมเื่ถึงกลายเป็เช่นนี้ได้? หรือเพราะลี่กู้หลอกข้า...”
ฉู่เหินส่ายหน้า ตัดความคิดนี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว หากลี่กู้จงใจหลอกเขาจริงก็ไม่ควรให้หินผลึกหยวนขั้นกลางสามสิบก้อนแก่เขาั้แ่แรก
เห็นทีคงมีปัญหาที่ใครบางคนไม่อยากให้ผู้อื่นล่วงรู้
คิดถึงเ้าหน้าที่รับผิดชอบลงทะเบียนของสำนักวายุจักรพรรดิก่อนหน้านี้แล้วก็เหมือนเป็ปฏิปักษ์โดยตรง เป้าหมายของอีกฝ่ายคือขัดขวางไม่ให้ฉู่เหินเข้าสำนัก
“ไม่รู้ว่าอาจารย์ลี่กู้จะกลับมาเมื่อไร?”
ฉู่เหินเพ่งสายตาพึมพำเสียงแ่กับตนเอง
หลังตรึกตรองคิดหนักอยู่ก็เลิกคิ้วคู่สวยขึ้นปักใจมั่นแล้วว่าเมืองหลวงมีสำนักยุทธขั้นสูงตั้งมากมายเหตุไฉนต้องยึดติดกับสำนักเพียงแห่งเดียว
นับประสาอะไรกับที่วายุจักรพรรดิปฏิเสธเขา หาใช่เขาปฏิเสธวายุจักรพรรดิไม่
ส่วนทางลี่กู้นั้นไซร้หากมีโอกาสในภายหลังก็คืนหินผลึกหยวนขั้นกลางให้เขาก็สิ้นเื่
“ตามนี้แล้วกัน!” ฉู่เหินถอนหายใจพรืดยาวสองตาเรืองประกายสว่างไสว
...
วันต่อมา!
สำนักมหาหัสดี!
รุ่งอรุณอันเต็มเปี่ยมไปด้วยผู้คนเผยความมีชีวิตชีวาแสนสดชื่น
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ประตูใหญ่ของสำนักมหาหัสดีก็เนืองแน่นไปด้วยหนุ่มสาวเยาว์วัยหลายร้อยชีวิต
คนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่มารายงานตัวเข้าร่วมการทดสอบสำนักขั้นสูงสำนักมหาหัสดีหนึ่งในห้ามหาสำนักแห่งนครหลวงย่อมจะเป็ที่ดึงดูดโดยธรรมชาติ
ฝูงชนมากมี ฉู่เหินเองก็เป็หนึ่งในนั้น
พี่ใหญ่หลงชิงหยางเป็ศิษย์จากสำนักมหาหัสดี ฉู่เหินจึงตั้งใจเลือกสำนักมหาหัสดีเป็ธรรมดา
บรรยากาศคึกคักอย่างเห็นได้ชัด
ใบหน้าเฉลียวฉลาดของหนุ่มสาวแต่ละคนล้วนมีแววคาดหวังจางๆ ทว่า มากกว่านั้นกลับร้อนรนไม่สงบนิ่งไม่มีใครรู้ว่าสำนักมหาหัสดีในวันนี้จะทดสอบอะไร? จะยากแค่ไหน?
แอ๊ด
ตอนนี้เองที่ประตูทองแดงใหญ่โตน่าเกรงขามของสำนักมหาหัสดีเปิดออกมา
บรรยากาศพลันเงียบงันลงทันตา สายตามากมายชำเลืองไปยังตำแหน่งเดียวกัน
ท่ามกลางสายตาวาดหวังและตื่นเต้นบุคคลภายในสำนักสวมเสื้อตัวยาวก็เดินออกมาสองสามคน ผู้นำนั้นคือบุรุษวัยกลางคนผู้ที่สนามปราณดูไม่ธรรมดาแววตาหนักแน่นกวาดมองหนุ่มสาวทุกชีวิตเบื้องหน้า
“ข้าคืออาจารย์ที่รับผิดชอบทดสอบพวกเ้า ลู่ซู่”
เพียงคำนั้นเอ่ยออกมา ทั้งที่แห่งนั้นก็เริ่มปั่นป่วนอุตลุด
“ไม่ขอพูดให้มากความ เริ่มลงทะเบียนข้อมูลพื้นฐานของศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบได้หลังลงทะเบียนเสร็จก็เริ่มเตรียมทดสอบได้เลย” ลู่ซู่พูดจาตรงไปตรงมามาก
กระนั้น คนโดยมากเบื้องล่างกลับกระวนกระวายหนักขึ้นไปอีก
“เข้าทดสอบเร็วปานนี้เลยหรือ? ไม่รอถึงพรุ่งนี้หรือไร?”
“ข้ายังไม่ทันได้เตรียมตัวดีๆ เลย!”
“อย่ามัวแต่พูด รีบไปเข้าแถวลงทะเบียนเร็ว!”
...
ประสิทธิภาพการทำงานของสำนักมหาหัสดียังรวดเร็วมากอีกด้วยเ้าหน้าที่รับผิดชอบลงทะเบียนเขียนข้อมูลพื้นฐานของผู้สมัครทั้งหมดในสมุดเล่มหนึ่ง
เนื้อหาข้อมูลก็คือชื่อสกุล อายุ และบ้านเกิด สามสิ่งง่ายๆที่ต้องลงทะเบียน
ในเมื่อนี่เป็เพียงการทดสอบเข้าสำนักเท่านั้นรอให้ผ่านก่อนค่อยกลายเป็ศิษย์สำนักมหาหัสดีอย่างเป็ทางการถึงเวลานั้นค่อยทำความเข้าใจข้อมูลทุกด้านอีกที
ประมาณครึ่งชั่วยามให้หลังหนุ่มสาวที่เข้าร่วมการทดสอบสองร้อยกว่าคนก็ลงทะเบียนเสร็จสิ้น
ฉับพลัน พวกลู่ซู่สองสามคนก็นำทางทุกคนเข้าไปในสำนักมหาหัสดีสู่สนามกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง
ที่ใจกลางสนามนั้นคือเวทีฝึกวรยุทธ กว้างยาวเกินร้อยบุคคลภายในของสำนักมหาหัสดีสิบกว่าคนยืนประจำอยู่
พวกลู่ซู่เดินขึ้นเวทีไป
หนุ่มสาวเบื้องล่างถูกผลกระทบของบรรยากาศอันตึงเครียดอ่อนๆกดดันจนไม่เป็ตัวของตัวเอง
ฉู่เหินที่ยืนอยู่ข้างหนึ่งของฝูงชนกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบด้านอย่างสนอกสนใจเขาทอดตามองไปไกล เห็นสิ่งปลูกสร้างของสำนักมหาหัสดีใหญ่โตโอฬารเปล่งรังสีทรงพลังยิ่งใหญ่มาไม่ขาดสาย
ฉู่เหินถอนใจด้วยตะลึง สำนักขั้นสูงกับสำนักเส้าจงในเมืองหลินเหยียนช่างต่างกันราวฟ้ากับเหวเสียจริง
เห็นพวกลู่ซู่กับคนบนเวทีสนทนาพาทีง่ายๆ สองสามประโยคก็หันหน้ามาหาฝูงชน
“ข้าไม่ใช่พวกชอบปราศรัยไร้สาระ เริ่มการทดสอบได้!”
กรร
สิ้นเสียง เสียงคำรามของสัตว์ปีศาจน่าพรั่นพรึงก็ม้วนตลบกะทันหันตามมาด้วยพื้นดินที่สั่นไหวเล็กน้อย
คนหนุ่มสาวหน้าเปลี่ยนสีกันทุกคน ต่างมองไปตามเสียงเห็นคนยี่สิบกว่าคนจูงรถลากใหญ่ั์มาทางนี้ รถลากบรรจุกรงเหล็กสูงสามสิบเมตรลูกกรงสีดำทมิฬขังสัตว์ปีศาจมโหฬารสูงยี่สิบกว่าเมตรไว้ภายใน
ร่างกายของสัตว์ปีศาจดูคล้ายจะเป็สัตว์จำพวกหมี ขนท้องสีขาวทั่วร่างมีเกล็ดน้ำตาลเข้มเต็มไปหมดยามแสงตะวันสาดส่องก็สะท้อนเกล็ดเป็สีสันจรัสตา
“พับผ่า นี่มัน ‘หมีพิโรธเกราะเกล็ด’ ไม่ใช่หรือ? มหาปีศาจเลยนี่!”เสียงโพล่งจากฝูงคน
“คงไม่ได้เอามหาปีศาจตัวนี้มาทดสอบพวกเราหรอกใช่ไหม?”
“ทำงั้นไม่จบเห่กันหรือยังไง? อย่าว่าแต่สอบผ่านเลยเอาชีวิตให้รอดยังยาก”
...
หมีพิโกรธเกราะเกล็ด มหาปีศาจขั้นหนึ่ง
พลังเทียบเท่าตบะวรยุทธระดับเชื่อมหยวนขั้นหนึ่งผนวกกับมีร่างกายอันมโหฬารและพลังป้องกันที่น่าตะลึง กระทั่งตบะวรยุทธระดับเชื่อมหยวนขั้นสองยังไม่กล้าตอแยกับมันเลย
ใต้หล้ากว้างใหญ่ สรรพชีวิตถือกำเนิดและเติบโต
นับแต่โบราณกาลมา มนุษย์กับสัตว์ปีศาจต่างใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ร่วมกัน
เพราะสัตว์ปีศาจรูปลักษณ์ภายนอกและพลังอันน่าใพิพิธภัณฑ์ใหญ่ของอาณาจักรดาวศักดิ์สิทธิ์จึงมีสัตว์ปีศาจจากป่าเขาอันกว้างไกลเทือกเขา หรือเขตหวงห้ามอาศัยอยู่...กลุ่มอิทธิพลบางกลุ่มไล่ล่าสัตว์ปีศาจมาเป็สัตว์เลี้ยงไว้ดูเล่นทำประโยชน์ให้แก่ตน และกลุ่มอิทธิพลอีกไม่น้อยก็ยังใช้สัตว์ปีศาจเป็คู่ฝึกซ้อมเพื่อเพิ่มพูนความสามารถในการต่อสู้ให้ตนเอง
ระดับขั้นของสัตว์ปีศาจก็เหมือนกันกับระดับขั้นของตบะวรยุทธมนุษย์
ขั้นต่ำที่สุดคือสัตว์เยาว์สัตว์เยาว์เทียบเท่ามนุษย์เมื่อครั้งเริ่มศึกษาวรยุทธฝึกฝนกายและปราณ
ต่อจากนั้นก็ปีศาจขั้นต่ำ ปีศาจขั้นต่ำเทียบเท่าผู้ฝึกยุทธระดับเปิดชีพจรเป็อันตรายต่อคนธรรมดาทั่วไป มหาปีศาจเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธระดับเชื่อมหยวน...ต่อจากนั้นก็เป็สัตว์ร้ายแข็งแกร่งเหนือล้ำอย่างสัตว์ิญญาาาสัตว์ และจักรพรรดิสัตว์...
แต่กระนั้น หากสำนักมหาหัสดีใช้หมีพิโรธเกราะเกล็ดสัตว์ปีศาจขั้นหนึ่งที่เทียบเท่าระดับเปิดชีพจรขั้นหนึ่งมาทดสอบเพื่อเข้าสำนักจริงก็ทั้งน่าท้อแท้และน่าโมโหนัก
นี่้า ‘เอาชีวิตคนมาเล่น’ หรือไร?
ในกลุ่มที่มาทำการทดสอบวันนี้ระดับเปิดเส้นปราณขั้นเจ็ดก็ถือว่าเป็ฟ้าประทานเลอเลิศแล้ว
แต่หมีพิโรธเกราะเกล็ดกลับสามารถกินอัจฉริยะระดับเปิดเส้นปราณขั้นเจ็ดได้ในคำเดียว
พวกเขารู้ว่าการทดสอบของสำนักมหาหัสดีนั้นยากมาก แต่ไม่นึกว่าจะยากถึงขนาดนี้
“ฮึ พวกขี้ขลาดตาขาว กลัวตายก็อย่าเข้ามาล่ะ...”
เสียงใสของอิสตรีแฝงความดูถูกจางๆ
ฉู่เหินที่อยู่ไม่ไกลออกไปนึกพิศวง เขาเงยหน้ามองเห็นผู้พูดเป็ดรุณีร่างระหงสวมชุดกระโปรงยาวลายดอกไม้เล็กสีขาว
ดรุณีเครื่องหน้างามลออ เป็โฉมงามน่าจับตามองนางหนึ่งทีเดียว
มือหยกเรียวเนียนกำกระบี่หรูหราเล่มหนึ่ง กระบี่อยู่ในฝักฝักกระบี่ฝังเพชรแวววับ ดูก็รู้ได้ว่าเป็คุณหนูใหญ่พันชั่งของตระกูลชนชั้นสูงสักตระกูลหนึ่ง
คล้ายััได้ว่ามีใครมองมา เด็กสาวหันมาสบตากับฉู่เหินอย่างอดไม่ได้
แต่พอเห็นว่าไม่รู้จัก นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ฉู่เหินมิได้แสดงออกมากมายเบนความสนใจกลับมาที่หมีพิโรธเกราะเกล็ดเช่นเดิม
ตึง
แผ่นดินสั่นไหวคราหนึ่ง ท่ามกลางสายตาหนักอึ้งนับไม่ถ้วน กรงเหล็กที่ขังหมีพิโรธเกราะเกล็ดไว้ก็ถูกวางลงบนเวทีแสดงยุทธอย่างหนักหน่วงหมีพิโรธเบิกตาอันดุร้ายสีน้ำตาล มันแยกเขี้ยวเขี้ยวแหลมคมกริบเหมือนคมมีดดลใจให้หวาดหวั่นอย่างไม่อาจห้าม
“อาจารย์ลู่ซู่ เนื้อหาที่ทดสอบคงไม่ใช่ให้พวกเรารับมือกับหมีพิโรธนี่กระมัง?”ใครสักคนในฝูงชนถามข้อสงสัย
ลู่ซู่ยิ้มนิ่ง ตอบกลับชัดเจน “เ้าพูดถูกครึ่งหนึ่ง”
“หืม?”
ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย เห็นทีเื่คงไม่ยากเย็นเหมือนที่คิดไว้ยังพอพลิกสถานการณ์ได้ แต่ประโยคถัดมาของลู่ซู่กลับทำให้พวกเขาแทบกระอักเืด้วยความตรอมใจ
“เนื้อหาการสอบคือรับมือกับหมีพิโรธเกราะเกล็ดนี้ถูกแล้วแต่ไม่ใช่ให้พวกเ้าเข้าสู้พร้อมกัน การทดสอบแบ่งออกเป็หลายรอบทุกรอบจะมีผู้เข้าร่วมได้เพียงห้าคนเท่านั้น สิ่งที่พวกเ้าต้องทำคือยืนหยัดรับการบุกอันบ้าคลั่งของหมีพิโรธเกราะเกล็ดให้ได้นานที่สุดจนกว่าพวกข้าจะเห็นว่าผ่านได้...”
ผ่าง!
เพียงได้ยินประโยคนั้น ‘เสียงโอดครวญ’ ก็ดังระงมไปทั่ว ศิษย์ที่เพิ่งโล่งใจไปเมื่อครู่ ร้องไห้หาบิดามารดานึกก่นด่าสำนักมหาหัสดีและลู่ซู่อยู่ในใจหลายรอบ
ตบะวรยุทธระดับเปิดชีพจรห้าคนรับมือมหาปีศาจขั้นหนึ่งหนึ่งตน
หากเป็ศิษย์ระดับเปิดชีพจรขั้นเจ็ดขึ้นไปทุกคนคงยังพอมีหวังแต่ศิษย์ที่มาเข้าร่วมการทดสอบโดยมากนั้นมีระดับไม่เท่ากันทั้งนั้นพวกเปิดชีพจรขั้นห้าขั้นหกมีมากที่สุด ขั้นเจ็ดขึ้นไปมีเพียงหยิบมือเท่านั้น
“บังอาจถามอาจารย์ สามารถจัดกลุ่มได้เองไหมขอรับ?” เสียงซักถามจากเบื้องล่าง
หากจัดกลุ่มเองได้ แล้วรวบรวมผู้พลังมากที่สุดห้าสิบคนก็ยังพอจะกำราบหมีพิโรธเกราะเกล็ดได้แต่หากเป็เช่นนั้น พวกพลังน้อยหน่อยก็ต้องล้มเลิกการสอบไป
ลู่ซู่เลิกคิ้ว ตอบกลับเสียงนิ่ง “ไม่ได้ พวกเราจะเป็ผู้เลือกกลุ่มที่เข้าสอบเอง”
ผู้เข้าทดสอบเอ็ดตะโรวุ่นวายอีกครั้ง
“หากไม่มีข้อสงสัยอันใดก็เริ่มการสอบได้”
ลู่ซู่สบตากับคนหนุ่มอีกคนไม่ไกลออกไป รายหลังรู้ใจจึงพยักหน้า แล้วเปิดสมุดรายชื่อที่เพิ่งลงทะเบียนไป
“กลุ่มทดสอบกลุ่มแรก ได้ยินชื่อแล้วก็ออกมาข้างหน้าด้วย”
“เมืองเฟิงอวี่ หยางเฟิง”
“เมืองหยางโจว หลิวกว่าง”
“นครหลวง หลีกู่”
...
หนุ่มสาวเยาว์วัยที่ถูกขานชื่อเดินออกมาจากฝูงชนตรงไปยังเบื้องหน้าเวทีแสดงยุทธ ไม่นานก็พร้อมสามสี่สิบคน
คนหนุ่มพลิกหน้าต่อไป ลำคอขยับอ่านเป็ชื่อสองพยางค์
“เมืองหลินเหยียน ฉู่เหิน”
………………………..
8K
