ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           งานปัจจุบันยังไม่สามารถเดินหน้าได้ต่อชิงเถาก็หางานใหม่มาแล้วเมื่อชิงเถาบอกที่บ้านว่าตนได้ติดต่อซื้อที่ดินไว้นั้นทั้งครอบครัวก็ไม่ได้ตกอกตกใจเท่าไหร่นักด้วยว่านางเป็นคนเช่นไรชอบทำอะไรโดยตัดสินใจเองอยู่แล้วแต่เมื่อรับรู้แล้วก็ต้องร่วมด้วยช่วยกันรับผิดชอบเอ้ยช่วยกันบริหารจัดการอยู่ดีตอนแรกชิงเถานางมีความคิดที่จะเพิ่มสาขาร้านอาหารอยู่แล้วแต่จากเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ทำให้นางปรับเปลี่ยนแผนใหม่เล็กน้อย

“ทำบ้านพัก”เสียงคนในบ้านเอ่ยออกอย่างสงสัยเมื่อชิงเถาบอกว่านางจะทำอะไร

“ทำเป็นบ้านเลยหรือลูกมันจะได้สักกี่หลังกัน” จิ้นสิงถามอย่างสงสัยเขารู้ข้อมูลพื้นที่ของที่ดินที่ชิงเถาซื้อมา แต่จะให้สร้างบ้านนั้นคงหาลูกค้ายากหน่อย

“พี่ว่าทำเป็นโรงเตี๊ยมไม่ดีกว่ารึ”ลี่ถิงเสนอความคิดออกมานางเห็นว่าที่ตรงนั้นอยู่ในเขตตลาดเข้าถึงได้ง่ายถ้าหากสร้างโรงเตี๊ยมก็น่าจะรายได้ดีไม่น้อย

“ใช่แม่เห็นด้วยกับพี่เจ้านะ”นางลี่จูก็เห็นด้วยกับลี่ถิงเช่นกัน

“จริงๆที่ข้าอยากจะสร้างก็คล้ายๆ กับโรงเตี๊ยมนั่นแหละเจ้าค่ะเพียงแต่แยกบ้านเป็นหลังๆแต่ไม่ใหญ่มากโรงเตี๊ยมทั่วไปบางคนไม่ชอบเพราะไม่เป็นส่วนตัวแต่ถ้าหากทำแยกมีรั้วกันสักหน่อยน่าจะดีนะเจ้าคะ” ชิงเถาบอกแนวทางที่ตนต้องการ นางที่นางเห็นๆมาแบบโรงเตี๊ยมที่คล้ายกับโรงแรมที่มีหลายชั้นสำหรับที่นี่มันมีเยอะแล้ว นางเลยอยากจะทำให้ต่างออกไปอาจจะได้จำนวนห้องหรือบ้านน้อยลงกว่าทำเป็นโรงเตี๊ยมทั่วไปหน่อยแต่ถ้าสามารถสร้างความแตกต่างได้ก็ไม่เลวเท่าไหร่

“ก็ดีนะลูกโรงเตี๊ยมทั่วไปมันก็วุ่นวายจริงๆ บางคนก็อยากจะพักผ่อนแบบสงบบ้าง”จิ้นสิงได้ฟังแล้วก็สนใจขึ้นมาไม่น้อย

“แต่ว่าคงสร้างได้ไม่เกินห้าหลังเท่านั้น”เยว่สือเอ่ยออกมาเมื่อเขาลองคำนวณคร่าวๆดูจากขนาดพื้นที่

“ไม่หรอกมันจะได้สิบยี่สิบหลังเชียวล่ะ” ชิงเถาเอ่ยค้านความคิดเยว่สือด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

“มันจะไม่เล็กไปหรือลูก”นางลี่จูถามออกมาอย่างสงสัย ห้องเล็กเท่ารูหนูใครจะเสียเงินมาพักกัน

“ห้องมันอาจจะดูเล็กแต่ว่าเราทำให้มันกว้างขึ้นได้หนิเจ้าคะ” ชิงเถานางเอ่ยด้วยรอยยิ้มถ้านางอยากจะทำอะไรนางจะต้องมั่นใจอยู่แล้วว่ามันต้องทำได้

“ฮืมหรือว่า” ลี่ถิงเอ่ยขึ้นเมื่อคิดอะไรออก

“หรือว่าจะทำเหมือนรถม้า”เยว่สือก็เหมือนจะเริ่มรู้ความคิดชิงเถาเช่นกันจึงรีบเอ่ยถามออกมา

“ใช่แล้วล่ะทีนี้ดูน่าสนใจหรือไม่เจ้าคะ”ชิงเถาพยักหน้าตอบคำถามของคนทั้งสองแล้วเอ่ยถามใหม่อีกรอบว่าแผนนี้ของนางทุกคนเริ่มเห็นด้วยกับนางแล้วหรือไม่

“สนสิ”ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับชิงเถาอย่างยิ้มๆ ทันทีเมื่อรู้เป้าหมายของนางพวกเขารู้สึกเหมือนตามความคิดชิงเถาไม่ค่อยจะทันเท่าไหร่เลยเหมือนว่ารอยยิ้มของตัวเองที่ออกมาเป็นการไว้อาลัยให้กับความคิดอย่างตื้นเขินของตัวเองได้ไรอย่างนั้น

“งั้นก็มาวางแผนกันเลย”ชิงเถาเอ่ยอย่างกระตือรือร้น กระตุ้นให้คนอื่นตื่นเต้นไปด้วย ตอนนี้ทุกคนล้วนว่างอยู่แล้วแผนการนี้จึงสารมารถหยิบยกมาไว้เป็นอันดับแรกแบบเร่งด่วนพร้อมลงมือได้ทันทีเร่งด่วนชนิดที่ในวันรุ่งขึ้นจิ้นสิงจะไปว่าจ้างช่างตั้งแต่เช้า รูปแบบนั้นก็คล้ายของเรือนของขุนนางคหบดีที่นิยมสร้างกันเน้นความหรูหราสวยงามเป็นหลักทุกหลังไม่ต้องเหมือนกันไปหมดมีรูปแบบไหนน่าสนใจก็ให้ทางช่างเสนอมาแล้วพวกเขาจะตัดสินใจเลือกแบบเรือนอีกทีไม่ได้มีแค่เรือนเท่านั้นที่ต้องสร้าง ด้านหน้าเชิงเถานางยังให้สร้างเป็นอาคารขนาดสองชั้นเป็นร้านอาหารและที่ติดต่อเช่าเรือนพักด้วย

           เมื่อชิงเถาหางานมาทุกคนก็ช่วยกันอย่างไม่นึกเกี่ยงด้วยเงินที่มีในมือทำให้จิ้นสิงสามารถเร่งการก่อสร้างให้แล้วเสร็จเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้เขาจ้างคนงานมาหลายสิบชีวิตด้วยต้องการให้เรือนทุกหลังได้ถูกปลูกขึ้นมาพร้อมกันจะได้แล้วเสร็จเร็วๆ

           ด้านเยว่สือกับชิงเถาก็รับหน้าที่หาซื้อพวกเครื่องเรือนต่างๆมาตกแต่งชิงเถานางลากตัวเยว่สือตระเวนทั่วทั้งเมืองเพื่อให้ได้ข้าวของเครื่องใช้มาตกแต่งเรือนให้ครบทุกหลังด้วยวางแผนไว้แล้วว่าทุกหลังจะแตกต่างกันดังนั้นข้าวของเครื่องใช้ก็ต้องต่างกันไปด้วยซึ่งของบางชิ้นยังต้องสั่งทำขึ้นมาด้วยซ้ำไป

           การทำงานของคนในครอบครัวชิงเถานั้นพวกเขาล้วนทำไปด้วยความสุขสนุกสนานต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับจ้าวซงอวี้ตอนนี้ที่เร่งสืบสวนคดีด้วยความตึงเครียดปกติงานของเขาก็หนักหนาและโดนกดดันอยู่แล้ว แต่ว่าตอนนี้คดีความของร้านเจี้ยนเฉิงนั้นจ้าวซงอวี้เขาไมได้ถูกเร่งเร้าจากผู้เป็นเจ้าทุกข์แต่อย่างไรแต่หากเขากลับถูกกดดันจากบุคคลหลายกลุ่มไม่ว่าจะเป็นจากขุนนางขั้นสูงหรือแม้แต่คหบดีใหญ่ของเมืองที่ดูเหมือนจะสนใจงานของเขาเป็นพิเศษเดือดเนื้อร้อนใจยิ่งเสียกว่าตระกูลเจี้ยนเฉิงผู้เป็นเจ้าทุกข์เสียอีกจนเขาต้องเร่งสืบคดีทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้หลุดพ้นสายตาที่สอดส่องไม่ว่างเว้นเช่นนี้เกิดเป็นจ้าวซงอวี้นี้ช่างลำบากวุ่นวายเสียจริง ถูกกดดันหนักเสียยิ่งกว่านักโทษที่หลบหนีคดีเสียอีกแต่ไม่ใช่มีเพียงด้านถูกกดดันแต่ยังได้รับความร่วมมือสนับสนุนจากหลายฝ่ายทั้งกำลังคนและทรัพยากรต่างๆจนตอนนี้เขาสืบเรื่องราวไปได้มากโขใกล้จะปิดคดีแล้ว

           ผ่านมากว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วสำหรับการลงมือก่อร่างสร้างเรือนพักทุกอย่างเป็นไปด้วยดีและเร็วตามกำลังเงินที่มีข่าวเรื่องการสร้างกิจการใหม่ของตระกูลเจี้ยนเฉิงเริ่มมีออกมาให้ได้ยินกันมากขึ้นมีทั้งคนตั้งตารอและมีทั้งร้อนรนใจที่พวกเขาไม่กลับมาเปิดร้านเสียทีแต่กลับจะไปสร้างร้านใหม่แล้วแต่ว่านั่นก็ทำให้คนตั้งตารอว่าตระกูลเจี้ยนเฉิงจะทำการค้าอะไรออกมาให้พวกเขาได้ชื่นชมกันแน่

“การก่อสร้างเป็นไปได้ดีทีเดียวอีกไม่เกินห้าวันทุกอย่างจะเสร็จสมบูรณ์”จิ้นสิงผู้ไปคุมการก่อสร้างอยู่ไม่ขาดเอ่ยบอกครอบครัวออกมาในตอนเย็นหลังเลิกทำงานแล้ว

“โหดีเลยเจ้าค่ะ เร็วทันใจลูกมาก” ชิงเถายิ้มดีใจเมื่อได้ยิน

“คนงานใหม่ก็หาเพิ่มได้แล้วนะแม่ฝากให้หานตงไปฝึกงานไว้ก่อนแล้ว”นางลี่จูเอ่ยขึ้นเมื่อเรื่องที่ตนรับผิดชอบเสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน

“เรื่องผ้าต่างๆเสร็จทันแน่นอนเจ้าค่ะ” ลี่ถิงเอ่ยขึ้น นางรับผิดชอบดูแลเรื่องเหล่าผ้าต่างๆไม่ว่าจะเป็นผ้าม่าน ผ้าปูที่นอน ไปจนถึงชุดของพนักงาน

“เครื่องเรือนต่างๆก็พร้อมเข้านำเข้าไปตกแต่งทันทีเมื่อสร้างเรือนเสร็จขอรับ”

“วันพรุ่งนี้ข้าว่าจะลองไปใช้บริการโรงเตี๊ยมดูเจ้าค่ะทุกคนไปด้วยกันไหมเจ้าคะ” ชิงเถาลองถามคนอื่นๆ ดูเมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะจัดการเรียบร้อยดีแล้ว

“ทำไมต้องไปนอนด้วยล่ะลูก”นางลี่จูถามอย่างสงสัย

“จะได้ดูไงเจ้าคะว่าพวกเขาบริการกันอย่างไร”ชิงเถาบอกออกมา

“โรงเตี๊ยมก็ใช่ว่าเราจะไม่เคยนอนจะลูก”จิ้นสิงถามออกมา เพราะจะบอกว่าไม่เคยใช้บริการของโรงเตี๊ยมก็ไม่ได้ตอนพวกเขาไปเที่ยวก็ยังใช้อยู่ตลอดทาง

“ก็ใช่เจ้าค่ะแต่นี่เราจะไปโรงเตี๊ยมที่ดีและแพงที่สุดของเมืองหลวง ดูว่าพวกเขาทำสิ่งใดบ้างจะได้มาปรับกับของเรา” ชิงเถานางถือคติว่ารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งเรือนพักนางเปิดอยู่เมืองหลวงจะเอามาตรฐานโรงเตี๊ยมของเมืองอื่นมาเปรียบเทียบกันได้เช่นไร

“เช่นนั้นพวกลูกก็ไปเถอะแม่กับพ่อขอเฝ้าจวนดีกว่า” นางลี่จูเอ่ยฝากฝังออกมา อย่างไรเสียคนที่จะดูงานจริงๆก็เป็นพวกลูกๆ นางไม่อยากไปให้เปลืองเงินทองหรอก

“ข้าขอไปด้วยนะขอรับ”

“พี่รองข้าไปด้วยได้หรือไม่”สองแฝดเอ่ยถามออดอ้อนทันทีเมื่อได้ยินว่าจะได้ออกไปข้างนอกเพียงได้ไปนอนข้างนอกสักคืนก็น่าจะสนุกเหมือนกัน

“ได้ๆถ้าพวกเจ้าอยากไปใครจะห้ามเล่า” ชิงเถาตอบน้องชายด้วยรอยยิ้มใจดี ยิ่งเด็กๆนี่แหละยิ่งมมองเห็นสิ่งที่ผู้ใหญ่บางคนมองข้ามไป

“อย่างไรก็ต้องดูแลกันดีๆด้วยนะลูก เยว่สือพ่อฝากด้วยนะ” จิ้นสิงเอ่ยฝากฝัง ด้วยนอกจากเยว่สือแล้วก็มีเพียงเด็กและสตรี

“ได้ขอรับวางใจได้”เยว่สือเอ่ยรับ อย่างไรเสียเขาเป็นชายก็ต้องดูแลอีกสี่คนอยู่แล้ว